Oud geval seksueel misbruik in Amersfoortse kerk ontdekt

Oud geval seksueel misbruik in Amersfoortse kerk ontdekt

De Gereformeerde Kerk Vrijgemaakt van Amersfoort-Oost maakt vandaag bekend dat een 71-jarig lid van de kerkgemeente diverse minderjarige jongens seksueel heeft misbruikt. Het gaat om misdrijven die zich dertig jaar geleden afspeelden en pas deze week aan het licht zijn gekomen.

Het gaat om in ieder geval twaalf jongens die waarschijnlijk tot en met 1986 misbruikt zijn. Volgens de kerkenraad zijn destijds diverse mensen, waaronder predikanten van de kerk, op de hoogte geweest van het misbruik maar is daar niets mee gedaan. De kerkenraad reageert daar geschokt op en onderneemt nu wel actie.

De kerk heeft het misbruik deze week aangegeven bij het Meldpunt Seksueel Misbruik, omdat de dader nog altijd lid is van de gemeente. De man uit Hoevelaken is ernstig ziek, zo meldt de kerkenraad. De slachtoffers hebben dertig jaar geleden geen aangifte gedaan.

Hulpverlening
De kerkenraad heeft een pastoraal team samengesteld voor hulpverlening aan de slachtoffers en om verder onderzoek te doen naar de aard en de duur van het misbruik en het precieze aantal slachtoffers. Slachtoffers kunnen zich melden bij de dominee of het Meldpunt Seksueel Misbruik. De slachtoffers en hun ouders hebben ook geen aangifte gedaan.

Bron: http://www.ad.nl/amersfoort/oud-geval-seksueel-misbruik-in-amersfoortse-kerk-ontdekt~a2779267/

Wat er is gebeurd

Ik was vijf en een half jaar oud. Het is 1958 oktober/november en we wonen pas een jaar in het Friese dorp. Mijn
moeder is vaak ziek en wordt omstreeks deze tijd voor een paar weken in het ziekenhuis opgenomen. Er
komen gezinsverzorgsters in ons huis. Mijn moeder is vaak depressief in die tijd en ik ben vaak me heel
bezorgd over haar. Ik ben bang dat ze zichzelf zal gaan verdrinken of ophangen. Ik heb nog niet Fries leren
spreken en ben veel buiten en alleen op straat en ik heb er mijn eigen wereldje. Er is toen iets gebeurd dat
ik toen aan niemand heb verteld en daarna diep heb weggestopt tot het 50 jaar later weer opdook.
Ik had zelf een weggetje gevonden waardoor ik tussen wat huizen door en stiekem door een tuin kon lopen om
dan door de steeg langs het kerkje te gaan naar de Radiostraat die vlak bij ons huis was. Dat had ik al een paar keer gedaan toen ik in die tuin opgewacht ben door een man en die pakte me bij m’n arm en nek en duwde mij heel
snel een huis binnen. Hij bracht me in een kamer en deed de deur dicht. Er was niet veel licht de gordijnen
waren dicht.
Hij trok mij heel snel m’n broek en onderbroek uit en trok m’n trui omhoog. Hij maakte mij bloot en deed ook
z’n eigen broek uit. Hij had een grote stijve penis en ik had dat nog nooit gezien. Zag dat nu ook heel kort maar ik
zag dat nog vaak in m’n hoofd daarna en moest er ook vaak aan denken als ik naar m’n vader keek omdat ik
dan de vraag in mijn hoofd had: is mijn vader ook zo en kan hij dan ook zo doen? Dat geheime weten
maakte dat ik me alleen voelde omdat ik mijn vader ook niet meer vertrouwde, net als de angst dat ik weer
gepakt zou kunnen worden. Ik was vanaf toen alleen met dat beeld en die angsten omdat ik er met niemand
over mocht praten.
Hij draaide mij om zodat ik hem niet meer zag en legde mij op de tafel en het gebeurde nu achter mijn rug.
Hij trok m’n billen uit elkaar en duwde z’n vinger in mijn kont en wat hij nog meer deed dat weet ik niet. Ik
voelde pijn maar ook een soort overgave doordat ik door hem zo werd vastgehouden dat ik me niet meer
bewegen durfde of kon. Ik heb gevoeld dat ik niet meer van mezelf was maar helemaal van deze grote man. Hij wist
wel waar hij mee bezig was.
Hij nam me daarna mee naar buiten maar nog niet liet hij me gaan maar nam me mee achter in het kerkje. Hij had de sleutels.
Daar waren deuren op slot en er was niemand. Dat was een herhaling van de eerste schok: nog eens moest
ik ervaren dat ik echt gevangen was doordat ik wel even buiten kwam maar meteen daarna weer mee naar
binnen werd genomen en er weer niets of niemand was om mij hieruit te bevrijden en er een eind aan te
maken. Het voelde alsof ik daar opgesloten zou kunnen worden.
Ik moest toen zijn lul vasthouden en hij trok zich af en ik moest dat zien. Hij zei dat ik de volgende dag terug
moest komen en dat god alles ziet en alles weet en dat ik het tegen niemand mag zeggen omdat het zondig
is. Ik ben naar buiten gebracht en ben toen gaan rennen en ben heel lang buiten in de regen blijven lopen
omdat ik nog niet naar huis toe durfde. Toen ik laat en kletsnat thuiskwam kreeg ik straf en moest naar bed.
De volgende dag was ik ziek en bang omdat ik niet bij hem gekomen ben. Daarna nog een keer in het kerkje
geweest weer bloot en weer iets in mijn kont gestoken en misschien nog n keer? Dat weet ik niet precies.
Daarna niet meer en dat was vooral dankzij regelmatig ziek worden en daarom niet naar buiten of naar
school hoeven. Een tijd later heb ik een steen door de ruit gegooid bij dat huis en daarna ben ik daar nooit
meer geweest maar ik voelde me nooit meer onbevangen in het dorp.Ik voelde dat hij me overal opnieuw zou kunnen pakken.
Andere herinneringen die hier los vast mee verbonden zijn:
Wat later probeer ik een andere kind in de zandbak bij de kleuterschool z’n broek uit te trekken om z’n piemel te
pakken of z’n billen. De juffrouw is boos en misschien omdat ik het vaker deed mag ik niet meer buiten in de
zandbak spelen. Maar ik voel me niet op mijn gemak binnen en tussen de andere kinderen.
Later ga ik met een jongen die even oud is als ik een rietveld in waar geen mensen komen. Ik heb daar een
soort hol gemaakt in het hoge riet. Op mijn initiatief spelen we daar een aantal keer hetzelfde spel: we
steken om de beurt een stokje tussen de billen van de ander. Die moet dan stil op zijn buik blijven
liggen. Na een paar keer dit gespeeld te hebben wil die andere jongen niet meer en dan ben ik bang dat hij het
aan anderen zal vertellen. Ik denk dat dit spel niet mag maar zou het toch steeds weer willen spelen. Ik ga
daarna meest met meisjes om, niet meer met jongens. Heb dan ook geen echte vriendjes maar ook geen
vriendinnetjes.
Ik loop nog wel een aantal keren langs het huis waar ik gepakt was, maar voorzichtig langs de overkant van
de straat tot de keer dat ik er een steen door de ruit smijt. Dan kom ik daar niet meer. De herinneringen
verdwijnen naar de limbo…
Een half jaar later: De juffrouw in klas 1 geef ik een stomp in haar buik waar ze zo van schrikt dat ze mijn
moeder op school laat komen om uit te zoeken waar die agressie van mij vandaan komt. Ze houden het er
op dat ik verkeerde boeken lees….
Zo ben ik een klein kind geweest.

Misbruik in de kerk – moeten we het hier echt over hebben?

Van verschillende kanten wordt mij de vraag gesteld of ik niet eens zou stoppen met het bloggen en twitteren over seksueel misbruik binnen de kerkelijke context. Sommigen wijzen mij erop dat het schrijven over misbruik de kerk in een negatief daglicht stelt. De pers zit er immers direct bovenop als er weer een verhaal binnen de kerkelijke context bekend wordt. Wat win je ermee om die negatieve berichten te versterken? Anderen vragen zich af of het niet tijd wordt om deze episode achter ons te laten. Er is al zoveel veranderd in de verschillende kerken. Het is tijd om vooruit te kijken. Weer anderen merken op dat het beter zou zijn om de kerk niet in een uitzonderingspositie te plaatsen. Misbruik komt ook voor bij hockeyverenigingen, scouting, instellingen – waarom niet binnen die bandbreedte bespreekbaar maken? Als je al zo nodig de kerkelijke context apart zou willen benoemen – waarom richt je je dan niet op de breedte van sociale onveiligheid? Spreek dan ook over pesten, over uitsluiten, en niet alleen over seksueel misbruik.

horen zien en zwijgen

Op zich kan ik deze reacties goed begrijpen. De mensen die met mij hierover in gesprek gaan, maken zich zorgen over de beeldvorming van de kerken. Er is zoveel meer te vertellen over geloofsgemeenschappen. Er gebeuren zoveel goede, opbouwende en inspirerende dingen. Door steeds maar in te gaan op het misbruik wordt de toch al negatieve opinie gevoed: de kerk zou niet te vertrouwen zijn en vooral een instituut zijn dat misbruikers hun gang laat gaan. De reacties op mijn schrijven en twitteren worden ingegeven door liefde voor de kerk, door een verlangen naar ruimte om weer trots te mogen zijn op de kerk. Misschien worden deze reacties bij sommigen ook ingegeven voor de angst om wat misbruik teweeg brengt. Uit angst dat de wereld zoveel onveiliger blijkt te zijn dan je zou willen.

Waarom blijf ik spreken over misbruik in de kerk? Waarom richt ik mij niet op het positieve van de kerk of breng ik de thematiek in een breder verband aan de orde? Het eerste is dat er nog steeds – op het moment dat u/jij dit blog leest – er kinderen en jongeren binnen een kerkelijke context worden misbruikt. Terwijl u/jij dit leest, worden mannen en vrouwen slachtoffer van seksueel misbruik. Soms in gezinnen, soms op het werk, soms op school. Terwijl u/jij dit leest worstelen er talloze mensen die lid zijn van geloofsgemeenschappen of er inmiddels uit zijn gestapt met de gevolgen van seksueel misbruik. Steeds weer maken onderzoeken duidelijk dat seksueel misbruik een maatschappelijk probleem is. Er is geen reden om aan te nemen dat het in de religieuze context de cijfers anders zouden zijn dan in een seculiere setting. Het is in zichzelf een schokkend gegeven dat misbruik in geloofsgemeenschappen net zoveel voorkomt als daarbuiten. Onderzoeken maken duidelijk dat 1 op de 10 mannen en 1 op 3 vrouwen in hun leven te maken hebben gehad met een vorm van seksueel grensoverschrijdend gedrag.

De kerk hoort een veilige plek te zijn. Dat bereiken we niet door te zwijgen over het misbruik, maar juist door het bespreekbaar te maken. Preventie van seksueel misbruik begint met het doorbreken van het taboe. Een kerk kan vertrouwen terugwinnen door duidelijk te maken waar grenzen getrokken worden. We kunnen niet voorkomen dat er zich in geloofsgemeenschappen daders bevinden. We kunnen wel duidelijk maken dat geen enkele ongewenste grensoverschrijding getolereerd wordt. We kunnen helpen om mensen weerbaar te maken. Juist door te spreken over misbruik werken we aan een veilige kerk.

De onderzoeken laten zien dat seksueel grensoverschrijdend gedrag erg veel voorkomt. Die onderzoeken maken ook duidelijk dat seksueel misbruik ernstige gevolgen kan hebben en vaak lang het leven van slachtoffers kan bepalen. Dat is reden om specifiek voor seksueel misbruik aandacht te vragen. Deze thematiek komt zoveel voor en trekt zulke diepe sporen, en vraagt specifieke kennis van dynamieken en processen dat het noodzakelijk is om dit apart onder de aandacht te brengen.

Misbruik binnen een kerkelijke context voegt nog een extra dimensie toe: die van het geloof. Mensen die in een kerkelijke context misbruikt worden, worstelen vaak met hun godsbeeld, lijden onder de te snelle oproep om te vergeven, gaan gebukt onder zondebesef dat gevoed wordt door schuldgevoel. De context van kerk en geloof roept een eigen dynamiek op die aparte aandacht verdient.

Daarom blijf ik spreken over misbruik in de kerk. Omdat ik de kerk liefheb. Omdat ik de mensen liefheb en het me pijn doet om te zien dat slachtoffers de kerk verlaten omdat zij het gevoel hebben dat er voor hen geen plaats in. Ik blijf schrijven over kerk en misbruik, omdat het in onze geloofsgemeenschappen voorkomt. Omdat voorgangers te weinig kennis hebben. Omdat er geen tijd te verliezen is.

Ik blijf schrijven over misbruik in de kerk totdat het kwaad is overwonnen.

Bron: http://alexanderveerman.wordpress.com/

Protestanten evenaren katholieken in VS bij misbruik

Hoe is dit in Nederland?

Zie http://www.gevangenispastor.nl/news.aspx?lIntNavId=11&lIntEntityId=52

Seksueel misbruik in een pastorale relatie

Ik ben vanaf mijn 17e tot mijn 32-ste jaar seksueel misbruikt door een ouderling uit de Gereformeerde kerk. In het begin was het alleen maar knuffelen. Later breidde dit zit uit tot seksuele handelingen waar ik het liever niet over heb om dat ze te vies zijn voor woorden. Door het seksuele en geestelijke misbruik dat ik heb doorgemaakt zit ik nu wel in de WAO. Ik heb PTSS en ik hoor stemmen in mijn hoofd. De zaak kwam aan het rollen toen ik psychoses kreeg en een vriend van mij die dit aan de dominee vertelde die toen in ons dorp stond. De ouderling werd meteen op non-actief gesteld en er is van hogerhand via de synode een gerechterlijk onderzoek gestart. Ook heb ik een civiele procedure gestart die maar liefst vier jaar duurde. Uiteindelijk heb ik gewonnen en heb ik geen last meer van de dader. Wel heb ik nog steeds last van stemmen in mijn hoofd en nachtmerries. Ik heb gelukkig een hele goede psychiater.

Arend

Dominee geschorst wegens incest

ASSEN – De kerkenraad van de vrijgemaakt gereformeerde kerk Assen-Marsdijk heeft de 52-jarige dominee H.G. geschorst in verband met incest. De Asser predikant heeft tegen de kerkenraad bekend gedurende tien jaar een van zijn zoons seksueel te hebben misbruikt. Woordvoerder J. Haaksema van de kerkenraad heeft dat maandag bevestigd.

De raad heeft G. voor drie maanden geschorst. In die periode wordt een officieel onderzoek verricht. Er is nog geen aangifte gedaan, voorzover bekend bij de kerkenraad en bij justitie in Assen.

De raad heeft de kerkgemeenschap donderdag op de hoogte gesteld van de bekentenis. Een pastoraal team begeleidt sindsdien de gelovigen. De vervangende predikant heeft zondag tijdens de dienst bovendien uitvoerig stil gestaan bij de feiten.

Volgens Haaksema zijn de gemeenteleden ‘geschokt’ en ‘verbijsterd’. Of G. zelf met het verhaal naar buiten is gekomen, wil de woordvoerder niet zeggen. G. is sinds april voorganger bij de vrijgemaakt gereformeerde kerk in de Asser wijk Marsdijk. Daarvoor werkte hij als predikant in Zuidhorn en eerder in Nijverdal en Goes.

—–