Brief aan 'Joep'

Beste Joep,
Het is ondertussen allemaal lang geleden, maar nog ruim op tijd om je alsnog deze brief te schrijven. De dood is namelijk eeuwig en wat zijn dan 45 jaar. Niets dus. Ik weet nog goed dat ik je voor het eerste zag en dat je met me kwam praten en me zelfs kwam troosten. Ik was eenzaam en niet gelukkig en ‘jij’ had dat gezien. Je opmerkzaamheid trof me. Een kind klampt zich daaraan vast. Ik zocht houvast in de vreemde wereld die het internaat destijds voor mij was. Je zocht mij steeds weer op, bekommerd als je was over mijn welbehagen. Steeds meer en dichter bij en ik had je steeds meer nodig… Ik keek tegen je op…
Maar dan werd je vervelend,… handtastelijk,…eerste geleidelijk, subtiel, dan kordater,… als vanzelfsprekend. Ik had dat niet graag Joep, dat moet je toch gemerkt hebben,…. Ik ben spontaan terug naar je kamer gekomen want ik wilde je niet kwijt en dan weer die vervelende dingen. Joep waarom deed je dat, je was toch mijn vriend. Je was mijn houvast in mijn wankele onzekere jonge leven… Ik moest nog alles leren… Zelfvertrouwen krijgen, vertrouwen opbouwen in mensen. Joep, dit is mij nooit meer gelukt. Jij die mijn beste vriend waart werd ook mijn grootste kwelling… Maar ik had niemand anders…Jij, de godsdienstleraar, die vanop het verhoog voor de klas orakelde over zonde en eeuwig brandden in de hel als het over het 6de en 9de gebod ging. Juist jij draaide er je hand niet voor om om kort nadien, zelf, ongegeneerd, systematisch, mij te misbruiken. Hoe moest ik dat als jonge puber rijmen? Heb je jezelf dat nooit afgevraagd?
Je bent regelmatig thuis geweest en ik zie je nog zitten aan de grote tafel,… op de ereplaats, als een wolf in schapenvacht, de huiskamer gevuld met de rook van je dikke sigaar. Alles liet je je welgevallen. Mijn moeder maakte speciaal eten voor je klaar want je waart ziek en mocht niet alles eten. Iedereen thuis herinnert zich dat nog. Jij zat daar als de grote weldoener. Jij, die je verlaagd had om bij een hard werkend, eenvoud gezin met 6 kinderen, mee aan tafel te zitten in je habijt,… dat stonk, trouwens je stonk altijd,… waste jij je niet?
Als ik weggegaan ben van het internaat ben ik je uit het oog verloren,… tot ik ging trouwen en mijn vader vond dat de man die mij zo goed begeleid had tijdens mijn moeilijke internaatjaren toch niet mocht ontbreken op dit heugelijke feest. Ik vond je eerst niet want je woonde niet meer in het klooster. Als ik voor de deur sta van een pastorie waar je toen verbleef, samen met mijn toekomstige echtgenote, en de deur open ging, zag ik je schrikken. Dit had je niet verwacht. Ik vertelde dat ik ging trouwen en je kwam uitnodige voor het feest. Onhandig en krampachtig mompelde je wat over… dat dat niet ging,…ziek zijn,…liever gerust gelaten werd… en nog wat, wat ik niet meer verstaan heb. En toen ik nog wat wilde zeggen was je al bezig de deur weer dicht te doen. Dit was de laatste keer dat ik je gezien heb of nog wat van je gehoord heb,… en leefde ik verder met mijn groot geheim.
Kennelijk waart je toch niet zo erg bekommerd om mij, want ik heb nooit nog iets van je gehoord. Toen ik je terug wilde opzoeken om eens over het verleden te praten was je dood,… stiekem vertrokken, mij de kans niet latend orde op zaken te stellen. Joep, je waart priester en naar ik aanneem, een gelovig mens. Waar ben je dan nu eigenlijk? Heb je alles een beetje geregeld gekregen om het toch naar je zin te hebben nu?
Toen ik aan je graf stond ben ik je komen vergeven. Je hebt me toch niet staan uitlachen, mag ik hopen. Ik meende dat, ik wilde eindelijk klaar zijn met de zaak. Heb je op je levenseinde helemaal niet meer aan mij gedacht? Heb je nooit gedacht, ik moet nog iets goed maken vooraleer ik op ‘de dag des oordeels’ sta? Kun je begrijpen dat ik lang als een bange en angstige wezel heb moeten leven, laverend tussen, voor mij, allemaal gevaarlijke en onbetrouwbare mensen. Het is moeilijk leven als niets of niemand te betrouwen is Joep.
O, ja, nog dit. Mijn Pa is al 27 jaar dood, gestorven aan kanker. Mijn Ma is ondertussen 86 en nog in goede gezondheid en verblijft tot haar gehele tevredenheid in een serviceflat. Ik woon al 15 jaar alleen en heb twee prachtige kinderen en twee al even prachtige kleinkinderen…En meer nog,’ het gaat goed met mij’. Dat wou ik je nog laten weten maar misschien verveel ik je nu en interesseert het je helemaal niet….Misschien heb ik wel je rust verstoord, sorry dan…..
Groeten van Willy

3 antwoorden
  1. Lut
    Lut zegt:

    Reageren

    Broer

    Ik weet dat het bewogen dagen geweest zijn voor jou. Ook voor ons, je familie was het een shock. Niemand van ons wist welk gehein je met je meedroeg. Je verwerking….En dan die brief…..broer wat herken ik dit. Ik weet nog goed dat ik als klein meisje ademloos zat te luisteren naar “Joep” zijn verhalen van Congo. Zeer prominent aanwezig alle aandacht naar zich toetrekkend, en als grote weldoener bij ons thuis kwam. Onze Ouders waren diep katholiek en vereerd met zijn bezoeken. Hoe slecht, en wagelijk kan een mens……. en dan ook nog een priester zijn…..Om zo gebruik te maken van de kwetsbaarheid van een gevoelig kind. Om je dan zo in zijn web dat hij steeds groter maakte te strikken…….Maar lieve broer hij heeft je niet kleingekregen. Hij heeft van jou geen man gemaakt die verstrikt raakte in wraakgevoelens en vergelding. Je bent een prachtig mens. Al ben je misschien niet de echtgenoot geworden die je wilde zijn. Toch bewonder ik je manier waarmee je met je ex vrouw omgaat. Je bent een voorbeeld hoe het kan zijn in scheiding. Je bent ook een fantatische man, een goede vader, en superlieve opa. Een broer waar we op kunnen rekenen, en een bezorgde zoon om zijn moeder. Is dit niet fantastisch!!!! ……….En heel de wereld mag dit weten.

    Beantwoorden
  2. heidi
    heidi zegt:

    Heel pakkend geschreven. Ze zijn inderdaad heel sluw. Beginnen met bezorgdheid om je zo beetje per beetje in hun web te vangen. Ze laten de buitenwereld geloven dat ze weldoeners zijn. Je zodanig in de war maken en bang ook. Je laten voelen dat zij de macht hebben.

    Beantwoorden
  3. Ben Goeman
    Ben Goeman zegt:

    Op het seminarie gezeten, paters, daarna fraters, en een handtastelijke heeroom in het huis van mijn ouders: daar weet deze jongen (Ben) alles van. Wat zijn geestelijken toch verknipte mensen! Alleen vanwege dat celibaat, en dat katholieke geloof. Sindsdien kerk-af,maar de Heer Jezus heeft hij niet met het badwater weggegooid. Zie mijn site (Ben, 1juli, met dat portretje), een stukje poëzie. Geef daar eventueel je reactie. Veel sterkte! Ben

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *