zo maar

Ik ben een jongen en vanaf m´n 4e t/m m´n 12e precies weet ik het niet meer de eindleeftijd, in talloze ongewenste abnormale situaties beland waar ik tot vandaag de dag last van heb, dit waren familie misbruik en seksueel misbruik, en vrienden meeste waren wat ouder dan ik hoofdzakelijk seksueel misbruik na uit de hand gelopen “spelletjes” en het uitbuiten van, het is veelal onbewust gebeurd en ik wou ze behagen, en 1 keer gedwongen, in een schuur, of het ooit weg gaat is nog maar de vraag. En er is nog zoveel meer gebeurd wat ik nu niet omschrijf, vooral met m´n broer 12 jaar ouder, veelal misbruik en hij heeft ook wat anders toegegeven een aantal jaren terug en wil vergeven worden. Ik kan dat niet kon het me niet eens heugen, maar vanaf daar kwamen de vraagtekens. En wat was waar??? Wat ik zeggen wil, ik als kind heb het tot aan nou ja, net eigenlijk, ´k ben nu 40, nooit echt kunnen plaatsen, ´k wil geen medelijden en aandacht van anderen, maar het heeft een groot deel van mijn leven , 36 jaar lang een gedrag aangeleerd, waarmee ik verre van mezelf ben heb alcohol en drugs gezocht en gevonden en een hele boel nare situaties in relaties beleefd. Ik als kind heb het nooit kunnen plaatsen en kunnen beoordelen wat daar gebeurde en je kiest al snel voor een naaste ook als het je tegenstaat en je soms verlamd was van onwetendheid en het leerde om min of meer de hoer te spelen. Je wist niet beter. Ik wil alleen aangeven hoe het mijn leven, voor het grootste deel verziekt heeft en ik nu pas verantwoording nemen kan, voor waarvoor ik verantwoording kan nemen, volwassen nu, en begin het te plaatsen ik vindt dat iedereen dat zou moeten kunnen doen, ook daders dus, alleen daarin kan ik rechtvaardigheid vinden. Ik accepteer en aanvaard en plaats dat, wat het voor mij nooit echt is geweest, een fijne beleving en geluk. Ook als ik sommige handelingen wel fijn vond. 36 jaar depressiviteit, zeg ik!! En meer een verziekt leven vol onbegrip en zoeken zonder het te weten waar naar. Depressies, stemmingswisselingen, angst, woede over kleinigheden, onzekerheid, besluiteloosheid, dwangmatigheid, schaamtegevoel, minderwaardigheidsgevoel, seksueel gestoord vreemdgaan, overmatig aan anderen hangen, manipuleren als een meester, therapie op papier tegen depressie en secundair alcoholisme, was voor alcoholisme, hou van jou niet kunnen zeggen als het wel zou moeten omdat het zo is. etc zelfdestructieve gedachten en als kind handelingen, krassen van crucifix op de pols, met m´n hoofd op de vensterbank slaan en een hoek van een uitstaande muur etc. en tics zoals als ik links 6x wat doe dan rechts ook.etc.etc. En intussen spontane huilbuien. Begrijp je, ik wijs niet met een schuldige vinger, iedereen heeft zijn kruis te dragen er zijn mensen die het nog veel erger hebben gekend. Jezus ik moet daar niet aan denken, een schaamte gevoel zo intens, dat je kotsen kan. Mijn lijfspreuk 36 jaar lang, was sorry!!! Ja tot aan nu dus. De ander behagen het niet kunnen laten in alles, een slecht geweten, confrontaties vermijden, omdat je het geleerd hebt zo te doen etc.etc. tot 24 jaar na de laatste keer dus. Draag het, verwerk het plaats het en intussen zorg ik voor mijn kinderen met alles wat ik fout gedaan heb en doe. Opdat dit anders mag worden voor hen. Een gelukkige en onbezonnen jeugd, zonder dat ze hun persoon moeten veranderen een vanzelfsprekendheid. Liefde naar het kind, zoals het bedoeld is. Doktertje spelen kunnen ze met elkaar wel. Maar daar krijg ik wel een vies gevoel bij nu ik dat zeg, heel diep in me.

Ter aanvulling en verduidelijking heb ik nog wat geschreven, kwee niet precies. t.av. mijn moeite met sociale contacten en los daarvan fysieke aanrakingen, t.a.v. mannen en bepaalde familieleden, heb met name een afneiging m´n moeder, tante, zus en of broer te omhelzen en vooral het kussen e.d.

Dit was mijn reactie op het thema pedofilie en hun tja min of meer recht van spreken, wat zo modern lijkt te worden. Een beetje aangepast hier. Een politieke partij heb je zelfs intussen niet? Absurd, dat kan in NL?? Zelfhulp wellicht een beter idee?? Ik moet daar niet aan denken, kotsen kan ik dan. Elk seksueel contact met een minderjarige, is in mijn ogen en beleving, destructief voor het verdere leven van dit kind of jongere. Ook als het kind het wel prettig lijkt te vinden. Blijf met je f…ing tengels ervan af. Ik vond ook bepaalde handelingen niet erg en zelfs fijn, omdat het m´n naasten waren ook. Anderen beleefden het met een lieve vreemde of verre familie. Ten minste in mijn geval waren het naasten. Het is zwaar misbruik en zelfs verkrachting onder de wettelijke leeftijdgrens, met of zonder geweld dat maakt geen ene moer uit. Helaas wel voor het slachtoffer, dag voor dag voor dag. Soms weet ik nog steeds niet of bepaalde situaties werkelijk waren, sommige dingen weet ik nog steeds niet of niet zeker. Vooral aangaande m´n moeder. Denkdenkdenkdenkdenk, malen, malen, malen. De dingen die ik wel weet, weet ik zeker nu. Kan ik eindelijk ophouden met zoeken. Ik geloof dat is ook genoeg zo wellicht. Er niet meer van maken dan het is.

Gewoon een doodnormale jongen

Ik ben dit gaan schrijven om in eerste instantie duidelijkheid in mijn hoofd te creëren en als tweede om hier misschien mee naar buiten te treden.

Verder in dit verhaal zal duidelijk worden waarom ik deze methode gekozen heb om mijn verhaal zo te vertellen.

Ik ben een zoon van een beroepsmilitair/politieagent en een hele lieve moeder. Getrouwd met hele lieve vrouw, beter kan ik me niet wensen en 2 lieve dochters.

Wat kan een mens zich plotseling weer veel herinneren als je zaken gaat opschrijven.

Maar alles is zo als het is.

1969 t/m 1976 Mijn eerste herinneringen gaan terug naar mijn +/- vierde levensjaar. Mijn naam is Henry. Toendertijd woonde de ouders van mijn moeder in het plaatsje Hattum vlakbij Zwolle. Hier gingen wij gemiddeld 2 x per maand een heel weekend naartoe. Nu begint mijn verhaal.

Mijn opa had een grote tuin waarin ver achter in een hele grote schuur met konijnen stonden, Altijd ging ik met hem mee om de konijnen te verzorgen, en tijdens dit verzorgen is het begonnen. Zover ik me het kan herinneren begon het dat ik bij hem op schoot mocht zitten en de kleine konijntjes mocht vasthouden. Hierbij werd ik altijd door hem gestreeld en kreeg ik kleine kusjes. Ik ervaarde dit als zeer prettig want ik was niet gewend geknuffeld te worden door mijn ouders ( later in het verhaal wordt wel duidelijk waarom dat  nooit is gebeurt ). In de loop der maanden werd het knuffelen naar mij uitgebreid met voelen in mijn broek. Hierin zag ik geen enkel kwaad omdat het een fijn gevoel was. Mijn opa ging steeds verder en nu wordt het moeilijker. Op een gegeven moment is er ook zijn geslachtsdeel aan te pas gekomen. Wat ik me heel goed kan herinneren is de naam die hij hieraan gegeven had en zodanig ook alleen maar gebruikt werd.  ( ik zal dit ook zo blijven noemen ). PINKELTJE.

Hij wilde dat ik ook over zijn pinkeltje wreef omdat hij dat ook lekker vond, dit alles leek mij de gewoonste zaak van de wereld, behalve dat ik het nooit tegen papa of mama mocht vertellen want die begrepen het toch niet. Dit was ons geheimpje.Dit alles begon in de konijnenschuur, maar langzaam gebeurde het ook s’morgens als iedereen nog lag te slapen en mijn opa en ik al wakker warenmocht ik hem helpen met zichzelf te wassen, hij deed het voor bij mij en ik moest het dan bij hem doen. Schoon zijn was heel belangrijk zei hij altijd.Langzaam moest ook ik hem kusjes gaan geven eerst gewoon op zijn mond maar daarna ook op pinkeltje, wat is hier vreemd aan hij deed het ook bij mij.Dit alles gebeurde iedere weekend als wij in Hattum waren Mijn tweede grote herinnering uit deze jaren is carnaval februari 1972 ik was 6 en mijn ouders gingen ieder jaar samen met familie in Dongen carnaval vieren. Dit jaar kwamen mijn opa en oma uit Hattum op ons passen. Ik heb nog 2 oudere broers. 1 Dag voordat mijn ouders weggingen naar brabant graag ik te horen dat ik samen met opa naar Hattum ging en oma op mijn 2 broers zouden passen. Wat ik nooit zal vergeten is de reden waarom ik mee moest: Oma, vond mij veel te druk ( dit was ik ook ) , waardoor ik maar met opa mee moest. Dit is waarschijnlijk nooit de bedoeling geweest dat ik dit te horen zou krijgen maar kleine potjes hebben grote oren. Ik zou tot het volgende weekend daar blijven dan zouden mijn ouders oma terug naar huis brengen en mij ophalen.De dag dat mijn ouders vertrokken werd ik en mijn opa op de trein gezet naar Hattum. Ook deze trein reis staat nog vers in mijn geheugen. Achteraf schaam ik me hier nu heel erg voor maar ik weet dat ik vroeg aan opa of ik me al in de trein moest uitkleden konden we samen al knuffelen, ik wist niet beter. Opa vond dit lief maar ik moest wachten tot dat we thuis waren.Dit is de eerste keer en enige keer dat ik 7 dagen alleen met hem zou zijn. Fijn of niet 1 week bij opa Deze week zie ik in mijn gedachte alleen maar als veel naakt rondlopen, knuffelen en de eerste avond samen in bed. Wat ik me nog kan herinneren is dat hij mij heeft geprobeerd te verkrachten. Op het moment dat hij begonnen is met het insmeren en naar binnen gaan van mijn anus was dit zeer pijnlijk en ben gaan tegen sputteren. Opa is toen wel in eerste instantie opgehouden.Ik weet niet meer of het de volgende dag of enkele dagen later weer is verder gegaan, maar hij is toen alleen maar met zijn vingers naar binnen gegaan.  Ook moest ik dit bij hem doen want dat vond hij lekker. Na dit weekend hebben deze handelingen volgens mij nooit meer plaats gevonden. Kan het nu niet echt meer herinneren. Daarna kan ik me keren herinneren dat ik hem moest pijpen, en ook zijn sperma doorslikken. Ben dit niet meer als fijn gaan ervaren, vanaf dat moment is het gedwongen gaan worden. Nu is het gaan voelen als misbruik. Afgelopen week, kwam er een jeugd vriendin van me op de koffie, ik had haar al 34 jaar niet meer gezien. Ja wat ga je dan doen, praten over het verleden.Ik schok me het lazerus, opeens begon ze over dat we vroeger doktertje speelden, ik was dit totaal vergeten totdat zij erover begon. Kon me alles weer herinneren, visualiseren. Gelukkig zag zij het niet als iets traumatisch, en begon ze ermee te lachen. Wel wilde ze weten waarom mijn moeder toen heeft gereageerd dat wij een tijd niet meer bij elkaar mochten spelen, en waarom we achter de flat niet meer in de tent mochten spelen. Gaf haar aan dat mijn moeder misbruikt was in haar jeugd, en dat het waarschijnlijk daar door kwam. Ik ben blij dat zij zo reageerden, en hier zelf geen problemen mee heeft gehad. Zou mezelf dat nooit vergeven dat ik ook anderen dit aan zou doen, wat mij is aangedaan. Helaas was er nog iemand in het spel, een vriendje. Hierna is tot de dood van mijn opa in oktober 1976 het misbruik door gegaan. Het verdriet van mijn moeder. Heel mijn leven totdat mijn vader ziek werd ( dit komt later nog ) heb ik me altijd buitengesloten gevoeld betreffende mijn vader. Volgens mijn gevoel gebeurde er tussen ons nooit iets, geen emoties, liefde etc. Ik hield niet van voetballen, biljarten en dingen die hij wel samen met mijn 2 broers beleefde waardoor er geen activiteiten tussen ons beide waren behalve dan ruzie maken. Daar een tegen, voelde ik me wel veilig bij mijn moeder en kreeg ik daar wel gesproken liefde van. Was veel bij haar thuis en hielp haar hier ook altijd. Na de dood van haar vader, opa dus merkte ik wel, en misschien speelde dit al veel langer, alleen kwam ik nu op een leeftijd dat ik andere zaken ging zien, dat mijn moeder regelmatig depressief was.Ook de dag dat mijn moeder met haar verhaal naar buiten kwam staat gegrift op mijn netvlies. Als jongen van 13 vertelde zij mij als eerste haar verhaal betreffende het misbruik van haar vanaf haar 9 de tot haar 13 de door haar vader,  ja dezelfde man. God alle jezus wat een klap voor mij. Wat wilde ik het toen van de daken gillen wat hij ook met mij had uitgevoerd, maar deed dit niet omdat als ik dit aan mijn moeder had verteld zij dit zichzelf nooit zou hebben vergeven en waarschijnlijk nooit meer uit die depressie gekomen zou zijn. Haar verdere leven heeft het misbruik nog wel veel parten gespeeld bij haar omdat ze hier met mijn vader niet over kon praten, en van de huisarts niet echt hulp heeft gekregen. Het enige wat ze deed was eens in de zoveel tijd als het bij haar weer opspeelde tegen mij begon te praten en ik altijd luisterde zonder hier een mening over te hebben. Achteraf zijn veel zaken voor mij wel duidelijk geworden waarom er geen fysieke liefde was vanuit mijn moeder en ook mijn vader gezien zijn jeugd( hele dominante moeder ). Mijn moeder kon dus ook niet knuffelen, maar had wel liefde voor haar kinderen. Ook hoorde ik in die tijd dat ze met mijn vader jong getrouwd was om het huis uit te vluchten. Dus ja waar groei je in op en heb ik die fysieke liefde van mijn opa wel prettig gevonden. Mijn huwelijk Ben al zeer snel op mijn 20ste gaan samenwonen om thuis weg te kunnen. Niet zozeer voor mijn moeder want ik begreep wel dat zij een heel triest leven thuis had maar ik wilde weg uit huis.Heb tot mijn 32ste geen problemen gehad om met mijn vrouw om sex te hebben. Genoot hier van
maar kon zelf nooit echt knuffelen met haar, durfde/wilde niet. Kregen 2 kinderen en waren een heel gelukkig gezin.
Was zelfs ook gelukkig, leuke vrienden, werk en genoeg geld om leuke dingen te doen. Stond altijd voor iedereen klaar kon geen nee zeggen maar merkte toch wel kleine trekjes bij mezelf. Kon en kan nog steeds niet van knoppen afblijven, zet alles in rijtjes en categorieën in mijn hoofd om te kunnen functioneren, tel lantarenpalen als ik iedere dag naar mijn werk fiets, stoeptegels, en zo nog veel meer dingen. Als kind mocht ik ook nergens meer mee naar toe omdat ik te druk was en nergens vanaf kon blijven. Kan me nu hiertoe wel toe zetten om niet spontaan iets aan te raken/ zetten. Hou zeker niet van veranderingen wat dus alles nog moeilijker maakt. ( Dit er even tussendoor.) Op 1 april 1997 is mijn vader na een lang ziekbed van longkanker overleden. Hij heeft 12 weken in het ziekenhuis gelegen en iedere dag ben ik na mijn werk tussen 5 en 6 bij hem gaan zitten om mijn moeder rust te gunnen. Het vreemde is dat ik mijn vader toen van een hele andere kant leerde kennen, als een man die ook emoties had, die ook kon huilen.Ik ben wel blij geweest met deze 12 weken maar heb hier toen zelf niets aan gehad.  Ook na zijn dood heb ik niet kunnen huilen. Wel veranderde ik van binnen. Zat met mezelf in de knoei maar wist niet met wat. Bleef maar eten, dik worden 150 kg. Begon smoezen te verzinnen om maar zo weinig mogelijk sex te hebben met mijn vrouw, was wel makkelijk gooi het maar op de situatie emotie, lukt altijd. Gaf ze wel een zoen en sloeg mijn armen wel om haar heen als ze het moeilijk had. Maar dat was het. Had nooit geleerd te zeggen ik hou van je, dus kon ik dat ook niet. Liet het zien met andere dingen. Toen het echter te moeilijk werd om nog langer toneel te spelen en het tijd werd om iets te gaan ondernemen werd mijn vrouw ziek. Ze kreeg een aneurisma. Gevoel in de wacht, doorgaan voor haar en de kinderen. Was een moeilijke tijd maar ik ging gewoon door. Henry die is al gek die kan niet gekker worden. Eindelijk na een jaar wat rust dacht nu moet ik maar werd mijn moeder ziek. longkanker. Alles maar weer opzij en haar maar gaan verzorgen. Mijn moeder bij ons thuis rustig laten sterven, zij wilden niet alleen in een ziekenhuis liggen. En weer niet kunnen huilen, maar wel alles voor me uit sturen, alleen niet wetende wat. Weg stoppen alles. Ach en waarom niet 1 jaar later krijgt mijn vrouw longkanker. Prognose 2 a 3 maanden, wat moet je ermee. Verstand op nul heel zakelijk worden, rijtjes maken en zorgen dat het gezin hier zo min mogelijk onder zal leiden. Mijn vrouw vasthouden en troosten en verder gaan. Toch chemo en bestralen en gelukkig ja gelukkig sloeg alles aan en leeft ze nu na 4 jaar nog.Heb wel even gedacht als ze dood gaat hoef ik aan niemand meer verantwoording af te leggen wordt alles wel makkelijk.  Heb dit snel opzij gezet want ik gun niemand de dood en zeker mijn vrouw niet. Maar na 2 jaar begon mijn vrouw problemen te krijgen met mijn afwijzingen. Kregen hier vaak ruzies over maar ik kon en durfde niets te vertellen. Emotionele chantage van mijn kant naar haar toe gebeurde. Zij ging zelfs aan haar zelf twijfelen. Als het te erg werd dan maar weer sex en dan was het weer een tijd goed. Emoties, dat is schikken Ik moet iets gaan doen anders gaat mijn huwelijk eraan en dat kan ik mijn vrouw niet aan doen. Zij heeft in haar leven al genoeg moeten mee maken, zonder dat van mij ook nog te moeten verwerken. Zaterdag 4 april s’avonds nadat we bij een vriend wat waren weesten drinken kwam het er in de auto plotseling bij mij uit. Waarschijnlijk waren het de glazen alcohol maar ik wilde mijn vrouw vertellen over mijn misbruik. Ben gestopt langs de kant en ben beetje bij beetje gaan vertellen wat er in mijn jeugd is gebeurd met mij. Emotieloos en opgedreund, wachtende op de reactie van haar. Ik kon niet huilen. Zoals ik al verwachte werd zij  emotioneel en wilde me vastpakken en “troosten” . Ik kon dit niet heb ook gevraagd aan haar om rustig te worden en uitgelegd dat ik dat op dit moment niet kan. Ben ook gestopt met vertellen, heb wel gezegd dat ik hulp ga zoeken omdat ik zo niet verder wil en kan gaan.Een ding heb ik wel gezegd voor het eerst in mijn leven aan iemand:“ik hou van jouw”. Ben toen uitgestapt wilde de reactie van haar niet zien of horen. Ze zei dat ze het allemaal begreep. Niet mijn gevoelens maar de situatie. Hoe nu verder. Al 2x gebeld om een afspraak te maken met de huisarts maar durf niet, bang wat er komen gaat. Daarom deze brief geschreven. God wat een kut gevoel tijdens het schrijven, het een na het ander komt naar boven. Nog veel meer als wat ik geschreven heb, maar vind dit al genoeg. Wil niet meer.Janken tijdens het schrijven, ken mezelf niet, past niet bij me, verwarrend. Ik word gek. Wil alles weer wegstoppen, gaat niet, lig hele nachten wakker. Alles in rijtjes plaatsen in mijn hoofd, ruimte vrijmaken om gewoon de dag door te kunnen komen. Soms lukt het. Weet met mezelf geen raad.

Toekomst

Wat wil ik. Het liefst alles wegstoppen en maar door gaan als altijd. Maar ik weet goed dat nu niet meer kan, maar wat wel. Praten met iemand, ja met wie, kan geen emoties tonen aan andere.Hoe nu verder ??????????????

Er zit nog veel meer in mijn hoofd, beleef steeds meer, is beangstigend.

Seksueel misbruik

In 1968/69 woonden wij in Kaapstad (Zuid-Afrika) aan de Burnsideweg (Burnside Road,  Cape Town) in een groot huis.  Mijn ouders verhuurde één slaapkamer.  Eén van de mannelijke huurders was een jonge man in zijn twintigs. Het was een lange dunne man. (Heette Henry, en verkocht later motoren – motor cycle in Sea point). Een aardige man, vertelde mijn moeder, maar wel één met problemen: “De lakens waren niet meer schoon te krijgen”. (Zij weet niet wat hier verder is gebeurd.) Ik was vier jaar oud. Het verdrietige is: toen was ik niet in staat dit tegen mijn moeder te vertellen. Nu dat ik wel kan, is zij niet in staat om op haar leeftijd dit aan te horen.

Mijn ouders gingen zondag ‘s avonds (in Z-A is de tweede dienst om 19:00) naar de kerk. Toen heeft deze man toegeslagen. Ik lag op bed en lokte hij mij weg naar zijn kamer. Ik zou een cadeautje krijgen als ik meeging. Als ik de andere ochtend mijn moeder vertelde dat er toch een cadeautje zou liggen, maakte zij dat af dat het een droom was. Hoeveel keer dat was weet ik niet.  Eerst was het spelen.  Hij was een motorrijder. Op een keer zei hij: “Wij gaan motor rijden”.  Ik mocht de helm opdoen.  Hij  dwong mij met mijn handen op het bed te leunen.  Hij verkrachtte mij.

Veertig jaar lang was ik dit vergeten. Tot de dag in januari 2009 dat ik een foto achterop een tijdschrift zag in een winkel. Dit beelde deze situatie uit. Ik werd emotioneel bij het zien van deze foto. Ik begreep mijn emotie niet. Toen ik ‘s-avonds in de spiegel keek kwam het als donderslag bij heldere hemel: dat was ik in die foto. Ik barste in tranen uit. Daarna zijn de beelden teruggekeerd. Toen begreep ik wat er gebeurd is. Ik herinner aggressie.

Ik herinner mij dat hij mij naar de badkamer naast zijn kamer nam en het bloed weghaalde. Hij dreigde dat hij mij moeder wat zou aandoen als ik dit zou vertellen.

Niemand heeft wat ooit gemerkt. Ik heb de herinnering verdrongen. Ik had wel veel nachtmerries van paardachtige wezens dat ik ‘Cockcocks’ noemde.  Zij wilde mij vast drukken. Later veranderde de nachtmerries en werd ik soms gillend wakker. Of ik droomde dat een demon naast mijn bed stond. Ik ging weer in bed plassen. Ik wilde nooit met andere kinderen spelen. Als kind was ik niet bij mijn moeder weg te slaan als wij ergens op bezoek waren. Ik voelde mij alleen en anders. Als ik wel probeerde vrienden te maken lukte dat niet of hield het niet stand. Ik houd niet van drukte om mij heen en wil niet door anderen aangeraakt worden. Ik word woedend als iets uit mijn handen valt. Ik kan dat voorwerp wel stuk gooien, zo boos kan ik worden. Ik voelde mij vaak somber. Vooral als wij door de uitgestrekte gebieden van Zuid-Afrika reden. Ik voel minderwaardig en ik probeer het ieder naar zijn /haar zin te maken. Ik vlucht weg wanneer ik tussen mensen ben en ik eenzaam voel. Soms wil ik gewoon gaan huilen. Maar ik wist nooit waarom.

Nu dat ik dit herinner heb veel last van emotie: haat, schaamte, verdriet, woede en boosheid. Ik ging alles opschrijven. Ik ging met mensen die ik vertrouwde praten. Ik heb mijn zus als eerste geinformeerd. Zij was erg geschrokken. Gelukkig heb ik met haar goed contact en ondersteunt zij mij geweldig. Ik ben erg blij met haar volhoudende ondersteuning en altijd weer klaarstaan om mij verhaal (met emoties) aan te horen!

Ik heb veel verdriet. Ik huil veel. Ik ben begonnen met therapie. Ik doe EMDR en dat helpt echt. Tijdens EMDR leef ik mijn woede uit op deze lafhartige pedofiel. Ik beleef het steeds weer. Ik kan zelfs nachtmerries stopzetten. Want ik wil dit verwerken. Ik ben een vechtertje. Jaren lang was ik opstanding naar God toe. Nu is dat wel anders. Maar ik vraag mij toch af hoe Hij dit had kunnen laten gebeuren.  Ik ben onlangs bij het huis waar het gebeurde in Kaapstad, langs geweest…confronteren wilde ik! Alles wat ik heb opschreven, heb ik, in de tegenwoordigeheid van mijn zus, verbrand en het as laten wegwaaien over de stad.

Ik wil de dader graag vragen waarom hij dit gedaan heeft. Ik wil hem vertellen wat dit met mij gedaan heeft. Ik wil het hem wel vergeven. Hier bid ik om Gods hulp. Het heeft een kras door mijn hele leven gezet…door mij als mens. Veertig jaar lang verdriet gehad en ellende beleeft…een geestelijke woestijn.

Oproep: Sparrendaal

Wie heeft er op Sparrendaal (klein-seminarie te Vught) gezeten (periode: 1963 – 1969) en heeft daar ervaringen met sexueel misbruik of mishandelingen door diverse paters?
ik wil graag in contact komen met anderen.
Ik begin te vermoeden dat Sparrendaal een verzwegen taboe is binnen het taboe van ”ervaringen met misbruik van jongens op kostscholen”. Des te nieuwsgieriger word ik.
Ik wil iedereen die uberhaupt op Sparrendaal heeft gezeten en er info over wil geven, uitnodigen te reageren.kvbu

Onderuit gehaald worden en opstaan…

Tjah… Waar zal ik beginnen… Ik ben net als veele op deze website ook sexueel misbruikt…hoe moejlek dat ook is om toe te geven of hier te typen..

ik denk tussen mijn 6de leeftijd tot mijn 12 ofso was het paar keer voorgevallen.. door verschillende mensen.. vroeger begreep ik mezelf nooit… ondanks veele dingen die ik in me leven mee had gemaakt ondanks mijn jonge leeftijd ( nu ben ik 22) kon ik niet begrijpen waarom ik mezelf haate, waarom ik van me zelf waalgde..ondanks dat ik wel hier en daar vrouwen aantrek…en aan die aandacht nooit tekort kwam…maar tog voelde ik me onzeker en dat ik bepaalde dingen niet waard was…In mijn puber-tijd was ik ongeloofelijk onzeker…maar ik moest mezelf beschermen, maar de vraag was hoe? Want eigenlijk was ik kwetsbaar.. Na een bepaalde tijd onbewust heb ik een ‘muur’ gevormd, om bepaalde mensen op afstand te houden.. Want niemaand mocht mijn kwetsbarheid merken, want wie weet hoe t dan zou afloopen.. (dacht ik toen) Dus heb ik een soort blik in me ogen ‘ontworpen’ die ik als een wapen gebruikte.. Als ik me bedreigd/onzeker voelde dan zette ik die ‘masker’ op..en zag je dat mensen me bijna niet durfden aan te spreken of aan te kijken..en zo kon ik ongewenste sietuaties voorkomen…tenminste dat is wat ik dacht..en eerlijk gezegd het heeft vaak gewerkt..zelfs nu nog onbewust heb ik die blik in me ogen, ik ben een tijd heleden op een belangrijke solicitatie gesprek geweest…een werk waar je nie zomaar bij kan komen…De gast die toen die sollicitatie gesprek met mij voerde, was positief over de gesprek, maar zei wel dat mijn ‘eerste indruk’ overkwam van, wie durft mij nou wat te maken…zo kwam ik binnen aangelopen…maar opdat moment voelde ik me nie echt zo…die ‘masker’ begient een gewoonte te worden…tenminste als ik niet oppas.. laaste tijd heb ik weer zitten denken over verleden…ben bang voor toekomst…hoop ooit een vader te kunnen zijn, maar dat maakt me ook beetje zeenuwachtig…maar aan andere kant ben ik juist niet bang van toekomst…en om eerlijk te zijn heb ik s*ijt aan of ik wel iets engs of ergs zal meemaken of niet…want ik geef er niks om…maar ik heb ook momenten dat ik me wat minder zeker voel…bijvoorbeeld gevoel dat iemaand achter mij aanloopt, of dat ik bos sleutels in me hand vast hou…dat ik op me best probeer te zijn….denk dat dit meerde zullen herkenen…ik heb hier en daar wat gelezen over sexuele misbruik…ik ben het wel mee eens dat het een moejleke en zwaare stijd is…maar ik geloof wel dat je de ‘angst/onzekerheden’ of een van andere sympthomen kunt vooraltijd overwinnen…vergeeten kan je nooit, maar overwinnen en verdergaan met je leven wel… Ik vind dat ik wel ben vooruitgegaan en dat ik nog steeds op me voeten sta, en sexuele misbruik is niet de eenige wat ik mee gemaakt heb in me leven, maar denk wel dat het de grooste gevolg heeft gehad…want mijn ziel was gebroken, mijn hart voelde ik opgegeven moment niet meer…ik was jong ik was onschuldig en ik heb er niet voor gekozen! Maar ik kies er bewust voor om hiervan te winnen en geloof in mezelf, en weet dat ik het kan, WANT IK VERDIEN HET, het wordt tijd dat binnen in me weer de zon gaat schijnen…

p.s. wat de rest betreft die zelfde ‘lot’ meegemaakt hebben? voor de gennen die nog moeite mee hebben en aan veel dingen nog twijfelen en bepaalde vragen hebben, zou ik zeggen.. JE BENT DE SLEUTEL TOT JE EIGEN SUCCES, JE EIGEN GELUK, EN JE BEPAALD ZELF WAANER JE DIE SLEUTEL OMGAAT DRAAIEN EN DE DEUR GEWOON OPEN DOET WETEND DAT HET VEILIG IS VOOR JE GEVOEL… Hoop dat iedereen zich realiseert.. Dat niet al1 ik dit niet verdient heb, maar IEDEREEN DIE HET ZELFDE MEEGEMAAKT HEEFT…niemaand verdient zoiets… Het eeinge wat iemaand verdient die da meegemaakt heeft is: Liefde, VREUGDE EN GELUK… Geniet van je leven, je hebt lang genoeg in pijn vedriet en schaamte geleefd.. Je verdient MEER en BETER.. Je hebt mschn bepaalde dingen velooren? Maar geloof me, je zult er ook wat voor terug krijgen…Wat? Dat moet je zelf ontdeken…Het is opzich laat nu, en ben vroeg opgestaan..ik zou willen dat ik nu beter na kon denken maar mijn hersens hebben rust nodig…dus ik ben slaapen… GELOOF IN JE ZELF WANT IK GELOOF IN JOU…Maak nie uit wie je bent..Als ik vooruitgang kan boeken met deze sitauatie, dan kan JIJ het ook…Zet je zelf nooit op laaste plaats… Veel Geluk En Sterkte…

* Peace

misbruikt en wil graag praten met idem

Hallo Allemaal,

Mijn naam is René en ik ben 27. Ik ben heel erg sexueel misbruikt en wil graag met iemand praten die hetzelfde heeft meegemaakt. Het heeft plaatsgevonden van ongeveer mijn 8e tot 15e en staat in mijn geheugen gegrift. Mail me a.u.b. en graag serieuzereacties ( rwaal81@uymail.com)

Kind van schaamte

Beste vrienden,

Met aandacht heb ik zowat alle verhalen gelezen. Neen ik kom niet uit nederland maar uit België. Doch de problemen zijn van dezelfde aard. Ik heb pas het geheel van de ellende kunnen verwerken nadat ik een boekje schreef hierover. Gezien de uitgevers in ons land niet staan te springen en Nederland meer open is, komt het boekje uit op 7 maart in Nederland “uitgever Boekscout”.

Ik hoop sommige lezers met dit boek te boeien, vooral die personen die net als ik opgroeide in weeshuizen of instellingen. Je zal al vlug merken dat het probleem overal het zelfde is.

Voor info kan je steeds terecht Heds@skynet.be

Boekscout.nl presenteert met trots:
Kind van schaamte
Jos Herbots

vaste prijs  15,95

Vanaf zijn geboorte woonde Jos Herbots in verschillende instellingen. Jongens en meisjes leefden gescheiden en groeiden haatdragend tegenover elkaar op. Het was een tijd waarin de strenge wetten en het katholieke geloof strikt werden nageleefd. Hoe harder de liefde voor God letterlijk in hen werd geslagen, hoe groter de afstand werd tot hun geloof. Op 13-jarige leeftijd was hij plots geen weeskind meer. Zijn doodgewaande ouders kwamen hem afhalen om hem te laten werken in een fabriek. Hier brak de hel los… Jos Herbots schrijft het verhaal zoals hij het ervaren heeft. Een intrigerend verslag van en over een Kind van schaamte.

kunt dit boek bestellen. 

Een stukje uit het boek:

Toen de trein een uurtje later stopte aan het Noordstation, stond de pater ons op te wachten. We liepen hem stralend tegemoet. We hadden zoveel te vertellen, maar de pater vroeg ons even te wachten. Toen riep hij mij bij zich. Hij verwijderde zich van de andere jongens terwijl hij mijn hand vastnam.
Hij maakte een gebaar naar een vrouw die wat verderop stond.
Ze was slordig gekleed met een oude anorak en ze had lange haren die onder haar witte hoofddoek met rode bloemen uitkwamen. Enkele meters verder stond een oude kinderwagen. Aarzelend kwam de vrouw naar ons toe.
De pater nam mijn hand stevig vast en bukte zich. “Dit is je moeder,” zei hij, “je gaat nu met haar mee.” Ik kreeg een krop in mijn keel. Angstig klampte ik me vast aan de pater en riep dat mijn moeder gestorven was, dat het allemaal leugens waren. Ik huilde en riep gewoon uit schrik voor het onbekende. De pater trachtte mij van zich weg te duwen terwijl mijn zogezegde moeder aan me trok om me van de pater los te rukken. Eén enkel ogenblik loste ik even, en weg was hij. De vrouw, die plots mijn moeder bleek te zijn, sleurde me mee naar de andere kant. Ik kon niet eens afscheid nemen van de juf, de pater en alle vrienden in het jongenstehuis. Ik had zelfs niet de kans gewoon naar de andere jongens te kijken. Ik wist ook niet of andere medereizigers het schouwspel gezien hadden. Het ging ook allemaal zo snel. Ik was er helemaal niet op voorbereid. Die kleine spulletjes die nog op mijn kastje lagen in het jongenstehuis en mijn nieuwe kleren waren op enkele seconden voorgoed verleden tijd.

Bestellingen: www.boekscout.nl   vanaf heden.                                  www.boekscout.nl, info@boekscout.nl 

Verder kan het boek besteld worden in alle betere boekhandels in België en NederlandOnder het ISBN nr. 978-90-8834-725-2 na 6 maart 2009 

Oprechte dank om deze mailing door te zenden aan vrienden en kennissen.

kinderechter kinderhuis, kinderbescherming kerk en hulpinstelling

Op mijn zesde jaar kwam ik na een paar nachten in een cel op het hoofdbureua van politie rotterdam ze wisten niet wat met mij te doen in de kindesluis rotterdam kralingseplaslaan 108 onder de hoede van mijnheer troost. deze man heeft mij nogal vroeg wijs gemaakt in het sexueel actief zijn.

mede werd dit huis gesteund door mr van opstall toenmalige kinderechter deze heeft mij en enkele kameraadjes die ik hiet uit privacy niet nemen zal, nogal liefgehad om maar te zeggen misbruikt tijdens zijn frekwente bezoeken aan de kindersluis dit geburde in de spreekkamers.

Huize st-joseph was een internaat vor opvoeding scholing en sport met katholieken verzorgers daar ik veel wegliep en niet daar wilde zijn waren de straafen van mishandeling en lijfstraffen op water en brood ook nogeens de nachtelijke bezoekjes van de broeder marcelinus die cachotten lees cellenbewaarder was en dus rustig zijn gang kon gaan in die tijd nadat ik het zat was en weggelopen bent in de winter van 1965.1966 en mijn blauwe plekken gezien werden door mensen in duitsland die mij als jong joch zagen zwerven in de sneeuw zonder jas en mij vragen werden gesteld werd ik teruggebracht en uiteindelijk diende ik verwijderd te worden en moest naar het toenmalige poortje in groningen.

uiteindelijk hebben deze jaren geleid tot opname in psychiatrische kliniken en erger gevangenis tbs en nu na jaren van vermoeid je leven in te richten ben ik eigenlijk nog steeds stuk.

mijn leven is bestempeld door deskundigen als leven op een beerput die maar dichtmoet blijven daar er zoveel zit dat dit er niet uit mag komen.

al met al heb ik getracht zaken aan de kaak te stellen alleen een sorry van de politie agente in 1994 en een briefje voor slachtofferhulp waar de betreffende ambtenaar opeens niet aanwezig bleek te zijn. nu zoveel jaren later en geloof mij mi misbruik en mishandeling verjaart niet bij een mens althans een weldenkend mens.

nu ben ik voornemens om een claim intedienen niet dat het wat veranderd maar het ontkennen en niet gehoord kunnen worden is de grootste boosdoener.

blijkbaar vinden hulpverleners het oude koek.

blijft dat je leven getekend blijf in maatschappelijk en sociaal opzicht.

dat er in psychiatrische klinieken ook dergelijke zaken zijn gebeurd waar je tenslotte voor de hulp was als slachtoffer puinhoop is helemaal bedenkelijk.

nog steeds kan ik niets zien over kindermisbruik mishandeling ik wordt er misselijk van en terapieen ach goed bedoeld maar helemaal vrij wordt je nooit meer.