De geheimen van Sint Joep en van Sint An -deel1-

Het verhaal van Wimpje Osterop – door Jules Zollner

Dit is het verhaal van Wimpje Osterop.
Het is geen goed en mooi verhaal ik wijs er van tevoren op. Wimpje Osterop overleed in 1956.

Wimpje Osterop was de zoon van een bekende vleesverwerker in Maasniel en net als ik geboren in 1944.

Hij zat bij mij in de eerste klas basisschool Sint Jozef aan de Dyonisiusstraat tegenover de achterkant, de cellen van de gevangenis te Roermond in 1950. Ernaast in één en hetzelfde gebouw stond de St. Franciscusschool en op een steenworp afstand stond Huize Sint Jozef (“Pro Juventute” een internaat voor weeskinderen) aan de Betlehemstraat / Jesuitenstraat in de gebouwen waar thans het arrondissementsparket tegenover de gebouwen van het vroegere Groot Seminarie in is gevestigd. Om te spelen in het speelkwartier liepen de kinderen van de Sint Jozef School onder straffe leiding van de leerkrachten altijd naar de overkant van de straat de Betlehemstraat naar de veel grotere speelplaatsen van Huize Sint Jozef. Ik weet de kleur van de steentjes nog die loodgrijs was met ruitvormige groeven erin. Zoals ook op de bruggen van Luik boven de Maas.

Als de kinderen té lastig of onhandelbaar waren werden ze overgeplaatst van school Sint Jozef aan de Roermondse Dyonisiusstraat naar Huize Sint Jozef (Sint Joep) te Heel.

Wimpje Osterop was een bijzonder klein mens die opviel door zijn nietigheid en nietswaardigheid. Zijn kleren waren haveloos en gescheurd. Hij vond zelf al dat hij er niet had mogen zijn op aarde. Hij had niet geboren mogen worden. Hij keek je aan met ‘n dubbele, schrijnende betekenis. Hij had ‘n paar broertjes die veel sterker waren.

Hij werd later doodgeslagen.

Vermoord, zoals we dat nu in termen van hedendaags recht zouden kunnen noemen.

De Sint Jozef- en de Franciscusschool aan de Roermondse Dyonisiusstraat werden in 1950 gerund door de broeders van de Kleine Sint Jozef, die oorspronkelijk afkomstig waren uit Maastricht en die nog meer scholen runden vanuit hun klooster aan de bocht van de Willem II singel in Roermond, naast het huis en de tuin van dokter Bär. Het pand werd later Hotel Geurts en is herbouwd in seniorenflats met woonlagen.

Zolang de broeders (voor ons Norbertus in klas 1 en Fidentius in klas 2) de scholen runden waren het uitstekende scholen die kwa kwaliteit en leefbaarheid met kop en schouders uitstaken boven alle andere scholen voor basisonderwijs in Roermond en Limburg.

De broeders trokken weg en lieten hun klooster en de scholen in Roermond in de steek. Ze runden alleen nog Huize Sint Jozef in Heel. Het was 1952 en de Sint Jozef en Franciscusschool aan de Dyonisiusstraat vervielen ogenblikkelijk tot de ergste achterbuurtscholen die er bestonden. In de klassen en op de speelplaatsen heerste absolute constante terreur door diefjes en diefjesmaten en er werd keihard geslagen, door jongetjes met boksbeugels en ploertendoders. Het lekenpersoneel als onderwijzers en ook de hoofdonderwijzer, met namen als H…t en R…s (ik zal de namen niet voluit schrijven omdat ze nog in leven zijn) was niet bij machte om ook maar iets te doen. Ik zal nooit vergeten het geluid van de zwijgend hard tegen elkaar stompende en botsende hoofden vuisten voeten en lichamen van leerlingen en leerkrachten in de klassen en op de speelplaatsen in de onafgebroken en altijd voortdurende vechtpartijen op leven en dood die in en buiten school werden gehouden. We liepen naar en van school in grote omwegen.

Wimpje Osterop was een klein mager dun en vaalkleurig jongetje dat na geboorte de gevolgen van de hongerwinters nog maar nauwelijks of niet te boven was gekomen. Hij stond constant sprakeloos van verbijstering en onmacht. Hij zat ‘n paar plaatsen achter mij. Naast mij zat Sjakie L., een jongetje uit de onderwereld van de Kruisherenstraat (“Krententuin” in Roermond genoemd) die mij op de meest kritieke momenten om me het leven te redden nog een heel klein beetje ondersteuning gaf. Ik kom hem regelmatig tegen en samen zitten we urenlang te Roermond zwijgend op een bank. Sjakie vocht zich kapot, te barsten, maar hij overleefde. Hij staat hier ergens met foto in de blog. De doodsschrik staat nog in z’n ogen. Hij heeft het nooit verwerkt. Hij is 69 jaar en ik ben 67.

Zjwaere Ties
Wimpje Osterop was zwak, klein, tenger, mager en ziek, maar hij keek altijd vriendelijk, met hulpeloze kleine stamelende oogjes, zei niets. Op een dag verscheen hij met over z’n hele lichaam bloedende en etterende zweren. Sindsdien werd hij “zjwaere Ties”) genoemd, “zweren-Tijs”. De jeugd was bijzonder hard in het bedenken en onmiddellijk het hele leven lang gebruiken van scheldnamen. Eigenlijk heette hij Thijs.

Wimpje Osterop werd geslagen geschopt en geraakt waar ze hem maar raken konden. Het was afschuwelijk om te zien. Meer dood dan levend lag hij iedere dag te krimpen van de pijn en te bloeden uit zijn zwerende etterende wonden op de stenen en plavuizen van de speelplaats. Iedereen stond er omheen en niemand deed wat. Allen zwegen. Ook de leraar.
Huize Sint Jozef (Sint Joep) Heel.

Stiekum ging ik na afloop van de schooldag wel eens naast hem staan en sprak heel even vlug met hem. Hoe het hem ging. Hoe hij zich voelde. Een paar seconden. Niemand mocht het zien.

Hij bleef steeds vaker thuis. Doodziek kwam hij af en toe nog eens op school. De overige jongetjes van de klas en van de school, we waren 10 of 11 jaar, waren er niet veel beter aan toe. Roermond lag kapot, en aan opbouw was men nog niet begonnen. Bij de melkboer kon je alleen met water aangelengde melk krijgen.

Wimpje Osterop werd overgeplaatst naar Sint Jozef (Sint Joep) in Heel. Men zei ons dat er niets anders op zat, omdat er niets met hem te beginnen viel. Als jongetjes herinnerden we ons allemaal, dat er heel goed met Wimpje Osterop gesproken en geredeneerd kon worden. Maar we zeiden niets. Het was 1953.

Later hoorden we, dat Wimpje Osterop kort na zijn binnenkomst in Sint Jozef te Heel was vermoord. Het schokte ons. In de boeken en registers zal teruggevonden worden dat Wimpje Osterop is overleden aan longontsteking. Wij wisten en weten wel beter.

Zoals het met Wimpje Osterop is gegaan zo ging het met veel jongetjes. Het werd ons allemaal aan elkaar en onderling doorgegeven. Compleet met namen en omstandigheden erbij. Iedereen sloot het op in zijn eigen herinneringen- en geheugenkerker. Bijna iedereen nam de geheimen die er rond ontstonden mee in zijn graf. Van degenen die ervan weten en durven te vertellen zijn er niet veel over.

In Huize Sint Jozef te Heel (Sint Joep) werd door de broeders ongemeen hard fel en snel geslagen. Er heerste een dodelijk dictatoriaal angstwekkend beklemmend dril-regime. Er kwamen geen sexuele uitspattingen voor. Er heersten zware, ernstige ziekten en epidemiëen, waar volstrekt niets aan werd gedaan. Ouders van kinderen die er waren opgenomen zeiden het, en hun broertjes en zusjes. Alles onder strikt opgelegde en in stand gehouden bekrompen beperkte geheimhouding. Uit schaamte. En uit onmacht. Uit slaafse navolging van kerkelijke en wereldlijke autoriteiten. Schaamte, absolute corrumperende geheimhouding, krampachtig in stand gehouden gebrek aan toezicht en ingrijpen.

Onmacht en slaafse navolging lagen als een zwarte zware onbeweeglijke deken van verdoemenis over de provincie Limburg in en rond de vijftiger jaren van de vorige eeuw. Veel huidige oudere bewoners dragen er de getraumatiseerde gevolgen van. Zij spreken nooit. De leefgemeenschap Sint Joep was en bleef, blijft ook nu nog, absoluut hermetisch afgesloten en verkrampt.

Niemand in Limburg was en is bij machte, daaraan nog iets te doen.

De wantoestanden die voorkwamen in Huize Sint Joep en Huize Sint An, waar het voor meisjes nog veel gruwelijk erger en harder was, heersten ook en net zo dreigend-beangstigend op de andere Limburgse tehuizen voor opvang en begeleiding van intern geplaatste kinderen zoals De Kreppel in Heythuysen en Maria Roepaan te Venray-Ottersum, Pepijn te Echt en Watersley in Sittard. Kinderen van alle scholen gaven de informatie in het diepste geheim aan elkaar door. Hun ouders wisten het. Dat er veel ernstig geretardeerde en debiele kinderen in de tehuizen voorkwamen, was het gevolg van de grote mate van inteelt die tot in de beginjaren van deze eeuw in tal van dorpen en gemeenten te Limburg voorkwam en zelfs geboden leefstructuur was. ‘n Kind van het ene dorp mocht niet trouwen met ‘n kind van ‘n ander dorp. Men trouwde veelal binnen de directe familie. De gevolgen werden algemeen aanvaard.

Niettemin zullen geen aantoonbare sexueel aberrerende relaties kunnen worden gelegd tussen het overlijden van kinderen in de tehuizen en het gedrag van hun begeleiders.

Wel kwam het voor dat broeders en begeleiders in de tehuizen een soort van medemenselijke, rechtschapen en gerechtvaardigde euthanasie pleegden. Soms in consensus met de ouders.

Jongensinternaat Steyl
Waar wél zeer regelmatig, bij herhaling en in zeer ernstige vorm verboden sexuele handelingen en misbruik door begeleiders, leerkrachten en geestelijken op jongens werden gepleegd, tot ver in de jaren van de vorige eeuw toe, was het Jongensinternaat van de zusters te Steyl. Regelmatig werden daarvan mannelijke begeleiders en geestelijken door de rechtbank in Roermond veroordeeld, -waarover werd gepubliceerd-, wegens sexueel misbruik en verkrachting van deze jongens. Het leek er daarbij tijdens de behandelingen ter zitting in de verklaringen soms op, dat sexuele wandaden in het klooster van Steyl door een deel van de plaatselijke bevolking in bepaalde mate wellicht op enige wijze werden getolereerd. Niettemin waren er geen dodelijke slachtoffers.

-.-
Verzorgers en verplegers van de genoemde tehuizen woonden en spraken met mij in de dorpen rond Heel waarin ik zelf woonde en werkte. Zij waren lid van dezelfde verenigingen als ik, en zaten vroeger bij mij in de klas.

Veel bladzijden uit boeken die altijd gesloten bleven, waaruit de schande van de provincie spreekt, zullen thans in de toekomstige tijd worden geopend. Omdat de waarheid, hoe goed verborgen ook, altijd aan het licht komt.

Buiten deze publicaties worden door mij geen verklaringen afgelegd of uitspraken gedaan.
Wordt vervolgd.

Jules Zollner

5 antwoorden
  1. h paas
    h paas zegt:

    Met pijn in mijn hart en met tranen in mijn ogen heb ik dit afschuwelijke relaas gelezen.
    Mijn oprechte medeleven voor al diegenen die van deze praktijken onverdiend het slachtoffer zijn geworden.
    Het had ook mij kunnen overkomen als ik in deze ongezegende en onvoorstelbare omstandigheden was komen te verkeren…
    Het is misschien inderdaad tijd om de afrekening te maken en te zorgen dat de dingen op de plaats komen waar ze horen.
    Straks kan het niet meer vanwege de leeftijd van degenen die dit alles mee hebben moeten maken.
    Ik kan niet begrijpen dat mensen die zich met een ‘heilige’ aura meenden te kunnen omhullen, zich schuldig hebben gemaakt en mee hebben gewerkt aan deze, mij bekende, onmenselijke praktijken.
    Het zegt me iets over de enorme gespletenheid binnen het instituut van de roomskatholieke kerk.
    Het lijkt erop dat het instituut er niet zozeer op gericht is om de mens te dienen en te verheffen maar dat de mens simpelweg gebruikt wordt om de macht van het instituut te voeden…
    Geloven is mooi maar weten is beter. Denk zelf……

    Beantwoorden
  2. H.J van Gestel
    H.J van Gestel zegt:

    Ook ik was aanwezig in de school van de broeders van huize sint jozef ( broeders van de Chr scholen)
    Ik was op kostschool in sint jozef plus en min 1955 1963.
    Het was daar vreselijk.
    Ik mag dat zeggen, immers ik ben vanaf geboorten geplaatst op internaten en ander.
    Mijn levensloop is bepaald in die 8 jaar in Roermond.
    En dat is niet te best zowel voor mij , alook nu voor de gene die voor mij verantwoordelijk waren.
    Immers de daders willen niet voor de slachtoffers de schuld nemen.
    Ik heb een twee stukken bij commisie ingeleverd ( lezen mag als je me verzoekt)
    Het spreekt over uitspantingen in huize sint jozef in Roermond en de gevolgen bij mijn en of ander.
    Groet Dick

    Beantwoorden
    • johnhabets
      johnhabets zegt:

      ook ik zat op st joep in roermond.van50 tot 56.was een nsber kind.heb ook moeten lijden voor wat mijn ouders gedaan hebben.ook dat is niet eerlijk.maar wat die smerige monnikken deden was veel erger.zo had je een Bonefaties we noemde hem paarden oog.als we brood bij hem moesten,dan stond die geile beer tegen je aan te rijden.ook weet ik nog dat sjaakie van orsou een pak rammel gekregen heeft,waar die een paar dagen nadien is gestorven.ook toen werd gezegt aan een longontsteking.zo weet ik nog veel meer daden die die smeerlappen hebben uitgevreten.oke er waren ook enkele fatsoenlijke bij maar die kon je op een hand tellen.zelf ben ik heel vaak weg gelopen.dan werdt je kaal geschoren en bond en blauw geslagen.maar ik heb het overleefd wat veel jongens niet hebben gedaan.ik hoop dat ze mogen branden in de HEL

      Beantwoorden
  3. aj heeren
    aj heeren zegt:

    ook ik de tijt door gebragt in sintjoep in de jaaren 1958 het waaren niet beste tijten net wat je zegt dat ze mogen branden in de hel ik ben nu 65 ik hep er zamen gezeten met me broer maar die is er heelaas niet meer ik stop er mee wand ik hep er slaapen lozen nachten van we hebben meer klapen gehad dan eeten je mag me altijt mailen
    ggoossens244@gmail.com mijn naam is sjaak heeren

    Beantwoorden
  4. B.A.R.R.Y. fransen
    B.A.R.R.Y. fransen zegt:

    ik heb ook op st joep gezeten in Heel het was daar compleet een hel ik was 5 toen ik daar geplaats werd ik kwam in de groep van broeder ,
    galachis het kan zijn dat de naam verkeerd geschreven is ik heb daar gezeten tot mijn 12 jaar er werd dan ook wel iedere avond iemand van de slaapzaal geplukt die het lust object van die avond was aan het einde van de zaal was de broeder zijn kamer bij nacht dienst.
    Zo is mij dit al vaker overkomen als je verdriet had over thuis werd het ook nog bestraft met een pak op je billen daar je pyama uit moest
    je hoorde alleen maar hier heerst dicipline bij iedere klap die hij je gaf was hij compleet aan het kreunen en grommen van eigen vermaak
    Ik was Negen jaar toen ik voor het eerst sexueel misbruikt werd door deze klootzakken ik was op weekend verlof geweest en er waren thuis voorgevallen die mijn ouders hadden gemeld .
    ik moest meteen mee komen met twee broeders naar de kamer van galachis het eerste wat me overkwam was een hevig pak op mijn donder twee broeders hielden me vast toen galachis begon te meppen met het koort van zijn pij toen ik daar lach werden me mijn kleren af genomen en zag ik de pij van galachis omhoog gaan terwijl ik vast gehouden werd voelde ik een helse pijn in mijn achterwerk waardoor ik bijna mijn bewustzijn verloor zij hebben zich toen afgewisseld onder elkaar met het dreigement ik zou mijn mond maar houden niemand zou me geloven en dat klopte mijn ouders begonnen te schelden en ik kreeg een pak op mijn donder raad van kinderbescherming zij gewoon. dit kan niet en kreeg een naam als leugenaar dit heeft zich regelmatig herhaald.

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *