Berichten

Wat er is gebeurd

Ik was vijf en een half jaar oud. Het is 1958 oktober/november en we wonen pas een jaar in het Friese dorp. Mijn
moeder is vaak ziek en wordt omstreeks deze tijd voor een paar weken in het ziekenhuis opgenomen. Er
komen gezinsverzorgsters in ons huis. Mijn moeder is vaak depressief in die tijd en ik ben vaak me heel
bezorgd over haar. Ik ben bang dat ze zichzelf zal gaan verdrinken of ophangen. Ik heb nog niet Fries leren
spreken en ben veel buiten en alleen op straat en ik heb er mijn eigen wereldje. Er is toen iets gebeurd dat
ik toen aan niemand heb verteld en daarna diep heb weggestopt tot het 50 jaar later weer opdook.
Ik had zelf een weggetje gevonden waardoor ik tussen wat huizen door en stiekem door een tuin kon lopen om
dan door de steeg langs het kerkje te gaan naar de Radiostraat die vlak bij ons huis was. Dat had ik al een paar keer gedaan toen ik in die tuin opgewacht ben door een man en die pakte me bij m’n arm en nek en duwde mij heel
snel een huis binnen. Hij bracht me in een kamer en deed de deur dicht. Er was niet veel licht de gordijnen
waren dicht.
Hij trok mij heel snel m’n broek en onderbroek uit en trok m’n trui omhoog. Hij maakte mij bloot en deed ook
z’n eigen broek uit. Hij had een grote stijve penis en ik had dat nog nooit gezien. Zag dat nu ook heel kort maar ik
zag dat nog vaak in m’n hoofd daarna en moest er ook vaak aan denken als ik naar m’n vader keek omdat ik
dan de vraag in mijn hoofd had: is mijn vader ook zo en kan hij dan ook zo doen? Dat geheime weten
maakte dat ik me alleen voelde omdat ik mijn vader ook niet meer vertrouwde, net als de angst dat ik weer
gepakt zou kunnen worden. Ik was vanaf toen alleen met dat beeld en die angsten omdat ik er met niemand
over mocht praten.
Hij draaide mij om zodat ik hem niet meer zag en legde mij op de tafel en het gebeurde nu achter mijn rug.
Hij trok m’n billen uit elkaar en duwde z’n vinger in mijn kont en wat hij nog meer deed dat weet ik niet. Ik
voelde pijn maar ook een soort overgave doordat ik door hem zo werd vastgehouden dat ik me niet meer
bewegen durfde of kon. Ik heb gevoeld dat ik niet meer van mezelf was maar helemaal van deze grote man. Hij wist
wel waar hij mee bezig was.
Hij nam me daarna mee naar buiten maar nog niet liet hij me gaan maar nam me mee achter in het kerkje. Hij had de sleutels.
Daar waren deuren op slot en er was niemand. Dat was een herhaling van de eerste schok: nog eens moest
ik ervaren dat ik echt gevangen was doordat ik wel even buiten kwam maar meteen daarna weer mee naar
binnen werd genomen en er weer niets of niemand was om mij hieruit te bevrijden en er een eind aan te
maken. Het voelde alsof ik daar opgesloten zou kunnen worden.
Ik moest toen zijn lul vasthouden en hij trok zich af en ik moest dat zien. Hij zei dat ik de volgende dag terug
moest komen en dat god alles ziet en alles weet en dat ik het tegen niemand mag zeggen omdat het zondig
is. Ik ben naar buiten gebracht en ben toen gaan rennen en ben heel lang buiten in de regen blijven lopen
omdat ik nog niet naar huis toe durfde. Toen ik laat en kletsnat thuiskwam kreeg ik straf en moest naar bed.
De volgende dag was ik ziek en bang omdat ik niet bij hem gekomen ben. Daarna nog een keer in het kerkje
geweest weer bloot en weer iets in mijn kont gestoken en misschien nog n keer? Dat weet ik niet precies.
Daarna niet meer en dat was vooral dankzij regelmatig ziek worden en daarom niet naar buiten of naar
school hoeven. Een tijd later heb ik een steen door de ruit gegooid bij dat huis en daarna ben ik daar nooit
meer geweest maar ik voelde me nooit meer onbevangen in het dorp.Ik voelde dat hij me overal opnieuw zou kunnen pakken.
Andere herinneringen die hier los vast mee verbonden zijn:
Wat later probeer ik een andere kind in de zandbak bij de kleuterschool z’n broek uit te trekken om z’n piemel te
pakken of z’n billen. De juffrouw is boos en misschien omdat ik het vaker deed mag ik niet meer buiten in de
zandbak spelen. Maar ik voel me niet op mijn gemak binnen en tussen de andere kinderen.
Later ga ik met een jongen die even oud is als ik een rietveld in waar geen mensen komen. Ik heb daar een
soort hol gemaakt in het hoge riet. Op mijn initiatief spelen we daar een aantal keer hetzelfde spel: we
steken om de beurt een stokje tussen de billen van de ander. Die moet dan stil op zijn buik blijven
liggen. Na een paar keer dit gespeeld te hebben wil die andere jongen niet meer en dan ben ik bang dat hij het
aan anderen zal vertellen. Ik denk dat dit spel niet mag maar zou het toch steeds weer willen spelen. Ik ga
daarna meest met meisjes om, niet meer met jongens. Heb dan ook geen echte vriendjes maar ook geen
vriendinnetjes.
Ik loop nog wel een aantal keren langs het huis waar ik gepakt was, maar voorzichtig langs de overkant van
de straat tot de keer dat ik er een steen door de ruit smijt. Dan kom ik daar niet meer. De herinneringen
verdwijnen naar de limbo…
Een half jaar later: De juffrouw in klas 1 geef ik een stomp in haar buik waar ze zo van schrikt dat ze mijn
moeder op school laat komen om uit te zoeken waar die agressie van mij vandaan komt. Ze houden het er
op dat ik verkeerde boeken lees….
Zo ben ik een klein kind geweest.

Eindelijk schrijf ik het eens op

Vanavond stuitte ik toevallig op dat programma “De wandeling” met die jongen die is misbruikt door zijn trainer. Moest daarom terugdenken aan het misbruik door mijn stiefvader dat zich bij mij afspeelde tussen m’n 12e en 17e. Toen kon ik gelukkig het huis uit. Heb het bijna mijn hele leven weggestopt totdat ik tijdens een “management training” door de begeleidster apart werd genomen omdat ze constateerde ik wel heel veel “blokkades” had. Toen alles aan haar verteld en nog een paar keer bij haar therapeutische http://beta.uitzendinggemist.nl/programmas/962-pauw-witteman gehad. Toen ik het kwijt was ging het wel weer beter. Was opgelucht. Dacht, dat heb ik weer efficient uit mijn systeem gehaald. Maar dat is niet zo. Lezend wat er allemaal op deze website staat, herken ik zo veel. Vooral over gebrek aan eigenwaarde, zelfdestructief gedrag, hard werken, niet doennwat je zelf wil maar wat je denk dat anderen van je willen. En er zit veel agressie in me. Maar die richt zich tegen me zelf. Depressief. En negatieve gedachtenstromen die ik niet kan stoppen. Terwijl ik dit opschrijf realiseer ik me dat het mij nog steeds niet lukt terug te halen, laat staan op te schrijven hoe het misbruik zich bij voltrok. Feit is dat het mijn leven zwaar gemaakt heeft.

Gezocht voor documentaire

Als filmmaker wil ik graag een documentaire maken voor én over mannen die als kind seksueel zijn misbruikt. Daarmee wil ik een bijdrage leveren aan het actueel maatschappelijk debat.

Uit nabijheid en ingrijpende verhalen uit mijn omgeving toen ik als groepsleider werkte in de jeugdhulpverlening (1978-1983) weet ik welk een impact het op een mensenleven heeft als je in je kindertijd misbruikt bent. Later toen ik zelf was opgenomen in een kliniek (1995) om met gevoeligheid voor alcoholverslaving te leren omgaan kwam ik opnieuw in aanraking met afgrijselijke en schrijnende verhalen van mannen en vrouwen die een dergelijk lot hadden getroffen.
In gesprekken werd mij duidelijk dat het leven voor hen die als kind misbruikt zijn een worsteling is. En vooral voor mannen is het nog erger om er over te praten. Gelukkig wordt dat taboe de laatste tijd doorbroken en wordt er steeds meer openlijk over gesproken hoe mensenlevens te vroeg vernield zijn.

En wat kan ik doen, vroeg ik mijzelf af?

Voor hen die het wel redden en met vallen en opstaan het leven weten te leiden op een redelijk normale manier wil ik als filmmaker een monument oprichten waarin ze getuigenis kunnen afleggen. Dat monument is niet alleen voor de levenden maar ook voor hen die het niet hebben gered.
Momenteel zijn we in de research- en fondsenwervingfase maar ook zijn we al bezig om mannen te benaderen die willen meewerken. Inmiddels hebben enkele mannen na gesprekken met mij hun medewerking toegezegd.

Mocht je een bijdrage aan de documentaire kunnen leveren op welke manier dan ook dan hoor ik graag van je. Mail: documentaire@ceesfranke.com

Mocht je meer over mij willen weten kun je dat vinden op www.ceesfranke.nl