Vast

Hallo allemaal,

Ik ben een jongen van 28 jaar die erg vastzit in mijn emoties en gevoel. Zo’n anderhalf jaar geleden ben ik begonnen met het beschrijven van mijn ervaringen uit mijn jeugd. Hierdoor wordt het wel steeds duidelijker waardoor ik zo vast zit. Vast in mijn eigen lichaam en gedachte, uit angst en schaamte.

Ik stoei nog steeds heel erg met schuld en schaamte gevoelens , maar ook met mijn verlangens en intimiteit. Ik heb redelijk wat therapie gehad, maar dat was voornamelijk gericht op mijn gedrag ( borderline persoonlijkheidsstoornis ). Ik ben er ook niet verder in gekomen. Wat betreft de gebeurtenissen die ervoor zorgen dat ik steeds dicht sla, is altijd door de hulpverlening beweert dit te moeten afsluiten en begraven, zo diep mogelijk.

Het is moeilijk om er wijs uit te komen. Waarschijnlijk ook omdat er bij mij meerdere factoren meespelen. Ten eerste ben ik verslaafd geboren, mijn moeder gebruikte heroine tijdens haar zwangerschap. Tijdens de eerste twee jaar van mijn leven ben ik volgens mijn voogdes ondervoed, mishandeld en van familie naar familie gesleurd door mijn ( verslaafde ) ouders.
Na die twee jaar ben ik samen met mijn zus in een pleeggezin geplaatst.

In dit gezin ging het ook niet bepaald goed. Mijn pleegmoeder had zelf drie eigen kinderen, en mijn zus en ik hadden eigenlijk ook meer aandacht en zorg nodig dan kinderen die “normaal “opgroeien. Maar ons werd altijd duidelijk gemaakt dat wij niet normaal waren, wij niet op die plek hoorde en dat alles onze schuld was. Eigenlijk een soort geestelijke mishandeling, want voor zover ik mij kan herinneren, heb ik me altijd erg “slecht “gevoeld daar. Ik geloofde echt dat ik opgroeide voor galg en rad en de vele eenzame opsluitingen op mijn kamer of in de kast met wat droog brood en water hebben nu ook nog steeds veel invloed op me.

Op mijn 9e liep ik weg. Vanuit Sittard naar Nijmegen gereisd, alleen in de trein. Op de 3e dag van de avondvierdaagse bleek bij aankomst. Ik heb een beetje rondgezworven tot ik een man tegenkwam. Een man van rond de 50 met rood haar Hans genaamd. Hij wist dat ik was weggelopen door alleen maar naar me te kijken . Hij vertelde me dan ook dat hij verplicht was me naar huis te brengen. Maar hij moest eerst wat thuis ophalen.

Wat er gebeurde was dat hij me op mijn gemak probeerde te stellen met films als “schatjes” en “ciske de rat”, met roken blowen en bier mogen meedoen met hem. Later die nacht lag ik vastgebonden en naakt en ga ik verder niet uitweiden wat er allemaal is gebeurd, maar het was bruut en zware verkrachting, weet ik nu. Toen begreep ik er niet veel van, behalve dat het veel pijn deed.

Hans nam contact op met mijn pleegouders, die allang blij waren na een goed gesprek, dat ze iemand hadden gevonden waar ik bij terecht kon in de weekenden en vakanties.

Er volgde een periode van stilte en duisternis twee jaar lang.

Ondertussen werd de situatie in het pleeggezin er niet beter op. We zijn als “gezin “naar therapie gegaan, waar al snel duidelijk werd, dat ik het probleem was in het gezin. Als ik in gedragstherapie en een internaat zou gaan , zou het gezin weer rust krijgen . Er was alleen een wachtlijst van een half jaar.

Een half jaar heb ik niet meer uitgehouden. De verwijten werden steeds erger, de spanning in huis was niet om uit te houden. Ik heb toen de grootste fout in mijn hele leven gemaakt. Ik ben naar Hans gevlucht. Dat vergeef ik mijzelf nooit meer want wat ik dat weekend heb meegemaakt , is verschrikkelijk. En ik ben er zelf heen gegaan, blijft het maar malen in mijn hoofd.

Mijn voogdes kwam er achter dat ik was weggelopen en heeft toen achtergrond informatie van deze Hans opgezocht. Het bleek dat hij al eerder was veroordeelt voor ontucht met minderjarige jongens , ook uit het internaat waar hij gewerkt heeft. Hans moest mij per direct terug brengen.

Toen we aankwamen in Sittard kon ik gelijk ( voorgoed ) afscheid nemen van mijn zus en pleeggezin. Ik werd gelijk naar een crisis centrum gebracht. Ik voelde dit als mijn fout en schuld, en mijn zus benadrukte het me. Het was allemaal mijn eigen schuld.

Hierna volgde een moeilijke periode van crisiscentra en internaten, waarbij het pleeggezin me heeft laten vallen . Ik heb ze niet meer gezien.

Ik heb ook niet meer achterom gekeken de jaren die erop volgde, want ik was hard bezig met overleven. School ging niet meer, contact aangaan was erg moeilijk en de schaamte en pijn achtervolgde me overal. Ik ben op een gegeven moment opgenomen in een psychiatrische kliniek vanwege mijn gedrag, zelfbeschadiging en vele zelfmoordpogingen.

Wat hun niet begrepen, maar wat het voor mij ontzettend moeilijk maakte om uit mijn schulp te komen en hulp te aanvaarden, was de manier waarop ik in bescherming werd genomen. Vastgebonden worden en geisoleerd riep bij mij hele andere beelden op. nu als ( meer ) volwassen persoon zie ik in dat het was om me te beschermen. Maar als kind begreep ik het niet. Hand in hand, douchen naakt onder begeleiding. Ik voelde me als een beest in een kooi die geen kant op kon.

Uiteindelijk was de stempel borderline en onhandelbaar, genoeg om me 15 maanden voor zelfbescherming op te sluiten in de zwaarbewaakte jeugdgevangenis de Hartelborgt in Spijkenisse. Ik was toen 13 jaar. Ik kreeg dezelfde dwangbehandeling als de jongens die er zaten voor moord en verkrachting. Eenzaam op cel heel de dag , gestripte cel. Ik was ook zwaar gestoort geworden op dat moment.

Na 15 maanden heb ik gelukkig geleerd deuren te sluiten om niet / nooit meer open te doen. Ik heb daarna een traject afgelegd om meer zelfstandig en wat sterker te worden. Uiteindelijk zou ik naar kamertraining gaan op mijn 16 e.

In de periode dat ik op straat stond en crisis centra afliep, was ik erg eenzaam. Ik heb tot ik naar de Hartelborgt ging ook vaker geprostitueerd voor wat extra geld, of zocht ik sex op bij ontmoetingsplaatsten voor aandacht. Dit zijn ook dingen die nog steeds invloed hebben op elke stap die ik doe. Dit zijn mijn beslissingen geweest toen die tijd, en ergens begrijp ik het nog niet. Hoe heb ik dat in godsnaam kunnen doen ?? Ik begrijp wel dat ik erg eenzaam was en veel pijn had, dat ik niet veel van de wereld begreep, en nog steeds niet.

Op mijn 16e kreeg ik een relatie met een 24 jarige jongen waarbij ik bijna gelijk ben gaan samen wonen. Deze jongen had zelf veel problemen, en de relatie was erg geweldadig. Ik ben op mijn 20 ste gevlucht uit gevaar voor eigen leven. ik heb gelukkig van mijn 16e tot ik gevlucht was altijd gewerkt. En de werkgever waar ik toen bij werkte heeft me geholpen aan een tijdelijke woning en heeft me helpen verstoppen op tijden dat mijn ex me kwam zoeken. Uiteindelijk kreeg ik ook een eigen vaste woning.

Twee jaar daarna hard gewerkt zonder op of om te kijken. Als stratenmaker, word je lekker hard van en sterk. Twee jaar en toen de bouwvak. Twee maanden stilte. Ik geloof dat ik in die stilte instorte als een kaartenhuis.

Ik ben toen opgenomen en weer in therapie gegaan. Daar heb ik twee jaar lang therapie gehad , voornamelijk gericht op contact en mijn gedrag. Na twee jaar kwam ik erachter dat het ergens anders over moest gaan. Maar hulpverlening is altijd erg schuw als het over dat soort onderwerpen gaat. Ik ben weggevlucht uit de therapie en heb hard geknocked om een eigen plek te vinden. Nu woon ik alweer twee jaar samen met een hele lieve begripvolle jongen.

Maar nu merk ik dat het hele verhaal weer naar boven komt. In de relatie heb ik moeite met intimiteit en met hechten. Ik wil opnieuw hulp zoeken. Maar ik durf niet meer uit schaamte voor het weglopen ervoor eerder. En ik ben als de dood om weer geisoleerd en/ of gesepareert te worden of terug te vallen in mijn stilte. Met sommige dagen verlang ik nog steeds naar de dood. Het vechten is vermoeiend en het onbegrip naar mijzelf groeit alleen maar. Ik vraag me af, moet ik aan therapie, is er een kans om hier goed mee om te gaan, of aan de medicijnen ??? Is er begrip voor de angst en schaamte, de boosheid die ik voel ?? De moeite om te kunnen leven ??

Jordy

4 antwoorden
  1. dave
    dave zegt:

    Jordy,
    Ik kan je niet zeggen of je in therapie moet of niet. Dat is iets wat je zelf moet beslissen. Ik vind het erg vervelend te lezen dat je je eigen de schuld geeft van dat je terug gegaan bent naar die persoon. Dat is jouw schuld niet maar een gevolg van een bepaald moment en je verleden. Net als het prostitueren en dat je uiteindelijk in een geweldadige relatie komt. Achteraf kijk ik ook terug naar soortgelijke dingen en relaties en vraag ik me af hoe het kan. Nu pas dat de inzichten meer komen begrijp ik aan de ene kant waarom ik het deed maar maakt het voor mij ook meteen ongeloofwaardig dat ik het gedaan heb. Helaas weet ik dat het altijd een onderdeel zal zijn van mijn leven. Kan alleen maar leren van wat er gebeurd is en helaas weer gebeurd.Helaas zie je het vaak pas achteraf. Maar ik probeer te groeien. Ja, therapie kan en er is begrip. Alleen kan alleen jij je gevoel voelen en zal je niet altijd begrepen worden. Ik heb ook al verschillende therapieën gehad en soms klikt het niet en de andere keer wel. Dat is voor iedereen verschillend. Het zou mooi zijn als er een pilletje is om het recht te zetten maar die bestaat er volgens mij niet. Het kost tijd en vaak ook veel moeite. Theoretisch kan ik veel verklaren en uitleggen waarom ik dingen deed alleen is het zo moeilijk als die “cirkel” weer aan je gaat zitten trekken en je laat geloven dat het anders is.

    Beantwoorden
  2. Henricus
    Henricus zegt:

    Hallo,

    Ik ben ook misbruikt en ben de laatste 1,5 jaar hard bezig geweest met: E.M.D.R. – the Journey (222.thejourney.com) en traumabegeleiding.

    Ik ben dwars door mijn angsten gegaan en zie de zon weer schijnen.

    Succes.

    Beantwoorden
  3. Socrates
    Socrates zegt:

    Beste Jordy, schaamte en angst zijn heel herkenbaar. Zelf heeft het heel lang geduurd voordat ik kon praten over wat ik heb meegemaakt. Ik heb net als Henricus ook EMDR therapie gevolgd en heb daar goede resultaten mee bereikt. Maar ik zie niet altijd de zon schijnen en dat hoeft ook niet. Ik voel me soms harstikke rot en dat mag van mezelf. Mensen waarschuw ik soms om uit mijn buurt te blijven omdat ik op dat moment echt een zwart gat ben. Waarom zou dat niet mogen? Uit wraak heb ik mij verdiept in de zieke geest van de kinderverkrachter. Voor mij is heel veel duidelijk geworden: ik weiger mezelf iets te verwijten. Vaak overleven we in extreme situaties en dan maak je bepaalde keuzes. Achteraf is het allemaal makkelijk praten van had ik niet beter dit of dat maar dat heeft voor mij geen zin.

    Ik hoop dat je er iets aan heb Jordy, in ieder geval sterkte met de strijd.

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *