Jeugdzorg herkent signalen misbruik onvoldoende

NRC 20/06/2011 door Pim van den Dool

Signalen van seksueel misbruik van jongeren worden onvoldoende opgepikt door instellingen voor jeugdzorg. Hulpverleners moeten daarom leren sneller in te zien dat een kind wordt misbruikt. Dat constateert de commissie Samson, schrijft De Telegraaf.

De commissie doet nu bijna een jaar onderzoek naar seksueel misbruik van minderjarigen in instellingen of pleeggezinnen. Woensdag geeft de commissie een toelichting op het onderzoek dat tot nu toe is gedaan.

Kindermisbruik wordt volgens voorzitter van de commissie Rieke Samson-Geerlinges nog steeds genegeerd, maar om andere redenen dan vroeger. “Kinderen werden toen veel meer gezien als lastig. Ze hadden gewoon geen stem. De laatste jaren zie je dat hulpverleners wel luisteren, maar de verhalen vaak niet kunnen geloven”, zegt ze in de krant.

Daarom is volgens haar “heftige scholing” nodig om de situatie te veranderen. Het zou normaal moeten worden om over misbruik te praten. De cultuur zou zo moeten veranderen dat er meer aandacht komt voor de signalen die kinderen afgeven. Hulpverleners zouden bijvoorbeeld sneller door moeten hebben dat er iets mis is als een kind ‘seksueel uitnodigend gedrag’ vertoont.

Bij de commissie kwamen het afgelopen jaar ruim vijfhonderd meldingen binnen over misbruik sinds 1945. De meldingen komen vooral van ouders of slachtoffers die inmiddels zelf volwassen zijn geworden. Van kinderen, daders, professionals en allochtonen komen nauwelijks meldingen binnen. Het eindrapport wordt halverwege volgend jaar verwacht.

van Luyn in ‘t nauw

NOS – 18 juni 2011
Ter ere van het feestelijk afscheid van bisschop van Luyn van Rotterdam geeft deze een interview voor de NOS. Daarbij wordt hij niet graag herinnert aan de problemen binnen de orde van de Salesianen en hij ergert zich zichtbaar aan de journaliste…einde van het feestelijk interview. “Een kat in ‘t nauw…” gunt ons heel even een blik in zijn innerste. Mooi, he! Het staat er goed op.

Internaten – Stevensbeek

Ik heb er lang over nagedacht, maar roep nu toch alle slachtoffers van seksueel- of ander misbruik op het internaat Eymard Ville, DS en De La Salle in Stevensbeek op zich aan te sluiten bij een op te richten lotgenoten contactgroep.

Reden is dat ik hoorde van iemand die heeft gesproken met de oud-overste van de Orde van het Allerheiligste Sacrament, pater Verhoeven, en dat deze geshockeerd reageerde alsof hij het zich niet voor kon stellen dat iets dergelijks gebeurd was. Dit is standaard procedure weten wij ondertussen. Als iemand over deze zaken komt klagen: doe eerst alsof je neus bloedt!

Als wij gezamenlijk optrekken tegen de daders en dader organisatie kan niemand meer beweren dat wat jou gebeurd is een uitzondering was en toch zeker geen langjarig en diepgewortelde traditie op ons ‘geliefd internaat’.
Ik heb de afgelopen jaren zo’n 15 slachtoffers van Stevensbeek (Eymard Ville, DS en De La Salle) hun verhalen, welke zich uitstrekken over meer dan 15jaar, horen vertellen. Dat IS tekenend voor een traditie en een diepgeworteld systeem van misachting van de toevertrouwde kinderen.

In Stevensbeek zat een nest van pedofielen en als seminariestudenten deze perverse lessen, daar geleerd, mee over de hele wereld meegenomen hebben, heeft de bovengenoemde orde mogelijk heel wat uit te leggen.
En daarvan moeten nu maar eens alle feiten op tafel komen.
Het is mooi geweest…ik heb er genoeg van!

Doel van de contactgroep is, als groep:
(1) de orde (of mogelijk orden) en daders aan te spreken op hun verantwoordelijkheid voor de misdrijven tegen ons als kind gepleegd, voor de misleiding en misachting van het door onze ouders aan hen gegeven vertrouwen, voor de door ons voor het leven opgelopen verminkingen fysiek en/of psychisch en als gevolg daarvan: de schade berokkent aan onze ouders, familie, partners, kinderen.
(2) afdwingen van mediatie met daders en dader organisatie
(3) afdwingen van schadeloosstelling voor de in de mediatie vastgestelde opgelopen schade
(4) afdwingen van maatwerk hulpverlening voor diegenen die dat wensen

Wie zich aan wil sluiten kan mij direct contacteren op: ton.leerschool@gmail.com
Iedere aanmelding zal met de nodige discretie behandeld worden.
Tot spoedig!

Ton Leerschool
Stichting Mannenhulpverlening na seksueel misbruik

Tom Curran's film "The Silence"

Documentaire film ‘The SIlence’ door Tom Curran en Mark Trahant.
De film ‘The SIlence’ vertelt over het seksueel misbruik van Yu’pik eskimo kinderen in een verre uithoek van Alaska. In die afgelegen plaats waren de kinderen van Saint Michael overgeleverd aan de grillen en perverse uitwassen van de lokale priester, pater Endal en de diaken-student Lundowski. Vrijwel alle kinderen, jongens en meisjes van die inuit gemeente werden zijn slachtoffer geworden van deze beiden roofdieren.

Het is een indrukwekkend en in-triest verhaal van het isolement en de elkaar opeenvolgende drama’s waar deze kinderen voor het leven door getekend zijn. Ik heb er vreselijk bij zitten huilen, maar raad iedereen deze film ten zeerste aan, omdat het weer eens aantoont hoe de plaag van het kindermisbruik door katholiek geestelijken tot in de verste uithoek van onze aarde reikt.
Ton Leerschool
Stichting Mannenhulpverlening na seksueel misbruik

INTRODUCTIE VOOR DE DOCUMENTAIRE
FRONTLINE openbaart een weinig bekend hoofdstuk van het seksueel misbruik verhaal binnen de katholieke kerk: tientallen jaren van misbruik van de oorspronkelijke bewoners door priesters en andere kerkelijke werkers in Alaska.

In ‘The Silence’, onderzoekt FRONTLINE producer Tom Curran samen met verslaggever Mark Trahant, de nalatenschap van misbruik door een aantal mannen die voor de katholieke kerk werkten langs verre westkust van Alaska eind 60-er jaren en begin 1970. Zij lieten een spoor achter van honderden claims van misbruik, wat deze regio tot een van de zwaarst getroffenen van het land gemaakt heeft.

“Ik was maar een kind”, Ben Andrews vertelt FRONTLINE van de jaren van misbruik door de handen van pater George Endal en Joseph Lundowski, een leek die een opleiding tot diaken volgde. “Pater Endal en Jozef Lundowski hielden niet op mij te molesteren toen ze eenmaal begonnen waren. Het was bijna een alledaagse gebeurtenis. Pater Endal hield vol dat het me dichter bij God zou brengen.”

“Ik heb nog steeds nachtmerries dat Joseph Lundowski mij verkracht, seks heeft met mij,” zegt Peter “Packy” Kobuk. “Ik word wakker, bezweet, boos, met het gevoel iemand pijn te willen doen, maar ik heb nooit de bedoeling gehad boos te zijn op mijn kinderen, maar de woede ging ook op mijn kinderen over.”

“Dit was 1970”, zegt advocaat Ken Roosa, die de slachtoffers in Alaska in een class action rechtszaak tegen de kerk vertegenwoordigde. “Het was absoluut ondenkbaar dat de katholieke kerk betrokken zou zijn bij het seksueel misbruik van kinderen. Er was nergens voor de kinderen om zich te verbergen. Er was niemand met wie ze konden praten. De volwassenen geloofde de misbruikers en niet hun eigen kinderen. Het was een perfect klimaat voor molestering. ”

Voor de volledige Engelstalige tekst van de introductie:
http://www.pbs.org/wgbh/pages/frontline/the-silence/etc/introduction.html

Voor de documentaire:
http://www.pbs.org/wgbh/pages/frontline/the-silence/

Documentaire seksueel misbruikte jongens zoekt donateurs

Persbericht door Jan Fokke Oosterhof

7 juni 2011, Zaandam – Filmmaker Cees Franke maakt een documentaire over mannen die als kind seksueel misbruikt zijn. Franke financiert de film middels crowdfunding en zoekt donateurs via zijn website www.frozenkids.nl. Sinds de website online is, komt de ene na de andere donatie binnen. Het tekent de actualiteit van het thema. Door de ontwikkelingen de laatste jaren in vooral ook de katholieke kerk zijn meer mannen bereid over hun ervaringen als slachtoffer te vertellen. Sinds de start van het project zetten steeds meer mannen de stap om hun verhaal aan Franke te doen.

In de film Frozen Kids doen een aantal mannen schokkende getuigenissen. ‘Door de feitelijke, ogenschijnlijk emotieloze opsomming van gebeurtenissen legt de film op huiveringwekkende wijze getuigenis af van wat in feite kindermoord is’, aldus Franke. ‘De film laat vooral geen emotionele scènes zien. Juist de registrerende, feitelijke weergave tilt de film boven goedkoop effectbejag uit. De volwassen mannen die aan het woord zijn, hebben allemaal één ding gemeen: ze zijn voor de rest van hun leven veroordeeld tot een leven waarin wantrouwen en angst een grote rol spelen’.
In de documentaire wordt o.a. met het schokkende verhaal van S. het taboe op moeders als daders van seksueel misbruik doorbroken. Nog steeds worden voornamelijk mannen als dader aangewezen terwijl de praktijk anders is. Na de eerste echtscheidingsgolf blijkt dat ook moeders tot de daders behoren.

Franke heeft de titel ‘Frozen Kids’ gekozen. ‘Het verwijst naar een staat van bewustzijn die ontstaat tijdens het seksueel misbruik: je gevoel uitschakelen, zodat je er als het ware even niet bij bent. Het is een bekend overlevingsmechanisme. Het schokkende in de getuigenissen is dat deze staat van ‘bevroren zijn’ gedurende de rest van het leven terug blijft komen. De mannen ondervinden op psychisch -, lichamelijk -, relationeel-, seksueel- en gezondheidsgebied nog dagelijks last. Gevolgen van seksuele kindermishandeling zijn wel vergeleken met de gevolgen van een verblijf in een concentratiekamp’.

Franke heeft een aantal doelstellingen met de te maken film. Hij wil bovenal een statement maken voor mannen die als kind seksueel zijn misbruikt. Daarnaast wil hij een bijdrage leveren aan het actueel maatschappelijk debat en zo helpen de bewustwording van opvoeders te stimuleren. ‘Met de documentaire Frozen Kids willen we duidelijk maken hoe fout het gaat als grenzen van kinderen worden overschreden. We willen aandacht vestigen op het onderwerp en de samenleving bewust maken van de noodzaak en verantwoordelijkheid voor het bewaken van (seksuele) grenzen, in het bijzonder die van kinderen’.

Voor de financiering van de film gebruikt Franke crowdfunding, een methode van financiering die steeds vaker een weg naar de markt vindt. Het komt erop neer dat betrokkenen die graag zien dat de film er komt, hun steentje bijdragen. Zo hebben twee ondernemers al een rol gespeeld in het ontwikkelen van de website en nu kunnen donaties worden gedaan via die website. De donateurs krijgen daar ook iets voor terug. Hoe meer je inbrengt, hoe mooier de beloning, zoals een plekje op de aftiteling, een link om de film te downloaden, een dvd, naams- en logovermelding of zelfs een vermelding als geassocieerde producer. Om de film te realiseren is er een half tot driekwart jaar nodig met een budget van € 70.000,-. Franke hecht grote waarde aan transparantie en legt verantwoording over de besteding af op zijn website. Op de vraag of Franke denkt dat de financiering rondkomt, is het antwoord kort en duidelijk: ‘Die film moet er komen, linksom of rechtsom’.
En zo is het maar net.
==========================================================================================
EINDE PERSBERICHT

Voor meer informatie: Frozen Kids: http://www.frozenkids.nl/over-dit-project/

Cees Franke Producties b.v.
+31(0)75 767 62 72
+31(0)681 427 794
+31(0)229 212374 (privé)
E info@frozenkids.nl
KvK 37103878
W www.ceesfranke.com
Twitter @bevrorenkind
LinkedIn http://nl.linkedin.com/in/ceesfranke

Cees Franke is een door de wol geverfde ondernemer in de creatieve sector met jarenlange ervaring. Al sinds 1983 werkt hij als zelfstandig creatief ondernemer. In 2004, 2005 en 2009 heeft hij aan de Media-academie te Hilversum (het voormalige Sandberginstituut) opleidingen tot documentairemaker en programmamaker gevolgd.

In 2006 heeft hij Cees Franke Producties b.v. opgericht, tegenwoordig gehuisvest in de oude chocoladefabriek van Verkade te Zaandam. Cees Franke Producties BV is gespecialiseerd in audiovisuele communicatie.

Doelstellingen Frozen Kids Documentaire
Met het maken van deze documentaire heb ik nog een aantal doelstellingen.
Een belangrijke doelstelling is dat de film een hulpmiddel bij onderwijs is. Zowel voor jongeren op het voortgezet onderwijs als beroepsopleidingen van hulpverleners. Ook voor studenten psychologie en medicijnen levert de film een heldere bijdrage in het kader van vroegtijdig herkennen en signaleren van seksueel misbruik problematiek.

Indien er voldoende gedoneerd wordt, willen we ook graag een informatiepakket ten behoeve van het voortgezet onderwijs en beroepsopleidingen leveren. De maker is op uitnodiging beschikbaar om inleidingen te verzorgen.

Door de enorme hoeveelheid getuigenissen levert de film ook een actieve bijdrage in het verwerkings- en acceptatieproces van slachtoffers. Daarnaast levert de film Frozen Kids een actuele bijdrage aan het maatschappelijk debat rondom seksueel misbruik van jongens en mannen, een tot nu toe onderbelichte groep slachtoffers.

In het veld van de zelfhulpverlening kan de film ten slotte ingezet worden als discussiemiddel zodat slachtoffers kunnen ervaren dat ze er niet alleen voor staan. Ze zien en horen de verhalen van lotgenoten en kunnen zo leren accepteren dat zij er niet alleen voor staan en dat het goed is om er met elkaar over te praten. Op die wijze levert de film een actieve bijdrage op weg naar herstel voor zover mogelijk.

Kappen met die indianenverhalen

Uit: Elsevier door Afshin Ellian

De beeldvorming van de katholieke kerk is gecriminaliseerd door handelingen van priesters. Wereldwijd heeft een aantal priesters seksueel misbruik gemaakt van minderjarigen wier zorg juist aan deze priesters was toevertrouwd.

Deze feiten kunnen niet meer worden ontkend. Het gaat hier niet langer om eenvoudige priesters. Ook sommige bisschoppen hebben zich schuldig gemaakt aan zedenmisdrijven. De organisatie van de kerk was niet in staat om deze misdaden te kunnen voorkomen. De aan de kerk gelieerde instellingen blijken een gewilde plek te zijn voor pedofiele types.

Aard en omvang
Lange tijd ging de discussie over de aard en omvang van het misbruik binnen de kerk. Eerst moesten de feiten worden vastgesteld. Daarna ging het over de verantwoordelijkheid: wie, waar in welke mate verantwoordelijk was en is voor deze misdrijven.

De feiten zijn vastgesteld. En de kerk neemt de volle verantwoordelijkheid voor deze wantoestanden.

Nu duikt de vraag op waarom deze mensen zedendelicten in de kerk pleegden. Heeft dat te maken met de organisatie van de kerk? Of heeft het te maken met de manier waarop de priesters leven? Het celibaat staat ter discussie. Aan het celibatair leven kan niet noodzakelijkerwijs de conclusie worden verbonden dat die manier van het leven logischerwijs tot pedofilie of andere soorten van zedendelicten leidt. Waarom?

Verbieden
Als wij aan bepaalde legale levenswijzen of beroepen crimineel gedrag zouden toerekenen, kunnen we net zo goed die levenswijzen of beroepen verbieden.

Als een bepaald legaal beroep tot strafrechtelijke toestanden kan leiden, dan moeten we tot de conclusie komen dat degenen die uit deze beroepsgroep geen misdadige handelingen verrichten, tot de uitzonderingen behoren.

Het is niet logisch om de meerderheid van priesters die geen zedendelicten pleegt, als uitzondering te bestempelen. Dit is dan een hele rare vorm van uitzondering.

Regel
De meerderheid vormt niet de uitzondering maar de regel. Vooralsnog zijn de meeste priesters normale mensen die geen zedendelicten plegen.

Uit de misdadige feiten kunnen we dus geen norm afleiden. Wie moet dus de schuld krijgen voor deze wantoestanden in de kerk?

De onderzoekers van John Jay College in New York hebben deze zaken onderzocht. Zij kwamen tot de conclusie dat ‘lossere zeden en een slechte opleiding leidden in de jaren zestig en zeventig tot een piek van misbruik binnen de Rooms-Katholieke kerk’.

Dit onderzoek had plaats in opdracht van de Amerikaanse bisschoppenconferentie. Een vreemde bewering, maar niet onbegrijpelijk! De religieuze onderzoekers willen de schuld bij een ander leggen.

Vreemder
Het wordt nog vreemder als de onderzoekers vaststellen dat ‘het seksueel misbruik niet los is te zien van ontsporingen in de samenleving in de jaren zestig en zeventig’.

Maar er zijn gevallen in Europa, die betrekking hebben op de jaren veertig van de vorige eeuw. Waarom trekken ze dus deze vreemde conclusie? De individuele priesters kunnen niet ontsporen, maar de tijd, de tijdgeest was ontspoord. Dat is de portee van wat deze religieuze onderzoekers schrijven.

Zodoende wordt de jaren zestig van de vorige eeuw, de eeuw van secularisatie als bron van alle misdaden gezien. Is dat zo? Heeft de kerk in de middeleeuwen geen misdaden gepleegd? Als ze geen misdaden hebben gepleegd, waarom heeft de paus dan in 2000 een mea culpa uitgesproken? En heeft een fors aantal priesters in Mexico in de jaren 30 van de vorige eeuw niet misbruik gemaakt van minderjarigen?

Indianenverhalen
Met dit soort indianenverhalen kan de kerk zijn eer niet redden. Wees eerlijk en redelijk. Van oudsher weten we dat degenen die een vorm van absolute macht – ook een afgeleide vorm ervan – claimen, het risico lopen om die macht te misbruiken.

Bovendien weten we ook dat de machtige functies een bijzondere aantrekkingskracht hebben op misdadige personen. De priesterfunctie claimt een vorm van geestelijke macht die zeer aantrekkelijk is voor misdadige en ontspoorde personen. Om deze functie te beschermen moet er controle zijn. Een misdadiger die de macht misbruikt, moet openbaar worden bestraft. De kerk heeft gefaald. De kerkleiders hebben gefaald.

Slachtoffers
Terecht waren de Verenigingen van slachtoffers boos op dit onwetenschappelijke rapport van bevriende onderzoekers: ‘De oorzaak van het misbruik ligt bij het gebrek aan verantwoordingsplicht en transparantie binnen de kerk. Het is bekend dat bisschoppen priesters die misbruik plegen vrijwel altijd uit de wind houden.’

Waar geen openbare controle is, zal de macht ontaarden in willekeur. Om de willekeur heen dansen de machtswellustelingen.

Niet de jaren zestig, maar de organisatorische en dogmatische cultuur van de kerk is de oorzaak van dit schandaal.