Mijn boek verkopen

In de afgelopen vier jaar heb ik mijn boek geschreven. Het is in juni uitgebracht door uitgeverij Elikser. Sinds die tijd zijn er drie recensies gepubliceerd, alle vier op internet. Eén van de drie was op de website van een regionale krant (Heerenveense courant) die verschijnt in het dorp waar ik als kind misbruikt ben. En daar op kwam een reactie, per e-mail, van iemand die een jaar ouder is dan ik en mij liet weten dat ze met mij samen uit school naar huis liep. En in de volgende mailwisseling mij vertelde dat zij in het huis woonde en in de kerk kwam waar het gebeurd was. Ze las mijn boek en bevestigde mijn herinneringen…..voor zo ver het feiten betrof als de kleur van de tegeltjes of de plaats van deuren en toegangen. Maar wie de dader was kon ze me niet vertellen. Ze heeft geprobeerd er achter te komen, dat vertelde ze, maar het was niet gelukt. Wel liet ze me weten dat die dader waarschijnlijk al overleden was.
Ik was blij met de drie andere recensies: van Hanny Lynch op de website van BOL com waar het boek te koop is en de andere van Ivonne Meeuwsen op haar eigen website Helen van seksueel misbruik. de derde las ik op een literaire blogsite en was geschreven door een man. Het was een heel positieve recensie en daar was ik blij mee. Maar het boek verkopen is een ander verhaal.
Voor het voorblad van het boek heb ik ervoor gekozen om daar in opvallende rode letters op te zetten dat het in dit boek over de gevolgen van seksueel misbruik van een kind gaat en de uitgeefster waarschuwde mij toen: dat willen boekwinkels niet in de winkel neerleggen! en dat blijkt inderdaad zo te zijn. Tenminste, in de twee winkels waar ik na lang aarzelen zelf het boek ben gaan aanbieden. in de eerste winkel werd het zelfs niet in de winkel gelegd maar gewoon opgeborgen in een kast. In de andere winkel kwam het achteraf in de winkel terecht, op een plank met biografieën.
Het is en blijft een taboe om openlijk aandacht te geven aan seksueel misbruik, ook al is er een golf van aanklachten via twitter….

Geheugen

Wat is m’n geheugen waard? Iedereen die zich seksueel misbruik als kind beleefd is gaan herinneren en geen enkele getuige heeft zal dit herkennen: er blijft altijd twijfel. Gister bekeek ik allerlei kleine souvenirs uit mijn eigen kindertijd. Schriftjes waarin ik heb leren schrijven, zelfs werkjes uit m’n kleuterschooltijd. Mijn vader hield een dagboek bij voor mij. Daarin schreef hij ongeveer eens in de week of twee weken een kort stukje waarin hij vertelt over wat er in ons gezin en familie en in het wereldnieuws gebeurde. Er is helemaal niets dat ik duidelijk kan linken aan de verkrachting die ik mij heel precies ging herinneren toen een lichaamsgericht werkende therapeut mij vragen was gaan stellen over wat hij aan mij zag. De therapeut was niet suggestief in zijn vragen. Er was geen suggestie nodig, het kwam allemaal vanzelf omhoog en in de loop van een half jaar werd het een gedetailleerd verhaal dat ik hier op deze website ook verteld heb. Maar enig bewijs of een getuige heb ik niet. Daarom bekruipt mij soms de wens om het allemaal weer weg te stoppen en het hele verhaal af te doen als een fantasie. Een vreemde fantasie, een soort nachtmerrie, dat wel, maar geen feiten en niet echt gebeurd. Maar ik besef tot mijn spijt dat dat niet meer kan. En eigenlijk ook nooit gekund heeft ook al heb ik het me heel lang niet herinnerd.

Presentatie van de documentaire Onze stem, onze kracht

Vanmiddag was ik aanwezig bij de presentatie van de documentaire die ik hier in de titel noem. De film is gemaakt met en gaat over het Kim-team. Zo noemen de vijf jonge vrouwen zich die samen de kracht opbrengen om voorlichting te geven over de gevolgen van misbruik en mishandeling aan hulpverleners en onderwijsmensen. Eigenlijk aan iedereen die kan bijdragen aan het opvangen van die gevolgen. Ik was diep onder de indruk van hun grote betrokkenheid bij elkaar waardoor ze zo ver zijn gekomen. Was ik maar zo jong zo ver gekomen… Maar het is nooit te laat. Maar wat ik echt belangrijk vind om op deze site te vertellen: er zat dus geen één man bij. Da’s niet helemaal waar. Er was wel een jonge man. Die was even in de film te zien en hij zat ook voor in de zaal. Maar voor hem en ook niet voor de andere jonge mannen die zich in de marge van het Kim-team bewogen was het mogelijk zelf ook zo uit te komen voor wat met hen is gebeurd en wat er nodig was om te overleven. Zo jammer!
Kunnen we niet er aan gaan werken, misschien via deze website, dat er volgende jaar of over twee jaar ook vijf mannen staan die voorlichting kunnen en durven geven over het misbruik waarvan zij als kind slachtoffer waren en hoe dat voor hen heeft uitgewerkt en wat er voor jongens die misbruikt worden nodig is?
Wie wil hier over praten?

Rondetafel bij commissie Veiligheid en Justitie

Vanmiddag, 29 juni vanaf 16:30 uur, vind een hoorzitting/rondetafelgesprek over het Seksueel Misbruik in de katholieke kerk plaats bij de Vaste commissie voor Veiligheid en Justitie. Aanleiding is het Rebel Group rapport, de radiouitzending bij ARGOS, het aan de uitzending gerelateerde artikel in NRC en de Slotmonitor van de Commissie Deetman. Deze zitting is openbaar.

Lees hier de agenda

Lees hieronder de ingezonden documenten:

Position paper MCU

Position paper Stichting KLOKK

Position paper VPKK

Position paper Bisschoppenconferentie en KNR

Lees hier de Slotmonitor van de Commissie Deetman:

Slotmonitor