st louis amersfoort

Het valt me zwaar hier iets neer te zetten vooral om het feit dat ik het al mijn leven lang verzwijg iets wat mijn leven heeft verwoest en nog nooit met iemand heb gesproken over mijn verblijf op st louis .

 De vele media aandacht en het feit dat de kerk de misstanden begint te erkenen geeft mij kracht om eindelijk na al die jaren te gaan klagen, ja gewoon te gaan klagen om wat mij als jongen van 10 jaar is aangedaan.Ik kwam als 10 jarige op pensionaat saint Louis in Amersfoort terecht ,ik kwam uit een RK middenstandsgezin met 5 kinderen waarvan ik de oudste was,het was 1965-66 dat ik in klas 5 kwam mijn eerste jaar van de 2 jaren die ik daar verbleef. De eerste weken mocht je nog niet gelijk naar huis mijn ouders reisden veel en ik was in de weekenden vaak op st louis.

Nooit zal ik de dag vergeten dat ik ’s morgens wakker werd en in mijn bed had geplast broeder Felicius  “fikke”had zaaldienst en zei mij het bed af te halen en hij zou me later hierover onderhouden.

de avond dat wij naar bed gingen en de lichten uit gingen op de zaal liep hij zijn ronde , bij mijn bed aangekomen zei meekomen , ik was al gewaarschuwd voor deze broeder

meestal kreeg je slaag van hem, hij was niet vriendelijk nooit eigenlijk en erg streng, bij het minste geringste kreeg je een oorveeg . als een bang konijntje liep ik met hem mee naar een hokje welke in de hoek van de slaapzaal stond moest naar binnen en hij sloot een gordijn, in dit hokje brachten de broeders die zaaldienst hadden de nacht door .

hij vertelde me dat ik iets heel ernstig had gedaan en daarvoor bestraft moest worden mijn broek en pyamabroek moesten uit en ik moest over hem heen komen liggen

mijn piemeltje kwam hierdoor vast te zitten tussen zijn benen en ik was als de dood, ik zal het je afleren vies jongetje zei hij steeds en begon met een pantoffel op mijn bips te slaan

het slaan leek wel uren te duren maar ik denk dat het nooit meer dan 5 a 10 klappen waren, ondertussen duwde hij met kracht zijn benen omhoog.

huilend moest ik opstaan en voor hem blijven staan ik kan me herinneren dat hij iets zei van je hebt je straf gehad nu zal ik zorgen dat je niet meer het bed vies maakt hij pakte mijn piemeltje en sjorde eraan er kwam wit spul uit wat ik nog nooit gezien had en hij ving dit op in een doekje ik moest me aankleden en mocht er niks over zeggen op de zaal bid maar een paar wees gegroetjes dan komt alles goed.

Ik besefte toen nog niet dat ik klaar gekomen was en durfde niemand wat te vertellen ik dacht ook dat ik een vies jongetje was en straf had verdiend en wat hij gedaan had net zoiets als bij een dokter was die je piemel weleens controleerde, ook was ik bang dat ik niet in de hemel kwam hierdoor en dat gaf mij nog meer angst.

Ik bad altijd in bed dat ik niet zou plassen  maar dat hielp natuurlijk niet er waren nog enkele jongens die regelmatig straf kregen eigenlijk altijd dezelfde. soms haalde hij wel 2 of 3 x op een avond iemand uit zijn bed. iedereen die dat niet meemaakte dacht dat je straf met de pantoffel had gehad. Later besefte ik dat juist deze manier van straffen weinig impact had op de zaal als jongens moesten wij altijd om half zeven op hadden een zwaar dagprogramma en een druk vrijetijdsprogramma dus ’s avonds erg moe en iedereen sliep gauw.

ik ben het eerst jaar waarschijnlijk ruim 20 keer “gestraft”door deze broeder. Pas in de zesde klas was het voorbij .

Let niet op mijn interpunctie die vind ik in deze niet van belang

wat nu vraag ik me af, ik heb geen melding gedaan , ik weet niet of ik dat moet doen en waarom zou ik het doen , ik heb nu eindelijk erkend dat het niet normaal was wat er met mij gebeurde , ik weet niet of dat genoeg voor me is .

graag hoor ik advies van lotgenoeten.

Arthur

86 antwoorden
  1. Moon
    Moon zegt:

    Hallo Arthur,

    Ik ben geraakt door je verhaal. Ik herken de jarenlange eenzaamheid en het alleen dragen van een groot geheim.
    Ik ben ook na 50 jaar pas gaan praten. Ik twijfel ook steeds wat zinnig is om te doen, maar stap voor stap ga ik verder. Ik heb me eerst anoniem gemeld bij “hulp en recht”. Daarna met naam en toenaam. Ook heb ik me gemeld bij Deetman.
    Omdat ik wil dat ik erbij hoor, dat ik meetel met al die anderen die zich gemeld hebben. Op dit moment weet ik nog niet met zekerheid de naam van degene die me misbruikt heeft dus kan ik geen klaagschrift indienen. Maar het is goed voor me om er nu eindelijk, in openheid mee bezig te zijn. Beetje bij beetje ben ik het nu aan het verwerken. Ik weet dat de oplossing, als die er al is, niet buiten me ligt.
    Jou verhaal heeft me weer een stukje verder geholpen.

    Vr. grt.

    Jos

    Beantwoorden
  2. cwdegreef
    cwdegreef zegt:

    Beste arthur

    Geweldig dapper van je dat je je verhaal hier hebt gedaan. Er is moed voor nodig om dat te doen. Dit is het begin en je kunt nu eindelijk van die broeder af komen en je leven weer oppakken. Weet dat je nioet alleen bent en je niet hoeft te schamen voor hetgeen er is gebeurd. Die klootzak die jou dit heeft aangedaan en de instelling die dit heeft laten gebeuren moeten zich kapotschamen , niet jij.
    Wat voor mij erg belangrijk is geweest en me erg heeft geholpen is mij wenden tot medeslachtoffers. Komt 2e paasdag naar utrecht en doe je verhaal, je bent in een veilige omgeving met mede lotgenoten, echt het zal je opluchten, ik heb het vorig jaar ook gedaan.
    Wat voor mij zeker zo belangrijk is geweest is dat mijn jarenlange opgekropte woede en verdriet over hetgeen is gebeurd (bij mij op Saint louis in oudenbosch) uiteindelijke tot een uitbarsting is gekomen tijdens een therapie die ik heb gevolgd. Niet 1 keer maar weken achter elkaar heb ik keer op keer alles de vrije loop kunnen laten en heb ik de kracht weer terug kunnen vinden die mij in mijn jonge jaren is afgenomen.
    Verder heb ik een confrontatiegesprek gehad met de huidige overste (de dader is al overleden), heb me bij de cie Deetman gemeld en ga a.s. maandag voor een hoorzitting naar Hulp en recht.
    Ik wens je veel sterkte en succes en mischien tot in Utrecht?
    kees

    Beantwoorden
  3. willem
    willem zegt:

    Beste Arthur,
    Ook ik ben tijdens mijn internaatsperiode (1962-1966) in Belgie gedurende enkele jaren seksueel misbruikt. Het misbruik was al een tijdje bezig voor ik besefte dat er iets raars aan de hand was. Als kind vind je in eerste instantie alles normaal. Totaal onvoorgelicht over seksualiteit zijn wij als kinderen overgeleverd geweest aan gefrusteerde mensen. Op het indernaat deed ik veel aan sport en de pater vond het nodig mij te masseren. Als argeloos kind moest ik op zijn bed gaan liggen waarna hij de massage begon. Toen zijn hand regelmatig begon uit te schuiven tot tegen mijn kruis, dacht ik dat het per ongeluk was. De situatie verergde snel. Hij heeft smerige dingen met mij gedaan die ik nu niet zal noemen. Kan men zich de verbijstering van een kind voorstellen dat enerzijds wordt geleerd dat onkuisheid de zwaarste zonde is anderzijds moet ervaren de leraar godsdienst (hij gaf godsdienst) zulke feiten pleegt. Ongelofelijk wat er vroeger allemaal gebeurd is. Hoeveel mensen zijn er beschadigd aan het volwassen leven moeten beginnen. Wat hebben ze ons aangedaan. De andere paters moeten geweten hebben wat er gebeurde, maar keken weg….iedereen keek weg. Ze hebben ons in de steek gelaten Arthur en dat zal bij mij altijd blijven knagen.
    Sterkte en beste groeten….Willem

    Beantwoorden
  4. arthur
    arthur zegt:

    Dank voor jullie berichten ben blij dat er herkenning is, Mijn hele leven achtervolgd het me al en heb nooit geweten wat ik moest en kan doen , terwijl ik toch een normaal denkend mens ben.
    Het grijpt me soms meer aan en kan er nooit over praten ook niet met mijn huidige vrouw.
    Ik kan de boosheid nooit plaatsen , hoe moet je boos zijn , mijn emotionele gestel is waardeloos en dit heeft mij vele moeilijkheden in mijn leven gegeven.
    Ik zit gelukkig al 5 jaar in een stabiele relatie ben gehuwd , hebtoestemming aan de kerk gevraagd hiervoor omdat ik eerder gehuwd was geweest en ook gekregen.
    Ik heb de indruk dat de Heilige Vader Ratzinger mijn lot ook aantrekt ,wat zou ik graag willen dat het leven voor mij anders was geweest en niet hoef te zoeken naar een oplossing.
    Ik denk wel dat het zoeken naar een oplossing nodig is , ik merk dat erkenning rust geeft in mijn hoofd .Misschien moet ik het melden maar ik zou niet weten waar , ik be bang om weer als dat vieze jongetje gezien te worden
    en niet serieus genomen zal worden , veel vertrouwen ergens in heb ik nooit.
    woede,verdriet, boosheid, angst wat moet ik hebben om van deze nachtmerrie af te komen .
    Ik weet het niet .

    Is het een beproeving die al 46 jaar duurt is het straf , ik wil ze de antwoorden waarom ben ik zo als ik ben.
    Ik was nog maar een onwetend kind wat beschermd moest worden door mijn opvoeders en niet eruit komen met als stempel in mijn ziel gekerfd getekend voor het leven.
    Goed is het om dit zo op te kunnen schrijven het helpt me waarschijnlijk om beslissingen te nemen , voor mij is het niet iets wat weer wordt opgerakeld maar iets wat altijd bij me is.
    Wat nu, ik denk veel na en lees de reacties die ik krijg allen begrijpend en herkennend , ik ben niet de enige er zijn er meer dat weet ik nu dat helpt.
    Misschien is 2de paasdag een optie.
    Arthur

    Beantwoorden
    • Jos1950
      Jos1950 zegt:

      Beste Arthur en anderen.
      Het is belangrijk om te weten dat JIJ nooit schuld; dat is degene die met zijn poten aan jou heeft gezeten. Als je de show van Oprah Winfrey hebt gezien dan zag je daar 200 mannen in de zaal, die een foto van zichzelf bij zich hadden op de leeftijd toen ZIJ seksueel misbruikt werden. Deze mannen hebben laten zien dat zij de dader de baas zijn geworden en dat kan jij en al die duizenden mannen ook. Jezelf laten zien; over jezelf praten; je eigen verhaal vertellen met alle ‘dirt’ dat er bij komt. Alles bij naam noemen; alle verschrikkelijke zaken bij de naam noemen, zodat anderen weten dat jij en die andere mannen er niet alleen voor staan. Ik ben zelf ervaringsdeskundige en hebt inmiddels vele mannen geholpen met gewoon praten erover. Alles zeggen en benoemen; vanafde dag dat je geboren ben tot vandaag. Dat helpt: praten en nog eens praten.
      Waar en wanneer is die bijeenkomst in Utrecht? Stuur mij eens wat informatie erover. De uitzendingen van Oprah heb ik op een DVD staan…….

      Groetjes van Jos uit Spijkenisse: lotgenoot en gewoon een man.

      Beantwoorden
    • theo
      theo zegt:

      beste Arthur,

      Was iets eerder in St Louis, tegenover het ‘Kremlin’ in A’foort. Het was een koude voorjaardag in ’58 en wij ‘mochten’ vanuit Soeterberg naar A’foort lopen om te zien hoe de broeders daar het leven aan ons ‘voorbeeldig’ voorleefden. Daarbinnen had ik al snel het gevoel dat er iets niet plus was.
      Weet dat ik toen 12 was. Daarbinnen werden de in gedisciplinorende ontvangen. Ik herinner me nog dat wij in rotten dan 2 moeten staan , elkaar bij de schouder moeten vatten voor afstan en zo binnen moesten lopen. Binnen stonden julllie, leerlingen opgesteld in peletons. We werden geacht te verbroederen, maar daar kan niets van terecht. Summier viel wel op te maken dat de tucht bij jullie veel zwaarder was dan bij ons e standaard dreigend werd daarna ook ‘naar St Louis’?
      Hoewel met bloedende voeten terug in Soesterberg dacht ik daar veilig te zijn… Tja, wat heet veilig voor de kleris..
      Theo

      Beantwoorden
  5. arthur
    arthur zegt:

    Dank voor jullie hartverwarmende berichten , ik heb naar aanleiding hiervan contact durven opnemen met Hulp en Recht, geen klacht ingediend voorlopig ga ik mailen met een vertrouwenspersoon van Hulp en Recht ..
    Kan iemand hier nog even iets meer vertellen over de samenkomst in Utrecht, ook wil ik graag weten of hier geen filmploegen voor de deur staan.
    Arthur

    Beantwoorden
    • cwdegreef
      cwdegreef zegt:

      hallo arthur

      ik ben vorig jaar zelf naar de utrecht geweest naar de eerste bijeenkomst.
      er stonden toen geen cameraploegen voor de deur
      wel was er pers aanwezig, maar die hebben een heel neutraal verslag geschreven van de bijeenkomst zonder namen te noemen van wie dan ook en geen fotos van slachtoffers gepubliceerd.
      ik kan je echt aanraden hier naar toe te komen, het heeft mij erg gesterkt
      kees

      Beantwoorden
  6. herman
    herman zegt:

    ik ben nu 67 jaar.
    ben tot twee maal toe seksueel verkracht door een kapelaan Donkers parochie Broekhoven 1 en door een frater rudolfo parochie Trouwlaan te Tilburg.
    dit heeft bij mij drie operaties opgeleverd aan mijn achterste om het weer een beetje goed te krijgen.
    de daders zijn allang overleden verhaal halen kan ik niet meer.
    heb ook twee maal een zelfmoord poging gedaan wat niet lukte.
    ik ben getrouwt en heb twee kinderen en 5 kleinkinderen.
    knuffelen heb ik nooit gedurft wist hier niet mee om te gaan.
    je werdt niet gelooft en ik was altijd bang om maar iets hierover te zeggen.
    na de aangifte die mijn ouders deden aan de politie Tilburg werd er verteld dat niet te doen want zoiets doen deze mensen niet en daar konden mijn ouders het mee doen.
    mijn ouders zijn beide overleden en hebben geen goed leven achter de rug.
    ik vraag mij nog steeds af hoe ik geweest zou zijn als dit niet gebeurt zou zijn.
    het kind zijn hebben zij mij ontnomen.
    sta nog steeds niet met beide benen op de grond.
    voel me nog steeds verkeert en ontzettend vies altijd.
    heb hier ook nooit met iemand over kunnen en durven praten.
    ik stop maar weer te emotioneel

    Beantwoorden
    • arthur
      arthur zegt:

      Hallo Herman,
      ik herken dat , hoe zou het geweest zijn als… en ook het knuffelen , ik heb veel steun aan de reacties hier en probeer nu een email contact met een vertrouwenspersoon van hulp en recht , wie weet wat het me brengt rust , erkenning, maar bovenal een beter zelfbeeld dat is wat ik eigenlijkhet liefste wil wil, het valt me op dat ik er veel kracht voor nodig heb en hoop die ook hier te vinden ik zoek dat wel zodat ik iets kan en niet meer hoef te zwijgen.
      Arthur

      Beantwoorden
  7. herman
    herman zegt:

    Beste Arthur.
    Ik heb ook een bericht gedaan naar de commissie Deetman.
    Genoegdoening krijg ik nooit meer.
    Wat kapot is gemaakt zal nooit meer helen.
    Heb een enorme schuldgevoel naar mijn kinderen en mijn vrouw.
    Ongeveer 58 jaar loop ik hiermee het was en is nog steeds een hel.
    Als de commissie Deetman zegt dat dit misbruik nooit mag verjaren oke.
    Dit gebeuren gaat nooit meer weg uit mijn hoofd.
    Als men smartegeld wil betalen dan zou dit terecht op zijn plaats zijn.
    Een exscuus is voor mij zeer onvoldoende.
    Want daar zal het wel mee afgedaan worden.
    Nog bedankt voor jou reactie

    Beantwoorden
  8. arthur
    arthur zegt:

    De steun die ik ondervind en de herkenning, het worstelen met wat nu , de verhalen van anderen sterken mij in mijn beslissing om niet meer te zwijgen.
    Het emailcontact wat ik heb met een vertrouwenspersoon van hulp en recht
    is lopende , ik hoop hier antwoorden te kunnen vinden wat ik in de toekomst
    moet gaan doen , ik weet niet of ik het officieel meld , maar wil nu eerst mezelf terugvinden en het verdriet wat nu opeens komt en wat ik kan gaan plaatsen verwerken.Heel langzaam komt er bij mij besef dat ik niet het vieze jongetje was maar slachtoffer, ik kan dat wel uitschreeuwen en hoop dat dat mij bevrijd.Wat Herman zegt “Wat kapot is gemaakt zal nooit meer helen”
    raakt me heel erg , ik denk dat namelijk ook , maar het dragen hiervan zal
    makkelijker worden hoe meer ik ermee naar buiten kom , ik kom hier zeker in een later bericht nogeens op terug.
    Art

    Beantwoorden
  9. u.bajetto
    u.bajetto zegt:

    Beste SLACHTOFFERS, eerstvolgende meeting zal ook ik mijn verhaal doen en jullie ervan proberen te overtuigen van een helend aspect in het leven en dat dat je heel veel meer kracht geeft, zodat je eindelijk het juiste gevoel van eigenwaarde weer kunt terugvinden. Daar heb je als mens namelijk gewoon RECHT op. Transformeer je woede en pijn in iets moois voor jezelf en laat je beminnen door je directe omgeving. WE ZIJN HET WAARD.
    Tot in Utrecht. Hartelijke groet, Umberto.

    Beantwoorden
  10. arthur
    arthur zegt:

    Dank je Umberto voor je woorden hierboven, helaas ben ik omgedraaid toen ik op het station in Utrecht was juist door de emoties ( die ik nu eindelijk kan hebben ) die ik onderweg naar de samenkomst had maakte ik me erg druk , mijn gezondheid is niet zo best enkele weken terug hebben ze mijn hart gereset, het was me allemaal teveel geworden sinds ik erover ben gaan schrijven, dus terug naar huis naar de veiligheid van de muren maar nu 2 dagen verder weer strijdbaar en ga verder met het verwerken, over je woorden ga ik nadenken.
    Art.

    Beantwoorden
  11. arthur
    arthur zegt:

    20 juni 2011
    een bijzondere dag voor velen, de aanbeveling van de commissie-Lindenbergh
    zal bij velen als een klap in het gezicht zijn aangekomen, weinig over erkenning als slachtoffer en al helemaal niets over excuses, een minimale financiele compensatie uitsluitend voor slachtoffers met HARDE bewijzen, de groep met bewijsnood word volledig buitengesloten van erkenning en/of comppesatie.
    de volledige aanbeveling lees je hier:
    http://www.eur.nl/fileadmin/ASSETS/press/2011/juni/20110620_Adviesrapport_Commissie_Lindenbergh.pdf

    Wat mijzelf betreft , deze week heb ik een gesprek met mijn vertrouwensman van Hulp en Recht om te praten over een eventuele melding cq aangifte, hierna zal ik voor mijzelf beslissen wat ik verder ga doen, ik ben in mijn zelfbeeld altijd die kleine vieze jongen geweest , maar zoals ik al eerder ergens hoorde kleine
    jongens worden groot ook ik . Vanaf het plaatsen van mijn verhaal op 6 maart is er veel gebeurd met me en ik kan nu beter over het gebeurde nadenken, moffel het niet meer weg maar leef nu met het gebeurde wat me strijdbaar maakt en zoek nu excuses en erkenning.
    Vanaf deze plaats waar ik veel warme reacties heb gehad en geleerd heb dat ik niet alleen ben wens ik ieder sterkte in zijn eigen strijd.
    Arthur

    Beantwoorden
    • al
      al zegt:

      Hoi Arthur

      Wat jou is overkomen is bij mij ook exact gebeurd Het enige verschil is dat Felicius (J.P.F. Vermaas) er bij mij ook nog een vinger van achteren heeft ingestoken. Ik hoop dat het een vinger was want ik kon het niet zien want mijn gezicht lag op een kussen. Kon een dag niet goed zitten. Ik ben gisteren bij mijn advocaat geweest om een klacht in te dienen wegens sexueel misbruik mij aangedaan door Felicius (J.P.F. Vermaas), Eloysius (J.W.C. Wijnands) Bij het douchen lysolwater in je zwembroek doen en je insmeren en betasten, en Arvatius (W.J.A. Verhoeven) wegens betasten.
      Mijn advocaat vraagt aan mij of jij inmiddels ook een klaagschrift gaat indienen danwel bereid bent jouw verklaring met naam en toenaam te ondertekenen zodat we die bij het klaagschrift kunnen voegen. Ik heb een brief van het bisdom dat de heren reeds in de hel zijn beland. Toch is het verstandig om de procedure te starten anders loopt het bisdom er lachend mee weg. Laat me weten of je daar iets voor voelt, samen zijn we sterker.

      Al

      Beantwoorden
    • al
      al zegt:

      Hoi Ray

      Natuurlijk zijn dat de broeders van Maastricht. Nadat ik in Amersfoort was geweest ben ik naar de Sint Leoschool gegaan in de Cornelis Dirk straat in Amsterdam. Ik moest voor straf terug komen . De broeder woonde vlak bij school twee straten verder op een bovenetage. het was een invaller. Daar moest ik ook mijn broek uit doen en de rest. Het is jammer dat ik zijn naam niet meer weet. Ik dacht dat hij broeder Willibrordus heette. Na afloop kreeg ik gereedschap cadeau. De andere broeders woonde in de Postjesweg in Amsterdam. Het blijkt nu ook dat dat de broeders van maastricht waren.
      Maar het was niet zo erg als “Fikkie”.

      vrgr
      Al

      vrgr
      Al

      Beantwoorden
  12. Nico
    Nico zegt:

    Beste Arthur en Al,
    Ik ben met mijn klaagschrift bezig gericht aan Broeders van Maastricht (f.i.c). Ik ben gedurende een jaar vele malen verkracht door Br. Felicius, werd uit bed gehaald en moest een verdieping lager voor zijn kamer deur wachten.
    Dezelfde methode als bij Arhur, en als bij al. 5e klas Pensionaat St Louis Amersfoort, 1963-1964, de leiding en andere broeders hebben mij daar zeker zien staan.
    Tot nu toe heb ik heel veel moeite gehad om het op deze manier te berde te brengen. Als nog dan.
    Ik wil zeker voor jullie getuigen, maar ik wil het graag zo feitelijk mogelijk houden en ben niet de persoon ernaar om het zo publiekelijk te tonen.
    Vriendelijke groeten van Nico

    Beantwoorden
  13. arthurbouwman
    arthurbouwman zegt:

    Na het bericht van de bisschoppn van gisteren heb ik me alleen maar kwaad lopen maken , gelukkig kan ik nu kwaad worden en heb het onderstaande artikel overgenomen.graag jullie reacties
    Art

    Onderstaand artikel las ik in de stem en heb er enkele persoonlijke opmerkingen bij geplaatst.

    Wat houdt de regeling in?
    Afhankelijk van de aard en zwaarte van het vergrijp krijgen slachtoffers tot maximaal 100.000 euro vergoeding.
    Mensen die slachtoffer zijn geworden van seksueel getinte handelingen of uitlatingen hebben in ieder geval recht op ******opmerking van mij: hoe durven ze dat zo te schrijven, wat een onzin recht op , ik had recht op een normale jeugd en een normaal leven , dat is mij ontnomen******* bedrag tot 5000 euro.
    Voor het betasten van intieme delen krijgen slachtoffers 7500 euro. Wanneer dat een langere periode is gebeurd, afhankelijk van hoe zwaar het vergrijp is en bijkomende omstandigheden: tussen de 10.000 en 20.000 euro.
    Als sprake is van enkele keren verkrachting, dan bedraagt de compensatie 25.000 euro. Compensatie tot een maximum van 100.000 euro wordt gegeven als slachtoffers forse vermogensschade ******opmerking van mij:waar is de geestelijke schade van de slachtoffers ,of het nou aanraken of verkrachten is, deze is toch duizenden malen groter waarom word dit niet meegenomen*********, hebben geleden als gevolg van het seksueel misbruik.
    Als het seksueel misbruik in meerdere categorieën valt, dan kunnen slachtoffers tot 100.000 euro krijgen.
    Wie buigt zich over de regeling?
    Een commissie, waar iedereen zich kosteloos bij kan melden, ********opmerking van mij:hoe integer is zo’n commisie en aan welke kant staan zij , ik heb hier mijn bedenkingen over of ze nou wel of niet betrokken zijn bij de rk is een facade om vertrouwen te wekken******** past de regeling toe. De zogenoemde Compensatiecommissie bestaat uit drie leden, die op dit moment niet betrokken zijn bij rooms-katholieke instellingen.
    Mochten ze in het verleden bestuurlijk actief zijn geweest bij een rooms-katholieke instelling, dan bepalen de andere leden of ze zitting mogen nemen. Daarin wijkt de regeling af van wat de commissie-Lindenbergh had geadviseerd.
    De regeling geldt ongeacht of een aanvraag voor schadevergoeding is verjaard. Ook mensen die eerder al zijn gecompenseerd kunnen aanspraak maken op deze regeling
    ******opmerking van mij:Ook het sadisme van de de misbruiker word buiten beschouwing gelaten of vinden de bisschoppen dat normaal?******

    Beantwoorden
  14. Ben
    Ben zegt:

    Beste mensen,
    Wederom schrik ik van al deze reacties van misselijkmakend misbruik van jonge kinderen. Zo ook ikzelf heb deze ervaring moeten meemaken op pensionaat Sint Louis te Amersfoort. Mij heeft broeder portier te pakken gehad, twee lange jaren, begin jaren 60 in de vijfde en zesde klas. Ik heb ook bij “fikki” gezeten wellicht liet hij me met rust omdat broeder portier me al te grazen had. Ik betwijfel of ze het onderling niet hebben geweten. Graag hoor ik van mensen die dezelfde ervaring hebben met broeder portier om zodoende bewijslast rond te krijgen. Mijn leven is hopeloos verlopen en nu pas weet ik waar de oorsprong ligt.

    Beantwoorden
  15. Dennis
    Dennis zegt:

    Hallo,

    Ik heb zelf in de eind zestiger jaren de eerste en tweede klas gedaan op St Louis. Ik was toen 11 jaar naar ik schat. Broeder Felicius was courbroeder samen met nog een broeder van wie ik de naam niet meer weet. Mijn thuis situatie was niet al te best dus moest ik naar kostschool. Ineens schoot me de naam weer te binnen en dacht kom ik kijk eens of het gebouw er nog is en kom dus hier terecht. Enig zins verbaasd toch wel omdat, in tegenstelling tot de reacties hier, het voor mij de fijnste jaren van mijn schoolgaande carriere zijn geweest, ook broeder Felicius. Vaak als ik de zaken op tv de revue zie passeren voor wat betreft het ontucht door de christelijke orden bedenk ik mezelf altijd dat ik het juist fijn heb gehad en niets van zulke ellende heb meegemaakt. Ik heb nu eigenlijk spijt dat ik op zoek ging naar jeugdsentiment en goede herinneringen, jammer.

    Beantwoorden
    • arthur
      arthur zegt:

      hallo Dennis,
      Tussen de regels lees ik dat je eigenlijk al je leven lang niet meer wist wat de naam was van het pensionaat , kostschool werd st.louis eigenlijk nooit genoemd, en dat nu eindelijk weer de naam is te binnen geschoten ook je zoektocht naar herinneringen en jeugdsentiment kunnen deuren openmaken en
      misschien andere herinneringen boven water laten komen die je misschien niet wilt.Waarom je hier reageert is me niet geheel duidelijk maar misschien moet je jezelf eens afvragen waarom je al 50 jaar de naam niet weet en denkt dat St.louis een kostschool was

      Beantwoorden
  16. pieter
    pieter zegt:

    Fikkie was een beetje een lompe man. met homo sexuele neigingen. Wat dat betreft heb ik alleen meegemaakt dat hij mijn douchhokje binnenkwam om mijn rug te wassen. Een andere jongen waarbij hij dat ook deed had gezegd: ‘dat zijn wij thuis niet gewend’, Fikkie was toen afgedropen. s’Morgens als je in bed bleef liggen pakte hij je bij arm of been en sleurde je een eind mee met je lakens en dekens en liet je een eind verder los. Zo kwam het wel voor dat het vaak een ravage was van jongens die half slapend hun beddengoed weer bij elkaar probeerden te sprokkelen. Een gevleugelde uitspraak van hem was: schiet vent op, doe niet zo flauw, ga toch een potje voetballen.

    Beantwoorden
  17. Vincent
    Vincent zegt:

    Hallo lotgenoten,

    hoorde gisteren via mijn advokaat van deze website.
    Buitenom dat “Fikkie” mij regelmatig afranselde met zijn pantoffel op mijn blote achterwerk en ik hem daarna een hand moest geven dat alles weer goed was, ben ik ook geïntimideerd door br. Simplicius, de leraar-broeder van de 5e klas in de jaren 1964 -1965-1966. Ik had ecxeem in o.a. mijn liezen en hij zou mij wel behandelen, anderhalf jaar lang. Met Niveaq, wat averechts werkte!! Moest ik wel zijn rug insmeren met de stinkende Midalgan, ik ruik het nu nog. En dan nog zeggen dat ik het niemand mocht vertellen. Is er nog iemand door br. Simplicius in zijn stinkkamertje “onderzocht”?

    Beantwoorden
  18. arthur
    arthur zegt:

    Beste lotgenoten,
    Het is alweer 18 maanden geleden dat ik hier een begin heb gemaakt met het plaatsen van een gedeelte van mijn verhaal, er is veel gebeurd daarna. Ik kreeg eigenlijk 2 weken nadat ik het geplaatst had hartproblemen mijn gezondheid was al niet zo best en werd alleen maar slechter , ondertussen heb ik 20 keer op de hartbewaking gelegen en ben geopereerd in de beide boezemkamers .
    Na vele adviezen en mails van anderen ben ik in de groep 2 van Maastricht terecht gekomen.
    Ondanks dat ik zelf niet wist wat ik nou precies wilde excuses , genoegdoening , wraak van alles had ik zelf al bedacht. Ondertussen zit ik in een mediationtraject vooralsnog loopt dit een beetje zoals ik het wil en ben erg benieuwd naar de confrontatie met de congregatie.
    Ik heb erg veel steun tijdens dit proces van mijn adviseur die naast het behartigen van mijn belangen als mijn adviseur die ik zelf heb uitgezocht en niet heb laten aanwijzen, ook een zeer goede gesprekspartner was waar ik na diverse gespreken mezelf helemaal bloot durfde te geven en alles waar ik me voor schaamde vertelde. Ook is hij in gegaan op het gevolg van het gebeurde , ik vond dat in eerste instantie niet zo boeiend maar denk daar ondertussen totaal anders over juist door de verbanden te zien tussen het een en het ander past alles veel meer op zijn plaats , hoe pijnlijk ook. Ik heb hier veel begrip voor mezelf door gekregen
    en kan nu aanvaarden waarom dingen in mijn leven zijn zoals ze zijn ook dit is een opluchting. De oorzaak hiervan kan ik natuurlijk nooit aanvaarden de broeder blijft een viezerik dat veranderd niet maar ik ben niet meer het vieze jongetje zoals hij dat tegen me zei en ik dit 45 jaar bij me droeg . Dat heb ik al gewonnen. Mijn adviseur had al als jurist mensen die in het jappenkamp hadden gezeten vertegenwoordigd en kon dus goed met mijn emoties en verwardheid omgaan. Momenteel moet ik nog rustig aandoen tot januari dan weet men of mij hart weer in orde is , het is soms moeilijk om me met het traject bezig te houden ik hoop dat het straks over is en ik weer kan ademen ,misschien zelfs wel afsluiten wie wee,t mijn verhaal is nu pas eindelijk door mij verteld het zou kunnen zijn dat dat eigenlijk het allerbelangrijkst is en het meeste impact op mijzelf heeft meer dan genoegdoening of excuses de tijd zal het leren,

    Arthur
    voor vragen mag je me altijd mailen

    Beantwoorden
  19. Berrie
    Berrie zegt:

    Hallo Arthur,

    Goed van jou dat je jouw hart hier hebt gelucht en er zoveel begrip van anderen voor terugkrijgt.
    Ik heb dezelfde gedachten als Dennis hierboven beschrijft. Tot vandaag, nu ik dit allemaal lees dacht ik dat ons pensionaat ‘netjes’ was en zonder deze ellende is gebleven. Waarschijnlijk heb ik gewoon geluk gehad en er nooit iets van gemerkt of gehoord.
    Broeder Felicius van de kleine cour heeft zijn bijnaam Fikkie in het jaar 1953 nog van mij gekregen. Van 1952 tot 1959 zat ik op dit internaat.
    Ik herinner mij nog als de dag van gisteren dat we door de gang twee aan twee in een rij van de eetzaal naar de speelzaal liepen. Daar aangekomen moest iedereen zich opstellen voor broeder Felicius die als een luitenant voor zijn troepen stond. Ik moest naar voren treden tot vlak voor de broeder die mij de vraag stelde waarom ik had gepraat tijdens het lopen door de gang. Ik had niet gepraat en zei hem dit ook. De keiharde klap tegen mijn oor die volgde zag ik niet aankomen. Ik was slechts kort buiten bewustzijn en mijn trommelvlies was gescheurd.
    Later was de broeder in een goede bui en ik vertelde hem dat niet ik, maar een ander had gepraat. Zijn antwoord was dat ik de straf die ik toen kreeg maar moest zien voor de keren dat ik wèl had gepraat en hij het toen niet had gezien.
    Voor de rest heb ik gelukkig nooit last met hem gehad. Misschien dat zijn pedofiele neigingen pas later zijn gekomen, wie weet.
    Broeder Edecius van de tweede klas zie ik als een echte goede broeder. Nadat ik in mijn bed had gepoept heeft hij mij onder de douche gewassen zoals mijn moeder het gedaan zou hebben. Ook het spoor dat ik achter liet door de slaapzaal naar zijn hokje in de hoek heeft hij zonder te mopperen netjes opgeruimd. Ook van Arvatius en Aloysius heb ik nooit iets verkeerds gemerkt.
    Bij een later bezoek aan het kerkhofje in het bos heb ik de meeste namen van de genoemde broeders weer terug gevonden.
    Ik ben er van overtuigd dat het bisdom van veel ‘foute’ broeders op de hoogte was en deze desnoods liever overplaatste dan dat de dingen bekend zouden worden.
    Ieder die vervelende ervaringen heeft gehad wens ik veel sterkte toe, ook al zul je deze ervaringen nooit kunnen vergeten.

    Berrie

    Beantwoorden
    • Pieter
      Pieter zegt:

      Hoi Berrie,
      Leuk te lezen dat jij de naam Fikkie hebt bedacht. Hoe kwam je eraan, van de naam Felicius of meer dat hij een hondenkop had? Wat betreft zijn pedofiele neigingen heb ik alleen meegemaakt dat hij mijn douchhokje binnenkwam om mijn rug te wassen. Verder had hij idd losse handjes, eigenlijk best een trieste baas.
      H.gr. Pieter

      Beantwoorden
  20. Ruudv
    Ruudv zegt:

    beste mensen,ook ik ben door de pastoor en de broeders ectreem misbruik.was 11 jaar toen het begonnen is,en duurde tot mn 20 jaar,wat kon je doen als kind??? ze hebben mijn hele leven kapot gemaak. die dat gedaan hebben die leven niet meer. kan wel aangifte doen, maar daar schiet je niets mee op. heeft nu nog heeel erg last van. en vooral de broeders wat dei allemaal deden met je nounounounou daar heef ik een trauma aan over gehouden.ik wil er nu wel over praten wat ze allemaal deden met mij, maar dan wel onder 4ogen…niet via de site.we kunnen elkaar dan steunen.misschien lucht het wel op. maar ik schaam mij er wel voor.wat warendat rotzakken diepastoor en de broeders. hier laat ik het evenbij want alles doet pijn daar onder.ga mij zo douchen dan ben ik weer schoon.

    ik hoop oprechtdat iemand met mij over wil praten?
    geetz Ruud v

    ps wie kent pastoor de jong en broeders jacobus en rinus. gr Ruudv

    Beantwoorden
  21. Ruudv
    Ruudv zegt:

    morgen Berrie ik heb op het internaat gezeten bij maastricht. dat was tussen
    1962 -1968 het waren broeders van franciscannen.en de patoor de jong dat was
    tussen1959 -1962,in Renkum. u heeft misschien wel geluk gehad.wees er mnaar heel erg blij mee, anders had u ook heel veel ellende gehad.
    en vooral als je in de isoleercel zat,maar daar praat ik liever niet over;dat was ver
    schrikkelijk, als ik eraan denk ,zit ik vol stres.
    hier laat ik het even bij. u kan mij altijd mailen.
    geerz Ruud.
    ps ik heeft niet op uwschool gezeten.

    Beantwoorden
  22. Eloy
    Eloy zegt:

    Beste allemaal, ik ben erg geschrokken van wat ik allemaal op deze site heb gelezen. Ik heb op pensionaat Sint Louis gezeten van 1964 tot 1968. En vervolgens van 1969-1973. Ik heb als prefecten achtereenvolgens gekend de broeders: Edesius (3e klas/ kleinste cour), Wilbert (4e klas/kleinste cour), Felicius (5e klas/kleine cour) en Meinrard (6e klas/middencour). En vervolgens Marcoen (MAVO 1 en 2, grote cour) en Reinfried (MAVO 3 en 4/grootste cour) . Marcoen had de gewoonte om mij te strelen als ik in bed lag. Ik voelde me daar uiterst ongemakkelijk bij en heb mijn moeder daarover verteld. Die heeft toen meteen contact opgenomen met de overste-directeur, broeder Philoté. Er is toen een driegesprek Marcoen, Philoté en mijn moeder geweest, waarvan ik de inhoud niet weet. Feit was wel dat Marcoen mij dat jaar niet meer heeft aangeraakt en het volgend schooljaar was overgeplaatst. Marcoen was overigens ook de man die verlangde dat alle jongens op de slaapzaal zonder pyjama en ondergoed moesten slapen. Dat was hygiënischer, zei hij, in een brief ook aan alle ouders. Nu ik er aan terug denk, vind ik dat wel curieus. Los van het incident met Marcoen, waarvan ik me afvraag of ik het strelen nu moet beschouwen als voortkomend uit een positieve of uit een negatieve intentie, heb ik zelf gelukkig geen ernstige dingen meegemaakt zoals die waarover Arthur schrijft. Ik hoorde er ook niet over praten of roddelen onder mijn schoolgenootjes. Ik ervoer de prefecten over het algemeen als afstandelijk, niet empathisch en, tja, sexloos bijna, zou ik nu achteraf zeggen. Er was geen ruimte voor een tederheid die kinderen gewoonlijk in een gezin wel ondervinden van hun vader, moeder, broertjes en zusjes. De oudere prefecten, zoals Felicius (de Fik) en Meinrard beide al flink gevorderde leeftijd toen ik hen als prefect had), waren hardhandig en bars, militair ingsteld welhaast. Dit gemis van oprechte tederheid (of genegenheid is misschien een beter woord) heb ik, die tien jaar op Sint Louis heb gezeten, juist als een groot tekort ervaren.

    Beantwoorden
  23. Eloy van Raamsdonk
    Eloy van Raamsdonk zegt:

    Dag Hans,
    Long time no see.
    Het was een kalende broeder, leeftijd ca 40 jr. Brildragend. Hij speelde op de slaapzaal soms mondharmonica nadat de lichten waren uitgegaan. Best een aardige man overigens. Hij verzorgde ook een hond, Bertyl genaamd.

    Beantwoorden
  24. Steve
    Steve zegt:

    Dag Arthur,

    Allereerst wil ik jou en alle anderen die hierboven hebben bericht over het kindermisbruik op St Louis bedanken voor hun moed. Het is niet niks, zeker niet als man, om hierover te praten.

    Dit kwam als een schok voor mij. Een schok van herkenning welteverstaan…

    Als je voorheen “St Louis Amersfoort” in Google typte kreeg je de website van een reünievereniging. Alsof het zo gezellig en leuk was op St Louis. Dat deed ook best pijn, het idee dat anderen het daar kennelijk zo leuk vonden dat ze er alles aan doen om het te herleven, terwijl je er zelf al je hele leven alles aan doet om de ellende die je daar is aangedaan te vergeten.

    Maar dat vergeten lukt nooit, niet helemaal. Zou het dan toch aan mij liggen? Was ik zelfs al op m’n zevende “nu eenmaal een type kind waar pedofielen op af komen” zoals me ooit is gezegd door iemand die me ook al niet heeft beschermd?

    Dat soort dingen kunnen je behoorlijk van slag brengen. Je gaat onwillekeurig denken dat het aan jou lag, ook al weet je beter.

    Ik neem het ze niet kwalijk, maar feestbeluste reünisten die onderling verhalen over ‘die mooie tijd’ uitwisselen versterken de suggestie dat jij als kind iets niet goed deed. Je ‘fout’ gedroeg,  ‘te aantrekkelijk’ was, of ergens ‘niet tegen bestand’ was. Die anderen hadden het toch wel leuk gehad? Lag het dan toch aan jou…?  

    Subjectieve waarneming natuurlijk, en lang niet ieder kind werd misbruikt, gelukkig. Maar toch blijft het knagen…

    Daarom is het goed dat sites als deze bestaan en dat jullie je ervaringen hebben opgeschreven. Er ging een schok door me heen toen Google de zoeksuggestie “misbruik” voorstelde toen ik “St Louis Amersfoort” typte. Ik had er zo nooit naar gezocht. Zeker niet met deze smartphone. En toch stond het er zonder dat ik het had getypt:

    “St Louis Amersfoort misbruik”

    Het bestond dus echt, want daar stond het. Dat Google het voorstelt betekent dat het een veelgebruikte zoekterm is in deze samenstelling. Je hebt geen idee wat dat betekent als je je al die jaren alleen hebt gevoeld hiermee. Of waarschijnlijk weten jullie dat juist wel als je het ook hebt meegemaakt.

    Ik heb niets gedaan met de plotselinge ophef over misbruik binnen de katholieke kerk een paar jaar terug. Too little, too late. Ik had geen behoefte aan media-aandacht die me als slachtoffer zou neerzetten, en ook niet aan de zorgvuldig voorgekookte praatjes van de spin doctors van de kerk. Met die kerk – elke kerk – ben ik al jaren helemaal klaar, dus wat ze te zeggen hebben boeit me ook niet. Ze zijn toch niet in staat tot eerlijkheid. Niet echt.

    Er zijn vast ook goede mensen onder, maar dat zijn individuele mensen, geen instituut. En instituten vertrouw ik allang niet meer. Ik heb teveel hypocrisie gezien, teveel manipulatie door hooghartige mensen die de waarheid in pacht zeggen te hebben en zich daarom boven anderen verheven achten terwijl ze de kat in het donker knijpen.

    Overigens ervaar ik het als een bevrijding dat ik al jarenlang onder het juk van geïnstitutionaliseerde religie vandaan ben, niet als verlies. Dan is dat maar uit de weg. Ik hoef geen ‘steun’ uit die hoek. Thanks, but no thanks.

    Ik heb wel een concrete vraag. Zoals jullie wel weten werden de heren waaraan we zijn toevertrouwd door onze naïeve ouders aangesproken met “broeder X” of “pater Y” en soms met “broeder verpleger” o.i.d., naar gelang hun functie binnen de kostschool.

    Mijn grootste kwelgeest was een “broeder verpleger”. Zijn naam heb ik waarschijnlijk verdrongen, domweg vergeten of nooit gehoord. (Kinderen werden niet op de hoogte gebracht in die tijd, en teveel vragen was ‘nieuwsgierig’).

    Daarom vertel ik ook dit verhaal en hoop ik dat jullie me kunnen helpen de stukjes van de puzzel die verloren zijn gegaan terug te vinden.

    Wie kent deze man, wat was zijn plek in de hiërarchie van St Louis, behalve dat hij letterlijk en figuurlijk dokter speelde? Was hij arts of slechts verpleger? Pater of broeder? Ik wil er verder niets mee, maar het stoort me dat ik die details niet (meer) weet. Ik heb het decennia lang weggedrukt, maar ik blijf toch met vragen zitten.

    De ergste details zal ik jullie besparen, maar ik probeer toch zijn ‘eigenaardigheden’ en perversies te beschrijven, zodat iemand hem wellicht herkent. Hopelijk levert dat wat nieuwe antwoorden op.

    Je moest altijd naar hem toe als je iets onder de leden had of voor ‘onderzoek’, wat in mijn geval opvallend vaak voorkwam. Onder zijn hoede kreeg ik ook ineens aanhoudende problemen met de stoelgang, iets waar ik nooit eerder last van had gehad, en iets waar hij ‘toevallig’ een zeer ongezonde belangstelling voor had…

    Ik weet inmiddels eigenlijk wel zeker dat hij me die problemen zelf bezorgde. Hoe lastig is het om een kind te vergiftigen met middelen die de maag- en darm-werking beïnvloeden?

    Resultaat was in ieder geval dat ik regelmatig naar zijn werkkamer werd ontboden, waar ik me onveranderlijk geheel moest uitkleden voor een onderzoek, zelfs als je keelpijn had of iets moest ophalen voor een andere broeder. Je moest spiernaakt voor hem komen staan, waarop hij meestal begon met betasten van top tot teen. Hij begon bij je ogen, neus, mond en oren, checkte je amandelen en gleed met zijn handen steeds verder naar beneden, waarbij hij niets oversloeg met betasten en bekijken. Op zeker moment draaide hij je om en beval hij je te bukken, waarbij je je handen op je voeten moest leggen. Hij betastte je achterste, duwde er een thermometer in en beval je weer rechtop te gaan staan, waarop hij verder ging met zijn onderzoek.

    Hij zorgde er steeds voor dat je fysiek en mentaal zwak stond en letterlijk en figuurlijk uit balans raakte, waardoor je verder in verwarring raakte en hij alles met je kon doen.

    Voor een beschermd opgevoed kind uit die tijd leek het tot dan toe nog op een doktersonderzoek, wat waarschijnlijk ook precies zijn bedoeling was.

    Wat wel opviel was zijn neiging om (na het amandel onderzoek) met zijn beide handen je keel een steeds een beetje verder dicht te knijpen terwijl hij je iets optilde, zodat je met je tenen nog net bij de vloer kon en je steeds bijna je evenwicht verloor én je bijna geen lucht kreeg. Hij herhaalde dit een paar keer en keek afwisselend naar je gezicht en je geslacht om te zien wat voor effect dit had. Toen ik ooit half stikkend vroeg “waarom doet u dat” greep hij me bij een oor zei hij bits dat ik ‘ondankbaar’ was, en hij voor mijn bestwil bezig was om te controleren of “alles goed functioneerde”. “Je moest vroeger bij de dokter toch ook wel eens hoesten of op de rug van je hand blazen? Nou dan. Ik doe het zo. Niet zeuren dus, of wil je soms vroeg doodgaan of gehandicapt worden?”. Hij deed of zijn werk heel moeilijk en zwaar was, dus je moest wel dankbaar zijn.

    Vermoedelijk probeerde hij zo of hij een erectie bij je kon forceren, of hij genoot ervan dat je onwillekeurig hem aanraakte om je balans te hervinden.

    Ik herinner me nog de ruwe stof van zijn kleding tegen mijn vel… brr. Misschien zegt het iemand anders ook iets.

    Een ander opvallend iets is dat toen ik in het begin uit schaamte m’n piemel achter m’n handen probeerde te verbergen hij me toebeet: “niet zo preuts doen, ik heb meer blote jongetjes gezien dan jij kunt tellen”. Dan moest je met je armen gespreid in de kamer blijven staan tot hij het genoeg vond. Protesteren durfde je niet, en als het ondraaglijk werd omdat je armen steeds meer pijn deden zei hij steevast: “denk maar aan Jezus aan het kruis, die had het veel zwaarder dan jij, en hij is voor jou gestorven”.

    Dat geloofde je ook nog, dus daar stond je dan als ‘zwakkeling’ en ‘zeurpiet’. Uiteindelijk geloofde je ook dat je het verdiend had.

    Vragen stellen werd al gauw lastig of brutaal gevonden, en je moest sowieso enorm oppassen wat je zei of vroeg, dus hield je je mond maar. ‘Brutaal’ zijn tegen volwassenen was sowieso ondenkbaar in die tijd. Wat het nog valser maakte was dat je al zodanig geïndoctrineerd was dat je niet beter wist dan dat geestelijken de ‘plaatsvervangers van God op aarde’ waren. Iets waar die klootzakken handig gebruik van maakten. Deze bijzondere klootzak was ook nog eens een soort dokter, dus genoot hij nòg meer aanzien, en was de machtsverhouding tussen een bloot jongetje en zo’n machtige man totaal onoverbrugbaar.

    Daarbij, als je ‘lastige vragen’ stelde kreeg je straf, waar de sadist heel creatief in was, dus je leerde snel om maar niets meer te vragen.

    Ook niet als je poedelnaakt oefeningen moest doen onder zijn toezicht, of op zijn behandeltafel moest liggen om ‘gemanipuleerd’ te worden (zogenaamd om je darmen te stimuleren) terwijl steeds hij met zijn polsen en onderarmen langs je piemel wreef als hij in je buik zat te kneden en duwen.

    Het toppunt van vernedering was in je blootje op een wc moeten blijven zitten tot je “klaar” was. Die wc stond in zijn praktijk/werkkamer achter een soort douchegordijn – wat hij steevaste helemaal open trok om je in de gaten te kunnen houden.

    Als je niet kon – wat door stress (en waarschijnlijk het stiekem toedienen van antidiarrhoica oid) niet onwaarschijnlijk was moest je – nog steeds volledig naakt – voorover op zijn schoot komen liggen en duwde hij zijn vinger of een gummi staaf in je achterste tot je kermde en snikte van de pijn. Niet dat hij dan stopte, meestal kreeg je een preek te horen over “flink zijn” of hij sloeg je billen rood als hij echt kwaad werd, en vervolgens in de hoek gezet.

    Daarna werd je weer terug gestuurd naar die wc tot je gedaan had wat je moest en hij tevreden was. Zo niet moest je blijven in de “ziekenboeg” waar hij helemaal 24/7 controle over je had.

    Lag er bloed in de wc dan moest je natuurlijk weer behandeld worden met bijtende alcohol of jodium, of werd er gesmeerd met zalfjes. Zo bleef er altijd wel wat om te ‘verzorgen’.

    Dit was allemaal om je te ‘helpen’ uiteraard (!) dus je moest dankbaar zijn.

    Ook bizar was de semi openlijke manier waarop het ging. Terugdenkend zou je de grootst mogelijke geheimzinnigheid verwachten van dit soort lieden. Maar hij liet andere broeders ook ‘gewoon’ binnen als die aanklopten terwijl jij daar in je blootje stond. Hij deed alsof het heel normaal was, zelfs als andere jongens tussendoor binnen kwamen om iets te vragen. Dan werd je heimelijk uitgelachen. Maar als jij jezelf verborg uit schaamte kwam hij meteen weer met zijn sadistische straffen om de hoek. Dan moest je weer met je armen gespreid gaan midden in de kamer staan tot je verging van de pijn, of als hij in een mildere bui was met je armen gestrekt naast je lichaam, als een bloot soldaatje, naast zijn bureau. In de hoek staan kwam ook voor, soms met je gezicht naar de muur, soms naar de kamer. Waarschijnlijk naargelang het uitzicht waar hij behoefte aan had.

    Dat moet anderen toch ook zijn opgevallen. Hij deed het niet bij iedereen, maar er waren waarschijnlijk ook anderen. Ik heb ook wel jongens in hun blootje gezien. En in de ‘ziekenboeg’ ging het ook vreemd toe. Je lag daar naakt onder alleen een laken (vanwege de hygiëne), en als je je bed uit moest doen had je ook niets. Hooguit een piepklein handdoekje als je je moest wassen – wat ook weer onder toezicht gebeurde. Of je werd op bed gewassen als je er niet uit mocht omdat je ‘ziek’ was. Hier was soms ook een ander bij.

    Er waren ook andere broeders waarvan je merkte dat ze niet helemaal zuiver waren, maar bleef meestal bij net wat teveel gluren als je onder de douche stond (toen ik er kwam werden de douches verbouwd, dus veel privacy was er niet).

    Uiteindelijk stoorde dat kijken me niet meer, maar wat “broeder verpleger” flikte was een andere categorie. De man was een sadist, en hij heeft me fysiek en psychisch pijn gedaan.

    Wat me ook enorm stoort is de dubbele moraal. Enerzijds werd er ingestampt dat bloot en zeker alles onder de gordel vies en zondig was, terwijl je wel gedwongen werd om in je nakie te kijk te staan voor hun plezier en je niets mocht verbergen. Dan laat ik de echt pedoseksuele vergrijpen nog maar even buiten beschouwing. Dat zal mogelijk niet iedereen daar geweten. Maar al die blote jongetjes in zo’n kamer, terwijl je die kinderen wijsmaakt dat dit zondig is, hoe kun je dat rechtvaardigen?

    Ik ben ook weggelopen, en vervolgens opgepakt en weer afgeleverd door de politie, rechtstreeks in handen van de sadistische pedoseksuele kwelgeest die eufemistisch “broeder verpleger” werd genoemd.

    Niemand die zich afvroeg waarom je was weggelopen. Je was stout geweest en moest straf krijgen, daar ging het ze om… Niet om jouw welzijn, ben je gek!

    Dáár gaat het me om, die hooghartige, geïnstitutionaliseerde hypocrisie en achteloosheid jegens de kinderen die je zou moeten beschermen…

    Het gaat niet om een paar gluurders, het hele instituut is fout, en misschien gaat het nog wel veel verder.

    Tot zover maar voor nu. Het wordt mij even te zwaar, en het zal voor jullie niet makkelijk zijn om te lezen.

    Bedankt voor de moeite, hopelijk kunnen we samen de puzzelstukken op hun plaats krijgen.

    Beantwoorden
  25. Ronald
    Ronald zegt:

    @ Steve, op 29 november 2013 om 07:08.
    Ik zat in 1972 & 73 op St.Louis en ik kan jouw verhaal over broeder verpleger – ik noemde hem zelf broeder dokter – geheel bevestigen.
    Wil je van gedachten wisselen met mij, dan kun je me e-mailen.

    Beantwoorden
  26. J.A. Leidelmeyer
    J.A. Leidelmeyer zegt:

    L.S.

    Mijn vader (Willem Chr. Leidelmeyer 5-5-45 – 24-3-98) heeft samen met zijn oudere broer (Ferry) ook op het St. Louis gezeten.

    Vanuit Indië/Indonesië kwamen zij (via een tante uit Soest) begin jaren vijftig in het St. Louis te Amersfoort te wonen. Ik vrees dat zij ook een akelige tijd hebben moeten ondergaan, in ieder geval was het St. Louis een no ‘go area’ qua gespreksstof.

    Kent één van u deze Indonesische broes (mijn vader en oom) nog uit die tijd? en kunt u vertellen hoe het toen was?

    Vriendelijke groet,
    James Leidelmeyer
    Amsterdam

    Beantwoorden
  27. Anne Takenberg
    Anne Takenberg zegt:

    Jos,

    Ik ben in mijn leven 1x op Saint Louis in Amersfoort geweest als 6 jarig nichtje van broeder overste, Broeder Bernoldus van den Broek. De rijke Roomse jeugd met haar verwrongen ideeen heb ik ook meegemaakt. Van nonnenschool- Jezuitenschool etc. Het fanatisme, gedrildheid, verplichte gehoorzaamheid tekende die tijd. Iedereen adoreerde de geestelijkheid en hield hen de hand boven het hoofd.

    Zelf heb ik een andere weg afgelegd toen ik verliefd werd op een man van een ander milieu, niet katholiek. Mijn oom, Broeder Bernoldus, kwam er aan te pas om mij terug in het Katholieke nest te krijgen, hetgeen niet is gelukt want de liefde overwon !

    Toen het misbruik in de kerk naar buiten kwam, heb ik me dus afgevraagd in hoeverre Saint Louis hier mee te maken had.
    Sterker nog: Wist Broeder Bernoldus als overste van het misbruik? Dekte hij het toe? Was hij ook een van de broeders die misbruik maakte van jullie?
    Binnen de familie krijg ik daar geen antwoord op ( stilzwijgen? ).
    Zijn broer , uit dezelfde broederorde, leeft nog en woont als 90 jarige in de Beyaart te Maastricht. Hij was missionaris te Malawi, Pakistan etc.
    Ook hij geeft geen antwoord op mijn vragen. Misschien mag hij dat wel niet? Misschien hetzelfde patroon?
    Ik wil het antwoord weten!
    In de documentaire “misbruikte mannen” op woensdag 18 februari zag ik een foto waar mijn oom op stond. Is deze gebruikt om daders te laten zien ? Kunt u hier antwoord op geven? Ook al heeft hij misschien niemand misbruikt, hij heeft het waarschijnlijk geweten en niet gereageerd?

    In ieder mens leeft goed en kwaad maar Ieder mens heeft een keuze, ongeacht situatie, achtergrond etc.
    Ik zou alles ongedaan willen maken voor jullie, de pijn weg willen nemen en willen dat dit nooit gebeurd was!

    Broeder Bernoldus is op 17 juni 1979 overleden. Op zijn doodsprentje vanuit de congregratie staat een zelf geschreven gedicht van hem. Enkele zinnen wil ik hierbij toevoegen.

    Een blinde met ziende ogen
    En steeds blijft maar diezelfde vraag
    Die twijfel scheurt- herhaalde zwakheid in dit zo
    vaak gebroken leven.

    Degene die dit jullie aangedaan hebben zijn blind geweest, slachtoffer van hun leven en hebben aan jullie veel goed te maken!
    Nogmaals: Het neemt niet weg dat iedereen een keuze heeft van handelen.
    Er zullen toch ook wel goede broeders zijn geweest?
    Het is niet God die jullie iets heeft aangedaan maar ” blinde” mensen die de naam van God verkwanseld hebben!

    Ik hoop dat u een antwoord kan geven op mijn vraag.

    Laat het misbruik niet uw leven beheersen.
    Laat het los, ook al draag je dit je hele leven met je mee.
    Zoek heil in andere wijsheden. ( Het spiritisme heeft mij heel erg geholpen.)
    Leef!
    Probeer het in ieder geval zodat je niet over 10-20 jaar zegt aan het eind van je leven: had ik maar ……
    Het misbruik hoeft niet weg maar kijk er anders tegenaan…. mediteer, maak van ” grote zaken” ” bijzaken”.
    Het belangrijkste is dat je jezelf vergeeft dat je dit is overkomen waardoor je de daders misschien ook kan vergeven en kan gaan leven!

    Ik wens je alle vreugde in het leven toe!

    Hartelijke groet, Anne Takkenberg.

    Beantwoorden
    • Wim de Rijk
      Wim de Rijk zegt:

      Dag Anne,
      Ik heb van 60 tot 64 op St. Louis gezeten.
      Ik heb er een erg plezierige tijd gehad. Sterker nog, ik gaf er de voorkeur aan om in het weekend daar te blijven. Ik had daar mijn maatjes, we voetbalde veel en trokken de stad of gingen een biertje drinken in de soldatenkantine. Na het verlaten van SL kwamen we jaarlijks met een vrij grote groep op Hemelvaatsdag bij elkaar, later ook met onze vriendinnen/echtgenotes. Later heb ik nog een 3 tal grote reunies georganiseerd. Handtastelijkheden was geen onderwep van gesprek. Je hoorde wel eens over een broeder met losse handjes, maar de ernst van de situatie was ons niet zo bekend. De meesten van deze groep waren kennelijk geen slachtoffer. Pas bij de 2e grote reunie werd ons de impact duidelijk. Tijdens het dinner barstte een oudleerling in huilen uit. Deze leerling bekleedde een belangrijke functie in de gezondheidszorg. Zijn echtgenote was psygeloge. Ze wist van niets, er was al die jaren niet over gepraat. Ik wil het misbruik zeker niet afdoen als incidenten, maar ook niet alles omvattend. Wat je oom betreft. Ik heb hem zowel in Amsterdam ( St. Bernadusschool) als in Amersfoort meegemaakt. Ik vond het een prettige man en ik zou zeer teleurgesteld zijn als ook hij in het rijtje voor zou komen. Van een aantal namen die in dossier was ik niet verrast.

      Beantwoorden
  28. john savenije
    john savenije zegt:

    Ik zag gisteravond voor het eerst een uitzending over kindermisbruik. Ik hoorde en zag St. Louis. Dit is ook de school waar ik op gezeten heb en wel schooljaar 1955/56 en 1956/57.
    Ik heb daar in de 5e en 6e klas van de lagere school gezeten. Ik heb Ferry Leidelmeyer goed gekend, hij was net als ik sportman. IK was toen 11 en 12 jaar.
    Wat ik mij kan herinneren was Ferry een populaire jonge bij zijn mede leerlingen.
    Ik geloof niet, dat hij het daar echt prettig vond, waarom weet ik echter niet. Ik heb zelf nooit last gehad van een broeder. De fik en Meinard waren wel de bazen van de kleine en de midden koer.
    Van seksueel misbruik kan ik mij niets herinneren. Ik heb zelf geen last gehad en ook niet gezien dat anderen last hadden. Ik heb het daar fijn gevonden.
    Het spijt me, dat ik verder niet veel meer weet, per slot van rekening ben ik inmiddels bijna 71 jr, dus bijna 60 jaar geleden.

    Beantwoorden
  29. J.SMULDERS
    J.SMULDERS zegt:

    Heb zelf van 1964 tm 1972 op St. Louis gezeten ,buiten het strenge regime heb ik van de desbetreffende broeders nooit last gehad,wist wel dat er af en toe geslagen ,en na sportblessure,gemasseerd werd,br. simplicius,br. gabriel.br. Osvaldo.Felicius en Meinrard sloegen meestal,(pantoffel)Zij zochten meestal kleine fragile jongetjes uit.Schrok ook van de documentaire woensdag onder de naam misbruikte mannen.Ben een maand geleden nog op St.lLouis geweest om te kijken hoe het nu was met r. van Groeningen.Al met al een tragedie ,allen die het betreft sterkte.Jean Smulders.

    Beantwoorden
    • Pieter Conemans
      Pieter Conemans zegt:

      Hallo Jean,

      Dat ik je op dit platform moet tegenkomen. Groeten aan Roland, bassist van onze “band”.
      en tja, ook ik heb natuurlijk de afschuwelijke docu, misbruikte mannen gezien.
      Ben zelf niet seksueel misbruikt, maar ik kan nou niet zeggen dat ik door al die klappen ’n erg zelfverzekerd mens geworden ben.
      Op m’n zestiende nog op “je blote billen” krijgen, daar klopt toch iets niet…

      Heel veel sterkte voor alle jongens die deze ellende hebben moeten meemaken.

      Pieter Conemans

      Beantwoorden
  30. Pieter
    Pieter zegt:

    Dag Anne,
    Van 1961 tot 1964 heb ik op st Louis gezeten. Jouw oom is het laatste jaar dat ik daar zat weg gegaan, waarheen weet ik niet. Hij is tot 1963 op st Louis Broeder Overste geweest. Het enige wat ik weet over seksueel misbruik in die tijd was dat de ziekenbroeder samen met een andere broeder een jongen had gedrogeerd en daarna seksueel misbruikt hebben. Die ziekenbroeder is toen overgeplaatst naar Weert, waar hij weer ziekenbroeder werd en vervolgens met zijn spelletjes door kon gaan. In de huidige tijd doe je aangifte en krijgt zo iemand een gepaste straf of wordt behandeld. Die andere broeder werd naar de missie gestuurd, maar dat weet ik niet voor 100% zeker. Deze maatregelen zijn genomen, neem ik aan, door jouw oom.
    Zo af en toe was er een griepepidemie op st Louis en konden niet alle zieken jongens in de ziekenboeg geplaatst worden en werden er hele zalen omgebouwd voor de zieken. Je oom vond het leuk om de ziekenbroeder te helpen, niet met dweilen of andere karweitjes, maar alleen om de thermometer aan te brengen bij de jongens. Door de ramen zag je hem al likkebaardend aankomen en wist je al hoe laat het was.
    Verder, maar daar was hij geen uitzondering in, had hij losse handjes. Hij kwam altijd rapporten uitdelen. Ik kan me herinneren dat hij een jongen naar voren riep, die in zijn ogen niet zijn best gedaan had. Die jongen moest gaan knielen en die heeft hij vervolgens keihard tegen zijn hoofd geslagen. De naam van de jongen weet ik nog, als je geïnteresseerd bent.
    De foto die afgedekt was tijdens het programma ‘misbruikte mannen ‘heeft niets te maken met seksueel misbruik, maar is genomen tijdens een bezoek van kardinaal Alfrink in verband met het H. Vormsel.
    Toen ik daar pas op school zat heeft je oom een test bij mij afgenomen, de brief die hij daarover aan mijn ouders schreef heb ik nog. Op zijn kamer tijdens die test was hij bijzonder aardig en nadat ik veel later die brief gelezen had sprak er ook een zekere mate van deskundigheid uit.
    Over de hele linie heb ik op St Louis zelf geen last gehad van seksueel misbruik. Het enige was dat broeder Felicius, Fikkie , de gewoonte had om douchhokjes binnen te lopen en je mee te helpen je rug te wassen, omdat je daar zogenaamd niet bij kon.
    Ik hoop je een beetje antwoord op je vragen te hebben kunnen geven.
    Hartelijke groet, Pieter

    Beantwoorden
  31. jjc mulleman
    jjc mulleman zegt:

    Dag Pieter,
    Ik reageer op je verhaal naar aanleiding van reactie op het verhaal van Anne.
    Morgen 02-03-2015 heb ik een intake gesprek met mijn onafhankelijke juridisch adviseur,
    gaarne zou ik wat duidelijker antwoord willen hebben over de juiste broedernaam en tevens burgernaam van deze ziekenbroeder,zou je deze info nog kunnen vermelden.
    Jij moet mijn klasgenoot geweest zijn daar ik ook op st LOUIS gezeten heb van 1961 t/m 1964.
    Bij voorbaat hartelijk dank.
    Groetjes Joop.

    Beantwoorden
  32. Pieter
    Pieter zegt:

    Dag Joop,
    Was jij dan zijn slachtoffer?
    Ik heb deze gebeurtenis pas weer gehoord in 1993,van Charles Engering die overleden is. Net na de zomervakantie in 1961 heeft volgens mijn herinnering de gebeurtenis plaatsgevonden. Ik wist toen niet precies wat er gebeurd was, maar van de andere kant weer heel goed. Ik kan het niet precies omschrijven dat gevoel, maar ik hoop dat je begrijpt wat ik bedoel.
    Nog zeer recentelijk heb ik mijn verbazing tegen de huidige overste uitgesproken dat deze man dan de hand boven het hoofd werd gehouden. Het is een misdaad en als je asiel verleent aan zo iemand en hem weer de gelegenheid geeft, ben je een criminele organisatie.
    Waar ik mij ook zeer aan ergerde dat deze broeder, wat ik de huidige overste ook geschreven heb, dat in een memoriam over hem hij de hemel in werd ingeprezen, over verdiepen zus en verdiepen zo. Het was een rare snuiter en de grote jongens zeiden dat hij onder zijn habijt niets aan had. Mij heeft hij eens behandeld met een steenpuist net onder mijn navel en moest toen mijn hele onderbroek laten zaken en toen zei hij:’dan zie ik je ook een keer zo’. Er is verder niets voorgevallen, maar je voelt je als kind ongemakkelijk.
    Mijn moeder heeft mij toen met steenpuist thuis gehouden en door een bevriende arts laten behandelen. Toen ze me weer terugbracht heeft ze de ziekenbroeder op de hoogte gebracht van de behandeling. Toen ze weg was, heeft de ziekenbroeder mij een paar fikse klappen gegeven. Waarom weet ik tot op de dag van vandaag nog niet, ik denk dat hij zich gepasseerd voelde.
    De jongens noemde hem Apie, dat we het wel over dezelfde ziekenbroeder hebben, Hij leek ook op een aap. Zijn opvolger waarvan ik de naam niet weet, was in mijn ogen veel integerder.
    Zijn broedernaam weet ik niet, omdat de jongens hem Apie noemden. Zijn burgernaam is Frits van Baten, het ventje is overigens overleden.

    Beantwoorden
    • Tine
      Tine zegt:

      Hallo Pieter,
      Ik heb Charles Engering gekend, hij woonde naast ons bij zijn broer Wim. Wij waren allebei 12 jaar oud. Charles hield veel van drummen en ik luisterde er vaak naar.
      Ik weet dat hij overleden is. Ook heb ik een single van hem en daar staat een nummer op St. Louis Blues. Het heeft mij aan het denken gezet. Ik ben verbijsterd wat ik hier allemaal lees. Ook Charles zat op St. Louis. Het is niet te bevatten wat er allemaal is gebeurd daar. Het is een groot trauma dat je je hele leven met je mee draagt. Heel veel sterkte voor allen die hier hebben geschreven. Groet Tine

      Beantwoorden
  33. jjc mulleman
    jjc mulleman zegt:

    Dag Pieter,

    Hartelijk dank voor je reactie.
    Voor de volledigheid wil ik graag de broedernaam er ook bij vermelden.
    Broeder ALFRIDUS burgernaam FRITS VAN BATEN bijnaam APIE.
    Voor mij en diverse andere slachtoffers van dit monster zou ik je willen vragen of je misschien ook de geboortedatum en overlijdensdatum weet.
    Misschien weet je ook nog ergens een foto te vinden.
    Voor velen die nog gissen mogen deze informatie van belang zijn.
    Alvast bedankt voor de medewerking.
    Groetjes Joop.

    Beantwoorden
  34. Pieter
    Pieter zegt:

    Dag Joop,
    Zijn naam is niet Frits van Baten, maar Frits Baten. Ik had mij vergist. Geboren 31 5 1918 overleden 06 06 2010.
    Ik weet niet of zijn broedernaam Alfridus is, zoals ik je al schreef werd hij Apie genoemd en later in Weert ‘de Aap’. Hij heeft mij overigens, behalve wat ik je schreef, verder niets aangedaan.
    Je moet voorzichtigheid betrachten dat je niet de verkeerde hebt, zijn opvolger, waarvan ik de naam vergeten ben zat echt wél goed in elkaar.
    Dat we beiden van 61 tot 64 op st Louis zaten hoeft nog niet te betekenen dat we klasgenoten zijn. Ik kwam daar in januari 1961 bij broeder Adelbertus in de vierde klas met broeder Reinulfus als prefect, een vreselijk mannetje, die ons ernstig mishandelde. Hij leeft nog, heb jaren geleden summier contact met hem gehad, maar hij ontkent alles. Lekker laf en makkelijk. Broeder Alderbertus was best oké.
    Laat even weten in welke klas jij zat. Ik ben van 1951.
    Hartelijke groet, Pieter

    Beantwoorden
    • jjc mulleman
      jjc mulleman zegt:

      Dag Pieter,
      Hartelijk dank voor de info.
      Het is mij trouwens onduidelijk of we klasgenoten waren daar ik me daarvan niets kan herinneren ook niet wat betreft namen van medeleerlingen.
      Het is voor mij en vele andere slachtoffers een afschuwelijke tijd op het internaat geweest.
      Voor mijzelf heb ik zo snel mogelijk alles willen vergeten van deze periode en ben de afgelopen 55 jaar met hele andere zaken bezig geweest en heb geen enkel moment belangstelling voor dit instituut gehad.
      Helaas moet ik mij er nu weer in verdiepen want het recht zal zegevieren of anders gezegd de onderste steen zal bovenkomen.
      Zou je willen vragen op de website van meldpunt misbruik rkk.nl te kijken onder compensatiecommissie,uitspraken 2013 zaaknummer 2012cc085.
      Dit slachtoffer moet je herkennen of althans het verhaal.
      Ik sta trouwens perplex hoeveel jij je nog van deze periode kunt herinneren.
      Toch heb ik nog een verzoek aan je,zou je misschien nog kunnen melden waar APIE begraven ligt.
      Bij voorbaat hartelijk dank.
      Groetjes joop.

      Beantwoorden
  35. Anne takkenberg
    Anne takkenberg zegt:

    Hallo Pieter!
    Bedankt voor het puzzelstukje.
    Het blijkt dat broeder Bernoldus zeer gelovig als streng was enmet harde hand regeerde. Tucht stond in het vaandel. Uit het rapport commissie Deetman heeft hij wel kond gedaan van de mishandelingen en zelfs gezorgd dat de speelplaatsbroeder die lln. misbruikte werd afgelost.
    Hij komt echter toch over als een onaardige man die er niet tegen kon als dingen niet gingen zoals hij wilde.

    Ik blijf toch met vragen zitten.
    Je zou ” Uitholling overdwars ” eens moeten lezen van Herbert Mouwen.
    Wie was De schoorsteen?
    Wie was De neus?
    Wie was De hamster?
    Had Broeder Bernoldus ook een bijnaam?
    Dan vallen meer puzzelstukjes op zijn plaats.

    De familie heeft inmiddels op mijn advies de tv-uitzending gekeken en er is veel los gemaakt binnen onze familie.
    Liever de waarheid dan de leugen zeg ik dan maar.
    Iedere informatie is welkom. Goed of slecht.

    Bernoldus is eind 1964 weggegaan en is leraar op de Sint Jozefschool te Schiedam geweest.

    Je moet echter ook weten dat veel broeders vroeger door omstandigheden thuis weggestuurd zijn naar een broederschool vaak al op zeer jonge leeftijd.
    Broeder Bernoldus kwam uit een gezin van 8 kinderen waar de moeder jong was overleden. De oudste jongens gingen naar de broeders of werden priester. Meisjes werden non.
    Is dit niet tegen hun wil geweest?
    Hadden zij een keuze? Zijn zij ook niet gehersenspoeld?
    Een broer van hem is niet gewijd omdat hij een relatie kreeg.
    Een zus van hem werd geen non omdat ze ook een relatie kreeg.
    Broeder Bernoldus was 20 toen hij geprofest werd en de gelofte van kuisheid en armoede aflegde.
    Wat weet je als je 20 bent?
    Als al die broeders nou eens hadden mogen trouwen?
    Het was een ongezonde situatie!
    Veel levens zullen zijn verwoest zowel voor dader als voor slachtoffer.
    Toch ben ik van mening dat je altijd een keuze hebt tussen goed en fout gedrag!

    Ik hoop dat iemand nog iets meer weet over broeder Bernoldus van den Broek.
    gr. Anne Takkenberg

    Beantwoorden
  36. Pieter
    Pieter zegt:

    Dag Joop,
    De broedernaam van Apie, was neem ik aan Alferius. Heb ik nooit geweten omdat hij door het leven ging als Apie. Apie ligt begraven in Maastricht, ik neem aan bij of op de Beyart, een bejaardeoord voor kloosterlingen. Of misschien kan je ook kijken op een dierenbegraafplaats in Maastricht!
    Ik kan dossiernummer 2012 cc 085 niet vinden.
    Waarom wil je zijn begraafplaats weten, ga je een banaan op zijn graf leggen?
    In welk jaar ben jij geboren?
    Hartelijke groet, Pieter

    Beantwoorden
  37. Pieter
    Pieter zegt:

    Dag Anne,
    Je oom had geen bijnaam voorzover ik weet. De enige bijnamen die veelvuldig gebruikt werden waren, Fikkie en Apie.
    Je schrijft dat hij eind 64 is weggegaan, ik denk dat het wat eerder is geweest. Doet er ook niet zoveel toe. Ik heb hem vanaf het schooljaar 1963 1964 niet meer gezien. Hij werd opgevold door broeder Philoté, een wat teogangkelijker mens. We hoefde toen ook niet meer elke dag om 7 uur naar de kerk. Heeft natuurlijk ook te maken, dat naar aanleiding van het tweede Vaticaans concilie, de tijd geleidelijk aan veranderde.
    Je hebt gelijk dat een mens van 20 jaar nog niet veel weet, zijn jeugd werd afgenomen en kwam in zo’n wereldvreemde organisatie terecht komt. Je hebt natuurlijk een vrije wil en een keuze tussen goed en kwaad, maar je zal het je maar overkomen dat je je hele leven tussen die mafkezen zit. Een tante van mij had op latere leeftijd spijt dat ze was ingetreden, intens triest. Ben ervan overtuigd dat ze een goede moeder geweest zou zijn. Aan het eind van haar dagen zat ze in een tehuis met nog een paar verzuurde dames.
    Ik zou ook niet graag met je oom willen ruilen van 90 jaar. Op latere leeftijd zien dat je het verkeerd gedaan hebt, geen jongere aanwas meer, een uitsrevend ras zonder nakomelingen die je komen bezoeken.
    De bijnamen in Uitholling Overdwars van Hubert Mouwen herken ik niet. Ik heb vluchtig enkele stukken gelezen op internet, maar zal als ik er toekom, alles lezen.
    Hartelijke groet Pieter

    Beantwoorden
  38. Anne takkenberg
    Anne takkenberg zegt:

    Hallo Pieter!

    Bedankt voor de snelle reactie.
    Het is allemaal nogal emotioneel om alle verhalen te lezen van de slachtoffers. Het heeft bij mij een hele wrange bijsmaak. Mijn moeder was dus de zus van broeder Bernoldus. Hij kwam heel vaak bij ons thuis evenals haar jongere broer Aloysio. Hij had dan die zwarte pij aan met een rozenkrans en haalde zijn portemonnee te voorschijn om naar een dubbeltje te zoeken om wat lekkers te kopen. Feest was het altijd. Met Kerstmis, Pasen, Pinksteren waren ze er allemaal. Mijn moeder ontfermde zich dan over hen, stopte ze vol. Ik heb er goede herinneringen aan. Later toen ik 10-12 jaar was ging Bernoldus diverse keren mee op vakantie. Wat hebben we een lol gehad!
    Mijn moeder wist niks over Amersfoort ( gelukkig maar want zij zou hem de mantel hebben uitgeveegd!) maar vond het altijd een ongezonde situatie dat ze celibatair moesten zijn en met jongens in een internaat zaten.
    Ze heeft wel vaak getwijfeld.
    Zelf heeft ze het eens gepresteerd om tegen een pastoor op te staan in zijn preek om haar mening te geven en daarop met z’n zevenen uit de kerk weg te lopen onder applaus van de mensen.
    Verschrikkelijk vond ik dat maar ja…..zij was ook een Van den Broek!
    Je keek tegen ze op, ze dwongen onderdanigheid af en je was bang voor ze. Het karakter wat nu geschetst wordt komt weer boven.
    Het is ook niet toevallig dat 4 van de 5 kinderen uit ons gezin ook het onderwijs in zijn gegaan.
    Wat mijn moeder zei gebeurde en ze had een goed voorbeeld van haar familie!

    Ook ik heb dus jaren voor de klas gestaan in de zeventiger jaren te Den Haag. Voor sommige kinderen zal ik ook de strenge juf zijn geweest en voor anderen de juf waar ze stiekem verliefd op waren. Ik heb veel met kinderen van 5 tot 9 jaar gewerkt en kan me er dus niets bij voorstellen dat die broeders dat soort dingen deden.
    Er waren gedrag regels die je in ere hield.
    Toch ook op mijn school kwam een ongetrouwde leraar te dicht bij de jongetjes van mijn klas. Over de knie leggen, billenkoek geven etc . Daar hebben een collega en ik duidelijk wat van gezegd.
    Jaren later is hij ook een week geschorst.
    Een andere collega had een foto van een leerlinge in zijn kast hangen en is toen het meisje 16 was ( en hij in de 30 ) een relatie met haar begonnen.( Later is zij in het klooster getreden in de tachtiger jaren!!!!)
    Je ziet het…..verwrongen geesten heb je overal!

    Als er iets speelde in onze familie werd dit niet aan de grote klok gehangen. Flarden ving je op. nu, na navraag bij zussen komen er verhalen boven waarvan je zegt: o ja… zoiets staat me nog bij of : dat wist ik helemaal niet!.

    Broeder Bernoldus is uiteindelijk in Rotterdam teruggekomen waar hij zorgde voor het eten. Met een geel dafje dat door de congregatie was gekocht ging hij naar de Macro en scheurde hij naar Den Haag. We hebben altijd ons hart vastgehouden bij hem in de auto ( keren op de grote weg ). Ik weet nog dat hij in Wenen stoned van de medicijnen was en mijn ouders al plannen maakten om met het vliegtuig terug te gaan. De morgen daarna was hij on 5 uur al verdwenen en was gaan wandelen. Doodsangsten hebben we in de auto uitgestaan.
    Hij begon al vroeg door de war te raken, vertelde tig keer dezelfde verhalen en plots is hij overleden aan een hartaanval. We hebben hem op Crooswijk begraven (1979). Uit zijn sterfkamer heb ik het portret van zijn moeder, mijn oma gekregen omdat ik naar haar vernoemd was en wat schilderijtjes.
    Je ziet, ik heb een heel ander beeld van de man gehad.
    Dan twijfel je wel eens als je al die berichten hoort en dan dus die uitzending…….
    Ik ben blij dat het uitgesproken is, de slachtoffers het uitten ook al blijf je wel met een kater zitten.
    Heel emotioneel is het. De man is van zijn voetstuk gevallen. Iedereen zegt dat je het naast je neer moet leggen omdat het mijn verantwoording niet is en ik er niets aan veranderen kan. Dat is natuurlijk zo maar je schaamt je dat iemand die je hoog achtte een heel andere persoon is geweest en anderen leed heeft aangedaan.
    Ik geloof dat je alles goed moet maken wat je een ander hebt aangedaan dus die generatie moet nog hard werken daarboven!
    Zelf zou ik de keuze gemaakt hebben die congregatie te verlaten maar dat zeg ik nu. (Ze dreigden wel met uitzetting maar maakte de keus zo dat je er voor koos om te blijven. Wat moet je zonder referenties, onderdak, geld in die tijd en bovendien de schande van de familie?)
    In feite zijn ze allemaal alsnog de schande voor hun familie geworden!
    Ik ken de broeders ook brevierend met hun gebedenboek wandelend in de tuin op een zeer vroeg tijdstip.
    Bidden /aflaat voor hun daden? Dat stond toch hoog in het vaandel in de katholieke kerk?
    Ik zat op een nonnenschool en als de broeders bij ons logeerden, gingen ze mee naar de ochtendmis. Trots als een pauw waren we! Kinderlijk enthousiasme dat aangewakkerd werd.

    Je moest met een katholiek trouwen, iemand met een eigen zaak ( geld ) in een goed milieu. Vriendjes/vriendinnetjes werden gewikt en gewogen door een bezoek aan de ouders.
    De HAVO bij de Jezuiten, de Pedagogische academie bij de nonnen Zo ging dat! dat was de tijd.
    Spijkerbroeken waren not done, mini mode vulgair.
    Gelukkig heb ik mijn eigen keuzen gemaakt ( maar heb hier jaren last van gehad ). Hoe ouder hoe milder.
    Voor onze ouders waren het ook moeilijke tijden. Ze hebben alles uit de beste overwegingen gedaan en ieder mens maakt zijn eigen fouten.
    Echter jammer dat veel jeugdherinnering holle frasen blijken te zijn!.
    gr. Anne

    Beantwoorden
  39. jjc mulleman
    jjc mulleman zegt:

    Dag Pieter,
    In antwoord op je reactie,mijn geboortejaar is 1950.
    Tevens hier het totale correcte zaaknummer van de compensatie commissie,uitspraken 2013.
    Zaaknummer 2013-03-19.c.2012cc085.
    Dit verslag zou je meteen moeten kunnen thuisbrengen.
    Ik ben zoveel mogelijk gegevens aan het verzamelen voor verificatie van bij mij al bestaande info.
    Trouwens nog hartelijk dank voor de info.
    Hopelijk val ik je niet al te veel lastig.
    Groetjes Joop.

    Beantwoorden
  40. Steve
    Steve zegt:

    Hallo Raymond,

    Ik heb lang niets laten horen omdat ik nog steeds niet goed weet hoe ik er mee om moet gaan, daarom veeg ik het meestal maar onder de mat, voor zover dat lukt. Laf misschien, maar ik wil ook niet dat die hufter nu weer m’n leven gaat beheersen. Ik denk dat je dit wel kunt begrijpen.

    Ik heb wel meegelezen n.a.v. de emailnotificaties, met gemengde gevoelens uiteraard.

    Ik wil je laten weten dat ik het heel erg moedig vind dat je het zo hebt aangepakt. Ik hoop dat de uitkomst je toch een beetje gevoel van rechtvaardigheid geeft, al is het onrecht natuurlijk nooit meer goed te maken. Hopelijk geeft het je wat rust.

    Hartelijke groet,

    Steve

    Beantwoorden
  41. jjc mulleman
    jjc mulleman zegt:

    Dag Raymond,
    Even een reactie op jouw bericht.
    Als ik tenminste de juiste persoon aanspreek en jij dat bent.Het betreft st Louis Amersfoort.
    Waarschijnlijk zijn we klasgenoten van elkaar geweest.Als mijn veronderstelling juist is hebben je ouders in Dronten gewoond en hadden zij daar een boerderij of landbouwbedrijf.Als dit correct is,ben ik getuige geweest van jou martelingen.Ik sliep namelijk op de slaapzaal waar het gebeuren zich afspeelde.
    Mijn reactie is bedoeld als een steunbetuiging en handvat voor jouw lijdensweg.

    Daar deze site toch min of meer bedoeld is voor de slachtoffers van dit instituut zou ik alle mede studentjes die alhier schijnbaar toen der tijd toch zo een heerlijke tijd gehad hebben zeggen ” loop naar de hel “.Zoek een andere site op.
    Tevens zou ik alle kwaadwillende mede kijkers van deze site willen zeggen “loop met hen mee”.

    Gelukkig zijn heden ten dage voor 90% al dit soort instellingen opgeheven,nu de laatste 10% nog.
    Voor alle goedbedoelde slachtoffers bedenk; de DUIVEL kijkt over je schouder mee.
    Tevens voor alle slachtoffers meld je aan bij KLOKK dit voor eventuele lotgenoten gesprekken.

    Groetjes Joop.

    Beantwoorden
  42. Eloy van Raamsdonk
    Eloy van Raamsdonk zegt:

    Dag Jean, bijzonder dat ik jou na zoveel jaar op deze site tegenkom.
    Ik herinner me jou nog goed. Als een jongen met veel grapjes en handig in het gesprek.
    Ben benieuwd hoe het met je gaat.
    Groet,
    Eloy

    Beantwoorden
  43. Pieter
    Pieter zegt:

    Dag Anne,
    De brief die je oom aan mijn vader schreef heb ik gevonden. Als je geïnteresseerd bent, hoor ik het graag. Hartelijke groet Pieter

    Beantwoorden
  44. Eddy Jansen
    Eddy Jansen zegt:

    Hoi Pieter,

    Ben op deze site terecht gekomen na het schokkende verhaal vandaag in AD/Eindhovens Dagblad. Lees bij jou de naam Charles Engering. Ik heb van ’62 tot ’64 op St.Louis gezeten en Charles was mijn beste vriend: allebei afkomstig uit Den Haag, allebei gek van muziek. Ik ben hem nadien uit het oog verloren, weet alleen dat hij idd is overleden en ergens in Zuid Limburg begraven ligt.
    Ik kan mij niet herinneren ooit met misbruik in die periode te maken te hebben gehad. Ik (her)ken de naam van broeder Felicius (Fikkie). Mijn klasse-onderwijzers waren broeder Armando (vijfde klas) en broeder Edesius (zesde klas). Broeder-overste toen was broeder Philoté. Die namen staan op de rapporten uit die tijd, die ik nog heb.
    Het zijn allemaal schokkende verhalen, maar (nogmaals) kan mij niet herinneren dat ik er ooit mee te maken heb gehad. Charles heeft er tegenover mij ook nooit iets van gezegd!

    Beantwoorden
  45. Peter R
    Peter R zegt:

    Hallo Eloy, long time no see idd. Ik heb in jouw periode ook daar gezeten, op de grote cour van broeder Reinfried. Dat moet van 1967 tot 1973 geweest zijn. Ik wilde er nooit naar toe, ben eigenlijk na 1973 ook nooit meer terug geweest. Ook bij mij is deze Marcoen op de verkeerde manier in zicht geweest, ik heb geloof ik door alle rotzooi geen tijd kunnen maken om te studeren en ben een keer blijven zitten. Toen zat ik bij jou in de klas geloof ik. Na St Louis ben ik op straat terecht gekomen na een fataal ongeluk met een motor, verslaafd geraakt aan heroïne en cocaïne, en heb suïcidaal geleefd. Heb ook verschillende actieve pogingen gedaan, maar die zijn gelukkig (?) verkeerd afgelopen. Wil je geloven dat ik nog maar een paar broeders kan herinneren ? Ik moest wel eens na diverse keren weg te zijn gelopen in de nacht, voor straf een week langer (tijdens de vakantie periode) alleen in dat klote gebouw blijven, met al die vieze honden. Ik ga de boel zo laten, ze leven niet meer en ik ben er nog. Arthur heeft hetzelfde gekregen als ik, ben ook meerdere keren bij de cardioloog terecht gekomen en ook ik slik veel medicijnen. Ben twee keer gedotterd ondertussen, en gebruik niets meer, ook na een rampzalige drank periode gestopt met alles wat “het” kon verdoven. Ben nu in goede handen en reeds 33 jaar gelukkig getrouwd, en nee, geen kinderen. Mijn leven is nooit meer op gang gekomen op de manier zoals het zou moeten. Iedereen die hetzelfde heeft moeten meemaken heel veel sterkte toegewenst, we hadden dit nooit mee moeten maken eigenlijk. Maar wegkijken is heel makkelijk gebleken in religieuze wereld van de rooms-katholieke kerk en die van de broeders van Maastricht. Deze lieden zijn nog steeds aan het branden in de hel en alles wat er om heen hangt. Als er reïncarnatie bestaat, denk ik dat ze 37 levens lang, hetzelfde mee moeten maken als wat wij hebben moeten verduren. En nee, ik ben niet wraakzuchtig meer, dit is slechts nog een restant van een schim, van hoe ik me destijds voelde. Groet Peter R

    Beantwoorden
  46. Peter R
    Peter R zegt:

    Hallo Jean, jij was kameraad van Joost Postma toch ? Jullie zaten achter mij in de klas weet ik nog wel. Ik heb hier via Eloy v Raamsdonk een antwoord gegeven over dit, maar mijn schrijven heb ik niet meer geplaatst gezien. Was in moderatie. Het is een beerput en ik ga er maar het zwijgen aan doen. Nogmaals iedereen sterkte toe gewenst. Groet Peter Rosenberg

    Beantwoorden
  47. Charles1
    Charles1 zegt:

    Ik ben van 1951 en heb in de vijfde en zesde klas op St. Louis in Amersfoort gezeten (62/63). Ik heb daar zeker geen slechte tijd gehad hoewel ik me daar wel eenzaam voelde. Ik heb wel eens het verhaal gehoord dat een jongen op de ziekenboeg zijn “avondpil” niet slikte. Toen hij midden in de nacht wakker werd zag hij dat de ziekenbroeder een andere jongen “afzoog”. Zelf moest ik in de ziekenboeg een keer in bad nadat ik mijn arm had gekneusd. Voelde ik me niet prettig bij en ik meen op basis van reacties van anderen jongens. Verder niets gemerkt. Echt negatief ben ik over het op het hoofd slaan (oorvijg) en dat ging zo hard mogelijk. Dat was niet exclusief voor het internaat.

    Broeder Meinrard herinner ik me wel (net zoals Simplicitus en Felicius). Lang nadat ik van het internaat af was kwam hij jaarlijks bij mijn moeder in de schoenenzaak in Nijmegen. Kennelijk zat er in de buurt een soort van vakantieoord voor broeders. Hij vroeg altijd belangstellend na me en mijn moeder vond het wel grappig. Ik heb altijd de idee gehad dat die broeders een soort van familie zochten. Die gemeenschap bood dat niet zoals boven treffend omschreven. En intimiteit is toch iets wat mensen nodig hebben. Maar om kleine kwetsbare kinderen daarvoor te misbruiken -ik kan daar niet bij.

    Ik hoop dat het met klasgenoten goed gaat, misbruikt of niet.

    Beantwoorden
  48. Charles1
    Charles1 zegt:

    Ik ben erg slecht met namen Renée. Ik herinner me Peter Paul Evers (en zijn oudere broer Franklin) ook uit Nijmegen. Kok (bollenstreek), Fleur ( moest van school af zeer plotseling), de Visser, Ermers ((Millingen) en Heijmen (Kinderverlamming) en een Vermeulen (binnenschipper)). Als ik dat lees is het maar goed dat ik na de lagere school ben weggegaan. Ging toen naar een internaat in Venlo met Krol (de politicus) erop.

    Beantwoorden
    • René
      René zegt:

      Ik was op St Louis het jongetje met de trompet (1960-1966) die vaak (met Fikkie die orgel speelde) in de kapel muziek maakte. Eigenlijk wel een goede tijd op dat internaat gehad, dat kwam vooral omdat ik thuis een vader had die zijn kinderen sloeg.. 🙁
      Via St. Josef in Zeist weer naar Den Haag gegaan alwaar ik via het Conservatorium in de muziekbranche ging werken.

      Beantwoorden
      • Charles
        Charles zegt:

        Dus toch nog wel goed terecht gekomen René – gelukkig. Ik heb net dat NRC boek gelezen en dat verklaart toch wel hoe dat allemaal heeft kunnen gebeuren. Het blijft echter intriest. Ik had het er gisteren nog over met mijn oudere broer. Op onze lagere school , van dezelfde orde, werd ook veel en erg geslagen. Hij had meegemaakt, dat bij een leerling het bloed uit de oren spoot. Wij werden niet zo hard aangepakt en hij beweerde dat dit zo was omdat onze vader veel aan de school schonk en zo een betere behandeling “kocht”. En ik me toen maar afvragen waarom hij altijd zo vrijgevig was. Zo beschermde hij zijn kinderen “de smiecht”.

        Ik moet eerlijk zeggen, dat ik dat orgel absoluut niet kan herinneren. Ik zat wel in dezelfde jaargang als een jongen die volgens mij Douglas heette. Hij speelde gitaar en op een bepaald moment had hij er een semi elektrische gitaar van gemaakt.

        Beantwoorden
  49. Peter Rosenberg
    Peter Rosenberg zegt:

    Vraag me af, of er ooit een samenkomst in de sfeer van een reünie plaats zou kunnen hebben, zonder de zwarte wetenschap van al dit misbruik. En dat er dan eens niet over de successen, en behaalde salarissen verhaald wordt, maar over wie we als mens zijn geworden. En vooral hoe het ons vergaan is na al de ellende die deze mensen ons hebben aangedaan. Ik ben eigenlijk niet benieuwd naar hoe we met ons klasje een maatschappelijk hoogtepunt hebben bereikt, maar naar de mensen die het overleefd hebben. Dan bedoel ik met name de mensen die op deze site gereageerd hebben onder deze noemer, ongeacht de leeftijd, of in welke periode men op Saint Louis heeft gezeten. Maar meteen erachter aan besef ik, dat we in andere tijden terecht zijn gekomen, met stromen vluchtelingen, ISIS en terreur aanslagen overal in Europa. Dit alles onder de gesel van een ongenadige crisis en enorme maatschappelijke veranderingen onder de mensen, met name de jeugd en het nihilisme, of de totale des – interesse van de hele samenleving.

    Beantwoorden
    • Eloy van Raamsdonk
      Eloy van Raamsdonk zegt:

      Dag Peter, dat is lang geleden! Ik herinner me jou nog heel goed. Jij was destijds bevriend met ene Loek Hamman. En ik herinner me dat jij of jullie een ernstig ongeluk -op een brommer?- hebben gehad bij De Berenkuil?
      Ik volg deze site nu en dan en ben eerlijk gezegd volstrekt confuus over wat ik allemaal lees. Ik heb alles bij elkaar 8 jaar op Saint Louis gezeten, herinner me al die broeders nog redelijk goed. Maar zelf heb ik in al die jaren geen noemenswaardige bijzonderheden meegemaakt, behalve een keer met Marcoen. Ik schreef daar eerder over.. In mijn beleving waren de broeders nauwelijks empathisch en ze kwamen sexloos op mij over. Ik heb ook goede herinneringen aan een aantal van hen. Bijvoorbeeld aan broeder Maternus (1e klas middelbare school, die Nederlands en Frans gaf). Maar ook aan Aufrides, de ziekenbroeder. Hij wordt een paar keer als sadist aangehaald, maar ik heb juist positieve herinneringen aan hem als een juist in positieve zin verzorgend mens als ik op ziekenzaal lag. Wel vond ik een aantal broeders erg bars en hardhandig, zoals Felicius en later ook Brunold. Deze laatse meneer heb – hij was directeur van de middelbare school- heb ik eens een jongen volledig zien afrossen voor de klas. Zijn achternaam was Postma en volgens mij was hij oom van Joost. Ik vermoed dat er maatregelen zijn genomen na zijn brute uitbarsting want kort daarna is hij overgeplaatst of misschien wel uitgetreden. Daarna nam broeder Reinfried het stokje van hem over. Ook al zo’n verschrikkelijk strenge man.

      Peter, ik ben blij dat het goed met je gaat. Ben altijd benieuwd geweest hoe het je is vergaan na dat vreselijke ongeluk. Als je wilt kunnen we elkaar misschien spreken? Ik woon zelf in Amsterdam en ben inmiddels 60😃

      Beantwoorden
  50. Aad van der velde
    Aad van der velde zegt:

    Eloy Long time not seen and spoken. Laatste keer was in 1977 in de Juliana van stolberg kazerne in Amersfoort. Ik kan me wel vinden in je bovenstaande reactie. Heb in mijn periode op af Louis weinig gemerkt van dit soort acties van broeders maar dat jij hierboven schetst klopt wel en heb het net als jou van nabij meegemaakt

    Beantwoorden
  51. Pieter
    Pieter zegt:

    Hoi Eddy,
    Vooral de eerste jaren dat ik op St Louis zat ging ik veel met Charles om. In de zesde klas niet zoveel meer, ik had toen andere vriendjes. Ik denk dat je de klassen met Armando en Edesius omwisselt. Armando was zesde klas en Edesius vijfde klas. Edesius was een leuke kerel. Bij brieven naar huis schrijven bracht hij ook briefjes rond van de ene jongen naar de andere jongen in de klas. Hij schond nooit het briefgeheim. Charles en ik stuurde dan briefjes naar elkaar over hem, dat was wel lachen. Armando was een gefrustreerd kereltje. Hij heeft me van oktober af geen beurt meer gegeven. Toen ik voor mijn toelatingsexamen zakte lachte hij in zijn vuistje. Toen ik hem naar de reden vroeg mij links te laten liggen zei hij, dat ik eerst een lieve jongen moest worden. Broeder Meinrard vond ik ook een aardige man, zo van het type streng maar rechtvaardig. Fikkie was een echte douchhokjes openmaker, eigenlijk best trieste figuren zaten ertussen. Komt denk ik grotendeels door het celibaat, een duivelse uitvinding om goedkope arbeidskrachten te werven. Hartelijke groet, Pieter

    Beantwoorden
  52. ben goeman
    ben goeman zegt:

    Aangrijpend is je verhaal. Herken er zoveel van bij mijzelf: in een internaat, de slaapzaal met al die kabinetjes, de rondgang van de pater een paar maal met een zaklantaarn: lagen je armen wel netjes boven de dekens? Dan mijn gang naar de perfect, waar het misbruik begon. De gevolgen hiervan allemaal beschreven op deze site onder Lotgenoten, en Honderd verhalen, onder het kopje “Ben” (1 juli, met dat jongensportretje). Behoefte om daar verder te praten? Veel sterkte! Ben

    Beantwoorden
  53. Michel
    Michel zegt:

    Hallo, nu ik dit toevallig lees, moet ik zeggen dat ik ook op st. Louise Amersfoort heb gezeten. Het verhaal van de slaapzaal, het hokje van de broeders op de slaapzaal en de pyjamabroek uit om vervolgens geslagen te worden, machteloos over de knieën liggend bij br. Felicius terwijl ondertussen een andere broeder zich zat af te trekken, ook het verhaal over de douches heb ik meegemaakt het begluurd worden tijdens het douchen ik schaamde me diep, dat is wat ik me allemaal herinner. ik heb nog rapporten kaarten en brieven uit die tijd een tijd die veel indruk heeft gemaakt, en een tijd die ook heel veel heimwee naar huis heeft teweeg gebracht. Uiteindelijk mocht ik na 1 jaar weer gewoon naar huis, vanwege de heimwee die ik als jongetje van 7/8 jaar ondervond. ik ben daar geweest in 1967/68 het heeft diepe indruk op mij gemaakt. Vooral om het fijt dat ik daar seksueel misbruikt ben door broeder Felicius., maar ook nog een andere broeder was hierbij betrokken, waarvan ik de naam niet meer zeker weet, hij ging altijd met ons (lange rij jongetjes) mee naar de douches om ons te begluren en in te zepen. Bah… wat een kl…. tijd. Michel

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *