Misselijk van het machtsmisbruik

Door: Marijn de Vries− 28/11/16, 12:29
© anp. Foto ter illustratie.

column Met kippenvel las ik afgelopen week de groeiende berichtenstroom uit het Engelse voetbal. Oud-profspeler Andy Woodward was de eerste die begon te vertellen wat hem was overkomen als jongetje: hij was honderden keren verkracht door zijn jeugdtrainer.

  • Ik wist dat het verkeerd was, maar ik wilde zo graag voetballen     – Oud-professioneel voetballer

Nu, op 43-jarige leeftijd, was hij eindelijk zover dat hij erover durfde te praten. Met als reden: anderen aanmoedigen ook hun mond open te trekken, want dat er meer voetballers misbruikt waren in hun jeugd wist hij zeker.

Dat bleek. Vrijwel meteen stonden drie andere oud-profs op om soortgelijke ervaringen te delen. Een inderhaast geopend telefonisch meldpunt kreeg binnen twee uur nog eens vijftig meldingen binnen. Mijn hart brak misschien nog wel het meest van het kleine zinnetje van een van de oud-profs: “Ik wist dat het verkeerd was, maar ik wilde zo graag voetballen.”

Dit zijn het soort berichten die ik eigenlijk niet wil lezen of zien, omdat ze me misselijk maken. Maar het zijn ook berichten die onbeschrijflijk belangrijk zijn. Overal waar kinderen, maar ook volwassenen, in een afhankelijkheidspositie zitten, wordt macht misbruikt. Worden mensen misbruikt. Geïntimideerd. Gekleineerd. Het blijkt telkens weer. En alleen door erover te praten, hoe moeilijk dat ook is, kunnen er dingen veranderen.

Minder fraaie dingen

  • Er was de masseur die het regelmatig voor elkaar kreeg om tijdens een massage mijn schaamlippen aan te raken

     

  • © Maartje Geels.
    Marijn de Vries

Mijn ervaringen zijn absoluut peanuts vergeleken bij die van de Engelse voetballers. Maar ook ik heb tijdens mijn wielercarrière minder fraaie dingen meegemaakt. Zo was er de mechanieker die me regelmatig klem zette tegen de muur en me zonder reden uitfoeterde. Er was de masseur die het regelmatig voor elkaar kreeg om tijdens een massage mijn schaamlippen aan te raken. Meestal door de stof van mijn onderbroek heen, maar soms presteerde hij het zelfs zijn vingers in mijn slipje te laten glippen.

Aanvankelijk dacht ik: hij doet het niet expres. Het is gewoon onhandigheid. Later dacht ik: als je naar je gevoel luistert, weet je heus wel dat het anders zit. Dit is niet per ongeluk. Dat kan haast niet. Toch?

Ik twijfelde aan mezelf. Liet hem begaan, want ik wilde geen gedoe. En ik was notabene 30! Met toch wel heel wat meer levenservaring dan mijn 18-jarige ploeggenoten, die ook bij hem op de massagetafel lagen.

Intimidatie

  • Er was de ploegleider die me week in week uit vertelde dat ik er niets van kon. Dat ik moest ophoepelen uit het wielrennen

Ook was er de ploegleider die me week in week uit vertelde dat ik er niets van kon. Dat ik moest ophoepelen uit het wielrennen, omdat ik er echt helemaal niks te zoeken had. Hoe zoet was de wraak het seizoen erna, toen ik het hele voorjaar lang bij de beste twintig wielrensters van de wereld hoorde en hem zonder woorden kon laten zien dat hij ongelijk had. Maar zijn stem heeft nog jaren in mijn hoofd gezeten.

De Engelse voetbalbond heeft een onderzoek naar het seksueel misbruik aangekondigd. De enige juiste reactie. Want dat zulke dingen nu niet meer plaatsvinden, is een illusie. Een paar maanden geleden hebben we bij de Nederlandse wielerbond KNWU (ik zit in het hoofdbestuur) besloten tot een onderzoek naar intimidatie in de wielersport. Omdat niets belangrijker is dan een veilig sportklimaat. Voor kinderen, en voor volwassenen.

Al vallen ze in het niet vergeleken bij het Engelse voetbal, ik heb de woorden hierboven lang gewikt en gewogen. Ja, ik schaam me. En ik vind het eng dat iedereen mijn ervaringen nu kan lezen. Maar ik ben ervan overtuigd: de enige manier om tot een veilig sportklimaat te komen, is door over dit soort dingen te praten.

Bron: http://www.trouw.nl/tr/nl/4328/Opinie/article/detail/4423743/2016/11/28/Misselijk-van-het-machtsmisbruik.dhtml

Meldlijn over misbruik Britse voetballers roodgloeiend

In Engeland heeft een meldpunt, ingesteld na berichten over seksueel misbruik van jeugdvoetballers, binnen twee uur al meer dan vijftig telefoontjes opgeleverd. De initiatiefnemers van de hotline, een organisatie die het opneemt voor de rechten van kinderen, verwacht dat er nog veel meer gebeld gaat worden.

Vier Engelse voetballers, Paul Stewart (52), David White (49), Steve Walters (44) en Andy Woodward (43), vertelden afgelopen week dat ze in hun jeugd waren misbruikt. Drie van hen waren het slachtoffer van dezelfde trainer, Barry Bennell. Die werd in 1998 veroordeeld tot acht jaar cel voor het misbruiken van zes kinderen.

International

Het misbruik speelde zich af in de jaren zeventig en tachtig. De voetballers hielden hun verhaal tientallen jaren voor zichzelf. In eerste instantie omdat ze hun mogelijke carrière als topvoetballer niet in gevaar wilden brengen, later omdat ze zich schaamden voor wat er was gebeurd.

De Engelse voetbalbond FA spreekt een van de voetballers, de voormalige Tottenham-speler Andy Woodward, over de beschuldigingen die hij heeft geuit. Minister van Sport Tracey Crouch zei dat de vier voetballers “ongelooflijk dapper” waren door openlijk over het misbruik te vertellen.

Sinds Andy Woodward vorige week als eerste van de vier naar buiten kwam met zijn verhaal, hebben zich elf mensen bij de politie gemeld. De vereniging van profvoetballers verwacht dat dat aantal nog zal oplopen.

zie NOS.NL

864x486

Engelse voetballer: ik ben vijftig tot honderd keer verkracht

864x486Steeds meer Engelse oud-voetballers zeggen te zijn misbruikt tijdens hun jeugdopleiding. Afgelopen week vertelden vier voetballers al hun verhaal. In het BBC-programma Victoria Derbyshire zeiden Chris Unsworth en Jason Dunford vandaag dat ook zij zijn misbruikt.

De voormalige voetballers zijn bijna allemaal slachtoffers van dezelfde trainer: Barry Bennell. De ex-jeugdcoach van Crewe Alexandra en Manchester City is sinds 1994 meerdere keren veroordeeld voor kindermisbruik. In 2015 werd hij nog veroordeeld tot twee jaar cel voor het misbruiken van een jongen van 12 in 1980.

http://nos.nl/video/2145089-britse-oud-voetballers-verbreken-stilzwijgen-over-misbruik.html

Unsworth zegt dat hij altijd over het misbruik had gezwegen. “Maar ik ben wel tussen de vijftig en honderd keer verkracht.” Unsworth was negen jaar oud toen het begon. “Ik wist dat het verkeerd was, maar ik wilde zo graag voetballen.”
Volgens mij heb ik hem zelfs geslagen, maar hij ging gewoon door.
Oud-voetballer Jason Dunford
Jason Dunford vertelt dat hij wel verzet heeft geboden aan Bennell. “Volgens mij heb ik hem zelfs geslagen, maar hij ging gewoon door.” Niet lang daarna stapte Dunford over naar een ander jeugdteam, maar ook daar werd hij misbruikt door een coach.

Hij draagt de gevolgen van het misbruik nog dagelijks met zich mee. “Mijn carrière is mislukt, relaties zijn stukgelopen. Mensen vragen me wat er met mij is gebeurd.”

De voetballers denken dat er nog honderden andere slachtoffers zijn. “BBC-coryfee en kindermisbruiker Jimmy Savile lijkt een koorknaap in vergelijking met Bennell.”

Meldpunt

Een meldpunt dat is geopend nadat de eerste voetballers hun verhaal hadden gedaan, heeft inmiddels al meer dan honderd telefoontjes gehad. Ook de politie van het Engelse graafschap Cheshire zegt veel meldingen te hebben gehad die gaan over meerdere oud-trainers.

De politie heeft het huis van Bennell doorzocht en enkele spullen en een hond in beslag genomen. Hij woont sinds zijn veroordelingen onder een schuilnaam in Milton Keynes. Bennell is op dit moment op verlof van zijn huidige straf.
Profvoetballer Wayne Rooney die ambassadeur is van de Britse anti-kindermisbruik-organisatie NSPCC heeft slachtoffers opgeroepen om ook hun verhaal te doen. Manchester City is een onderzoek begonnen.

zie dit artikel op nos.nl

Dubieuze werkwijze Klokk

l.s. lees alles over de dubieuze werkwijze van KLOKK vastgesteld door het onder zoeksbureau REBEL op de Facebook group : https://www.facebook.com/groups/1553698738267249/

 

 

Bevrijding

Als opening voor een studiemiddag werd gistermiddag het volgende gedicht voorgedragen.
Het trof mij, daarom wil ik het hier delen.

Bevrijding

Om te genezen van de pijn
moet ik een brug slaan naar het verleden
moet ik teruggaan op mijn schreden
om weer opnieuw het kind te zijn.

het kind dat zich niet rechten kon
aan wie de woorden zijn ontnomen
dat aan het net niet kon ontkomen
werd afgesloten van de bron

hoe peilloos diep de afgrond is
mijn woede maakt mij bruggenbouwer
geen angst kan mij nog tegenhouden
het kind is mijn behoudenis

door het kind kan ik rechtop gaan staan
als het zich koestert in mijn armen
vind ik genezing en erbarmen
en durf ik weer op weg te gaan.

gedicht van Marthe Link

Trump ’t is 9 november

Ik moet bekennen dat ik het deze morgen om half zeven ook even tot mij moest laten doordringen. Net wakker geworden pakte ik mijn tablet, het was half zeven, en ik las en zag de werkelijkheid van dat moment. Trump was op dat moment de grootste kanshebber op het presidentschap van de VS. In de uren daarna werd ik, werden we overspoeld met al dit “geweld”. Op radio/tv en social media ging het alleen maar over Trump in de VS.

Ja, “geweld”, want iedereen roept en schreeuwt moord en brand en misschien doen ze dat wel terecht; ik weet het eerlijk gezegd niet goed.

Maar wat ik op eens wel dacht… zo heftig reageren mensen niet als het gaat om misbruik.

femke-alsemgeest-operatieEn ik moest denken aan het gedicht van Femke dat ik onlangs las op Twitter. Over de operatie die zij moest ondergaan. Ik heb het gedicht hier bij geplaatst. Femke stond voor een hersteloperatie die de gevolgen van het haar aangedane misbruik moesten verlichten.
Ik was geraakt door de realiteit van dat gedicht. Geraakt omdat ik zoveel herken.
En ik deelde het in mijn social media vriendengroep.
Geen reactie, geen enkele reactie van wie dan ook…. Alleen maar heeeeeel stil zwijgen.
Een paar dagen later deelde ik dat gevoel van “niemand laat nu van zich horen” tegen een journalist die ik sprak. Ook toen was het stil… de ander tegen wie ik het vertelde wist niet wat te zeggen.

Herken je dat? Dat lot; “men” wil je verhaal niet horen.
Men wil er niet van weten…
Die woorden in dat gedicht van Femke waren heel ruw en rauw, ze schuren en prikkelen, maar ze zijn wel zo heel erg waar!
Het is plastische taal en als je zou willen dan zou je er beelden bij kunnen maken. Ik kan dat in ieder geval wel omdat ik herkenning heb in die woorden. Ook ik ken de pijn en ik loop letterlijk met de littekens aan mijn onderlichaam na de diverse anale operaties… maar ja, die zijn niet zichtbaar hé… zelfs niet in de sauna.
Dus die beelden kunnen de mensheid ontgaan.
Maar Femke gaf woorden aan die fysieke (en dus ook psychische) littekens zodat ze even, heel even maar zichtbaar werden.
Femke bedankt voor je gedicht want door jou woorden klinkt misschien heel in de verte nu ergens “moord en brand”….

 

Ps. Femke heeft een website in het leven geroepen met informatie rond waar je heen kunt als je lichamelijke beschadiging hebt ten gevolge van misbruik: http://www.beschadigdlichaam.nl/