De kerkuil en het paapje

(door Wim Meyles – uit Dagblad De Pers – vrijdag 2 april 2010)

Onrustig schoof het paapje heen en weer. Het duurde lang voor haar mannetje terugkwam met voer. Hun jong had honger en liet dan luidkeels blijken. Het liefst zou ze zelf op pad gaan, maar ze vroeg zich af of dat veilig was.

Ze vroeg advies aan een kerkuil, die een paar takken hoger zat te dommelen.

‘Ach mevrouwtje’, sprak deze, ‘ga gerust uws weegs! Ik zal gaarne een oogje in het zeil houden. Dan kan ik de jongeling tevens een paar wijze lessen leren.’

‘Heb jij wel gehoord van Vader Ooievaar?’, begon hij zijn onderricht. ‘Die leven geeft en leven neemt?’

‘N-nee’, stamelde het jonge paapje, ‘n-nog nooit.’

‘En die ons voorziet van ons dagelijks voer?’

‘Dat doen p-papa en m-mama’, stotterde het jong.

‘Fout!’ sprak de uil vermanend.

‘Vader Ooievaar heeft jouw moeder van het nest weggeleid, zodat ik…’

Met een onverwachte beweging pikte hij naar het vogeltje. Precies op dat moment keerde de moedervogel terug met haar bek vol larven.

‘Lekker ding, eh…slimme jongen’, zei de uil onhandig. Uit zijn snavel droop een sliertje kwijl.

Het jonge paapje zat verstijfd in het nest, onmachtig om geluid uit te brengen. Was dit nu de vogel waar zijn moeder zoveel vertrouwen in had?

Hij wist nog niet of hij het voorval ooit ter sprake zou durven brengen. Maar één ding wist hij zeker: die pik van zijn belager zou hij nooit vergeten.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *