Beste mensen,
Mijn naam is Jan en ik ben misbruikt door Jan Niënhaus.
In verband met het indienen van een klaagschrift tegen J.B. Niënhaus bij Hulp & Recht zoek ik contact met mannen die in hun jeugd ook slachtoffer van hem zijn geweest. Je kunt me bereiken via xxxxx
Op 11 mei vindt er overleg plaats tussen de commissie Lindenbergh en slachtoffers en vertegenwoordigers van lotgenoten contactgroepen.
Dhr. Lindenbergh heeft gevraagd om reacties en informatie ter voorbereiding van dat overleg.
Hieronder vindt u mijn bijdrage welke ik hem vandaag toegstuurd heb.
Ton Leerschool
Stichting Mannenhulpverlening na Seksueel Misbruik
Advies aan de commissie Lindenbergh
Inleiding
Hieronder volgen een aantal overwegingen m.b.t. genoegdoening en schadeloosstelling van slachtoffers van seksueel of ander misbruik door rooms-katholiek geestelijken welke ik u vraag mee te nemen in uw advies aan de Nederlandse Bisschoppenconferentie en Konferentie Nederlandse Religieuzen.
Bovendien vindt u een voorstel hoe een dergelijke schadeloosstelling ingericht zou kunnen worden om te komen tot genoegdoening en heling. Want heling van aangedane gezondheidsschade zou toch het uitgangspunt moeten zijn; kinderen zijn door geestelijken beschadigd en levens daardoor vernield met gevolgen, niet alleen voor de slachtoffers zelf maar ook hun ouders, partners, kinderen en andere direct betrokkenen.
Door toentertijd niet in te grijpen en daders te beschermen, feiten te verdraaien, te intimideren, te liegen en autoriteiten te bedriegen is de rooms-katholieke kerk verantwoordelijk geworden voor de daden van de bij haar aangestelde medewerkers die zich misdragen hebben.
Het is hoogste tijd voor de rooms-katholieke kerk tot inkeer te komen en de slachtoffers recht en hulp toe te doen komen waar zij al die jaren al recht op hadden. Hoe langer hiermee gewacht wordt, hoe meer zij beschadigd zal worden door de aanhoudende stroom van feiten en getuigenissen en hoe moeilijker het word om ‘geloof-waardig’ te blijven.
Genoegdoening
Voor zover uit de media te ontnemen is, heeft de commissie-Lindenbergh de opdracht gekregen juridische aspecten rondom genoegdoening aan slachtoffers van seksueel misbruik te onderzoeken. Dit wordt bevestigd door het, door de commissie ingestelde emailadres: genoegdoening@frg.eur.nl. Het woord ‘genoegdoening’ klinkt overal door.
In de Van Dale valt te lezen dat genoegdoening te maken heeft met herstel, voldoening, compensatie, eerherstel, wraak. Al deze definities zijn, in meer of mindere mate – afhankelijk van het individu, van toepassing als het gaat om de genoegdoening n.a.v. seksueel of ander kindermisbruik door rooms katholiek geestelijken.Voor sommigen is een gemeend excuus voldoende, voor een ander een volledige compensatie voor de geleden directe en indirecte schade ten gevolge van carrière breuk, gezondheids- en relatieproblemen en de daaruit voortvloeiende ziektekosten, ontbrekende oude dag regeling, alimentatiebetalingen, etc. etc.
“Ware genoegdoening betekent dat het gebeurde geen invloed meer heeft op de huidige situatie van het slachtoffer; zijn leven is zoals dat geweest zou zijn had het misdrijf niet plaatsgevonden.”
Hierbij zal dus in ieder individueel geval beoordeeld moeten worden of en wat de ‘klager’ overkomen is en welke impact dat op zijn of haar leven gehad heeft. Om te komen tot ware genoegdoening zal dat tóch moeten gebeuren; iemand om vergeving te vragen terwijl je je maar oppervlakkig verdiept in wat de impact van het misbruik op zijn of haar leven geweest is, zal nooit leiden tot ware genoegdoening. Of iemand een bedrag overmaken zonder te weten wat er schadeloos gesteld wordt, voor welke smart betaald wordt, leidt alleen tot een grotere frustratie van het slachtoffer: hij/zij voelt zich weer misbruikt!
Er moet genoég gedaan worden en dat kan alleen als je weet hoeveel er goed te maken is.
De kerk heeft dit tot nu toe, een enkele uitzondering daargelaten, verzuimd en hoe langer hier mee doorgegaan wordt hoe nadeliger voor de kerk. Zij wordt steeds meer gezien als ‘onmenselijk’ en onchristelijk’ en dat terwijl zij juist zou moeten opkomen voor de zwakkeren… Wat zij preekt is niet in overeenstemming met haar moreel en menselijk handelen!
In het geval van seksueel of ander kindermisbruik door rooms-katholiek geestelijken genoegdoening uitsluitend te beoordelen vanuit de juridische context doet afbreuk aan het spirituele aspect van dit specifieke misbruik.Tenslotte heeft het misbruik plaatsgevonden binnen de intieme vertrouwensrelatie van het kind en een (zelf uitgeroepen!) vertegenwoordiger van God. Het ontnemen van Geloof door corruptie van deze relatie betekent voor veel mensen een leven zonder grenzen of het ontbreken van de ‘bodem’ welke voor anderen zijn grondslag in het christelijke geloof heeft
Het zou de kerk eraan gelegen moeten zijn deze vertrouwensrelatie te herstellen; alle bewegingen van de kerk zijn echter van het slachtoffer vandaan en daardoor worden de slachtoffers en het aanzien van de kerk beschadigt.
Genoegdoening na seksueel of ander kindermisbruik zou altijd gericht moeten zijn op heling. Door het kind seksueel of op andere wijze te misbruiken is gezondheidsschade opgelopen. Schade welke een normale ontwikkeling en daardoor een normaal functioneren onmogelijk heeft gemaakt zal ‘geheeld’ moeten worden. Een schadeloosstelling zonder het uitgangspunt van heling zal niet leiden tot genoegdoening. Ons voorstel is dan ook op genoegdoening én heling gericht.
Schadeloosstelling
Een ander aspect dat voortdurend in relatie met commissie Lindenbergh genoemd wordt is ‘schadeloosstelling’ of financiële compensatie voor het aangedaan leed.
In het buitenland is het, onder druk van de daar bestaande wetgeving, herhaaldelijk gekomen tot ruimhartige financiële regelingen met slachtoffers. Dat zal de katholieke kerk in Nederland natuurlijk proberen te vermijden, onder aanwending van de burgerlijke wetgeving welke in ons land aanmerkelijk minder royaal is in dergelijke gevallen. (Diezelfde wetgeving die eerder weliswaar op geen enkele wijze de kerk ervan weerhouden heeft misdadigers in bescherming te nemen en over te plaatsen i.p.v. over te dragen aan de rechterlijke macht!)
De vraag is ook of een op zich zelf staande financiële regeling het gewenste effect zal hebben. Uit het buitenland blijkt dat niet het geval te zijn, omdat de slachtoffers toch met het gevoel van onrechtvaardigheid blijven zitten, omdat er geen recht is gedaan. Anders lijkt het erg op ‘aflaat’ van zonden en misdrijven horen nou eenmaal, zo leren wij al van jongs af aan, bij de rechtbank beoordeeld en indien gegrond bestraft te worden.
Ook dat recht is slachtoffers van misbruik door rooms-katholiek geestelijken ontnomen! Veel zaken zijn door de handelswijze van de kerkorganisatie nu verjaard en zo de katholieke kerk wérkelijk recht wil doen aan de slachtoffers, zal de regeling met de slachtoffers de gerechtelijke richtlijnen moeten overstijgen en ‘uit het hart’ moeten komen.
Het is niet de schuld van de slachtoffers dat er nu pas na zoveel jaren gekeken wordt naar wat er precies gebeurt is, of feiten daadwerkelijk hebben plaatsgevonden en wat de directe gevolgen daarvan zijn, voor de slachtoffers. Dat heeft de kerk aan zichzelf te danken en de slachtoffers dreigen nu weer het kind van de rekening te worden! Alleen zullen zij dat dit maal niet laten gebeuren, zij hebben het misbruik overleefd, zijn sterker geworden dan tevoren, hebben hun stem terug en zullen die ook laten horen.
“Dit probleem voor de kerk gaat niet meer vanzelf weg, zoals eerder in het recente verleden gebeurde!”
De kerkorganisatie moet zich op een persoonlijk niveau verdiepen, interesseren, voor wat de mensen overkomen is en kan, met volledig inzicht, hooguit in alle nederigheid vragen wat er voor de mensen gedaan kan worden om het aangedane leed goed te maken. In dit verband een systeem met een staffel van schade te hanteren is subjectief en doet, wederom, geen recht. Wie gaat bepalen dat een eenmalige anale penetratie minder erg of erger is als het leven onder de jarenlange dreiging voor mishandeling? Minder erg of erger voor wie? De gevolgen en dus de ernst van het misbruik zullen van het slachtoffer afhangen en dat zal de kerk onder ogen moeten zien!
Slecht begin, goed einde
Veel mensen hebben door wat hen in hun jeugd is overkomen, een slecht begin gemaakt.
Hun jeugd is hen ontnomen, zij hebben geen normale seksuele en sociale ontwikkeling doorgemaakt, hebben problemen met school en autoriteit gekregen, hebben met verslavingen te maken gekregen, hebben problemen in hun relaties en professioneel opgelopen.
Anders gezegd: zij hebben een slecht begin gemaakt!
Hun mogelijkheden zijn niet tot ontplooiing gekomen en daaruit hebben zij weer fysieke of psychische schade opgelopen. Hoe helend zou het zijn als de katholieke kerk dit eindelijk in zou zien en daar naar zou handelen!
Pensioen
Hoe helend zou het zijn als de katholieke kerk aan de slachtoffers de mogelijkheid van een ‘goed einde’ zouden aanbieden. Een warme deken, een comfortabele, onbezorgde, oude dag…
Door de boven beschreven gevolgen van het misbruik hebben veel mensen geen goed geregeld pensioen, doordat zij hun studies niet afgemaakt of carrière afgebroken hebben. Door hen de mogelijkheid van vervroegde pensionering en een ruimhartig pensioen aan te beiden kunnen zij er ook meer zijn voor hun partners en nabestaanden, want ook zij hebben jarenlang veel moeten ontberen.
Deze regeling zou door een verzekering ingericht moeten worden, waarbij de katholieke kerk de premies voor rekening neemt.Veel mensen hebben totaal geen vertrouwen meer in de kerk en op deze wijze zal er geen directe afhankelijkheid ontstaan.
Ziektekostenverzekering
Veel mensen leiden als gevolg van het misbruik aan psychische en fysieke klachten. Door de reorganisatie van de gezondheidszorg in Nederland betekent dat, dat een steeds groter deel van het besteedbaar inkomen van hun gezinnen aan de gezondheidszorg besteed moet worden. Ook dit zal niet alleen de slachtoffers, maar ook partners en nabestaande n ten goed komen.
Door de premies voor een goede zorgverzekering over te nemen, zal de kerk bijdragen tot een verhoogde levenskwaliteit: een goed einde. In nederigheid aangeboden zal deze aanpak de katholieke begrippen als barmhartigheid, compassie en christelijkheid weer inhoud geven en het aanzien en geloofwaardigheid van de kerk verhogen.
Conclusie
Eigenlijk is het zó eenvoudig voor de rooms-katholieke kerk om tot genoegdoening te komen voor de slachtoffers van seksueel misbruik, dat ik me afvraag waarom zij dit niet eerder opgepakt hebben.
Is dat arrogantie, wereldvreemdheid, machtswellust?
De kerk hoeft alleen maar aan de mensen te vragen of zij mogen helpen; dat zij begrijpen dat er vreselijk leed aangedaan is en dat ze dat goed willen maken. Dan komt de kerk weer náást de mensen te staan en niet erboven en toont ze de principes die ze preekt te ‘beleven’.
Had de katholieke kerk dit gedaan toen het misbruik gepleegd werd, of op z’n laatst, toen de misbruikverhalen naar buiten begonnen te komen zo’n 30jaar geleden, dan had zij heden veel meer aanzien genoten dan alleen van een voortdurend afnemende geloofsgemeenschap, was met recht ‘een levende kerk’ geworden of geweest.
Hallo,
Ik ben net nieuw ingeschreven op deze site. Op advies van mijn advocate. Ik loop helemaal vast in mijn leven. Ook staat nu mijn 2e huwelijk op springen door mijn ervaringen in mijn tienerjaren. Van mijn 13e tot mijn 17e misbruikt door een pater uit Mook. Het Gabriel College/Klooster. wie kent er meer mensen uit dit klooster…. wat zou het fijn zijn om te kunnen delen… om vrijuit te kunnen spreken…..
Groet, Peter
USA. (HPD) In een nog niet eerder vertoond rechterlijk bevel is het Vaticaan opgedragen zich te verantwoorden voor de cover-up van seksueel misbruik door rooms-katholiek geestelijken en het gerecht documenten in die zin te overleggen. In een persconferentie verklaarde de advocaten van ‘John V. Doe’, de sensationele beslissing.
Negen jaar geleden begon de strijd van ‘John V. Doe’ tegen het Vaticaan. (Met ‘John Doe’ worden onbekende mannen genoemd, bijvoorbeeld wanneer een niet-geïdentificeerd lichaam wordt gevonden). De klager, een overlevende van seksueel misbruik door een priester, wenst anoniem te blijven.
Het doel van de juridische acties van John V. Doe, vertegenwoordigd door de firma Jeff Anderson and Associates, is het Vaticaan verantwoordelijk te stellen en rekenschap af te laten leggen in een rechtszaal in verband met hun rol in de wereldwijde cover-up van seksueel misbruik door geestelijken.
De hoogleraar in de rechtsgeleerdheid Marci Hamilton, een vooraanstaand rechtsgeleerde gespecialiseerd in de grondwet en de relatie van kerk en staat, noemde het besluit van rechter Michael Mosman zeer belangrijk. Het is namelijk de eerste keer dat een Amerikaanse rechtbank, de Heilige Stoel, alias het Vaticaan, ertoe veroordeeld zich voor de rechter te verantwoorden voor het seksueel misbruik van een kind. Het Vaticaan heeft zich met verve negen jaar lang op zijn immuniteit als souvereine staat beroepen, en verklaarde het US-gerecht als niet kompetent en dat het Vaticaan op geen enkele wijze verantwoordelijk was voor het misbruik.
Het Hof volgde echter het standpunt van de aanklager dat het Vaticaan wel degelijk de werkgever van de priester Andrew Ronan was; de priester die John V. Doe gemolesteerd heeft en staat daarom de aanklager toe inzicht te krijgen in het dossier.
Vragen aan de Heilige Stoel
Uit de documenten zou moeten blijken hoe het Vaticaan georganiseert is, hoe priesters gecontroleerd worden, wat hen gezegd werd over hoe ze zich te gedragen hebben. Het was belangrijk dat de rechter de argumentatie van de klager volgde dat een priester gelijktijdig meer dan een werkgever kan hebben gehad. Hoewel de Heilige Stoel geen absolute controle heeft, heeft het Vaticaan wel het recht voorbehouden om een priester op elk gewenst moment als gevolg van seksueel misbruik van kinderen over te plaatsen of te verwijderen. Het rechterlijk besluit verschaft mogelijk toegang tot ontelbare onthullingen. De documenten moeten binnen 60 dagen – vóór 20 Juni – de rechter worden voorgelegd.
Volgens de advocaat van de klager, Jeff Anderson, die al 27jaar slachtoffers van seksueelmisbruik door geestelijken vertegenwoordigt, leiden de sporen steeds weer naar de top van de organisatie, naar Rome. De priester Andrew Ronan werd vanwege zijn misbruik van Ierland naar Portland, Oregon, overgeplaatst waar hij midden van de jaren 1960, John V. Doe misbruikt. Elke beslissing, elke actie, elk protocol of procedure welke de geheimhouding en cover-up dienden, zijn in één plaats gemaakt, in één kantoor: namenlijk het Vaticaan en de paus.
In de rechtbank, moet het Vaticaan antwoorden op vragen zoals:
* Beschrijf de relatie tussen de Heilige Stoel, de paus en Andrew Ronan
* Beschrijf de autoriteit van de Heilige Stoel, de paus en alle relevante administratieve gemeenten, waaronder Congregatie voor de Doctrine van het Geloof, met betrekking tot het seksueel misbruik door geestelijken in Ierland en de Verenigde Staten
* Beschrijf de strategieën van de Heilige Stoel, de paus en alle relevante administratieve gemeenten, waaronder Congregatie voor de Doctrine van het Geloof, met betrekking tot het seksueel misbruik sinds 1950
Bovendien, zal het Vaticaan een aantal verklaringen moeten bevestigen of ontkennen, bijvoorbeeld, dat Andrew Ronan een werknemer van de Heilige Stoel was en of de Heilige Stoel de controle heeft over de represailles van priesters welke van seksueel misbruik van minderjarigen beschuldigd worden.
De beslissing van het US-gerechtshof kan een historische beslissing zijn. Wereldwijd kunnen kinderen veel effectiever beschermd worden tegen seksueel misbruik door geestelijken, als het Vaticaan zich niet langer kan beroepen op haar immuniteit, maar nu moeten bekendmaken hoe en wat zij doet met misbruikende priesters. Ook zal verduidelijkt worden of deze priesters zich over de hele wereld te verantwoorden hebben bij het seculier bevoegd gezag. In ieder geval is het besluit van rechter Michael Mosman, waarmee hij de opheffing van de immuniteit van het Vaticaan bevestigde, baanbrekend. Wereldwijd.
Vertaald van Fiona Lorenz – Humanistische Pressedienst
Link naar lijst van specifieke vragen en documenten aan te leveren door het Vaticaan
EenVandaag – 26 januari 2011
Vandaag komt de commissie Samson met tussentijdse cijfers over het seksueel misbruik van kinderen die van overheidswege in de jeugdzorg zijn geplaatst. Dit kunnen pleeggezinnen of bijvoorbeeld kindertehuizen zijn. In Eenvandaag het verhaal van Ruud van Dragt die bijna zijn hele jeugd als wees doorbracht in het Rooms Katholieke Jongensweeshuis aan de Lauriergracht in Amsterdam. Pas na 65 jaar gaat hij terug naar de plek die zijn jeugd heeft gevormd en vergald.
Sommige meldingen die binnenkomen zijn zeer recent, maar sommige mensen melden zich pas na vele tientallen jaren.
Ruud van Dragt over rk Jongensweeshuis op de Lauriersgracht in Amsterdam
door Ton Leerschool
Stichting Mannenhulpverlening na Seksueel Misbruik
Zoals te lezen valt in De Gelderlander, De Telegraaf en op de website van PowNed heeft de Congregatie van de Geloofsleer (de vroegere Inquisitie) van het Vaticaan botweg geweigerd schadevergoeding te betalen aan Ruud Egging, slachtoffer van een kapelaan van de Arnhemse Sint Walburgiskerk. Eerder werd dit ook al door het bisdom Utrecht geweigerd. Op zich niets opzienbarends, zal je zeggen. Past helemaal in de eeuwenoude roomse traditie van schadebeperking voor de kerk. En toch zit er meer achter…
Ruud Egging klaagde bij Hulp en Recht, de binnen-kerkelijke klachtencommissie van de rooms-katholieke kerk en de bewuste kapelaan werd schuldig bevonden. Dan zou je zeggen dat men het ook wel eens zou moeten worden over een schadeloosstelling. Tenslotte is in het onderzoek vastgesteld dat er door hem ‘schade is geleden’ om het vernietigen van een mensenleven maar eens te vergelijken met een aanrijding of ingetrapte ruit…
Niets in die zin kwam echter over de lippen van de kerkfunctionarissen; in Nederland niet en in Rome niet.
Ruud Egging moet zijn genoegdoening putten uit het feit dat die kapelaan schuldig is bevonden en hij dus geen ‘vermeend’ slachtoffer meer is, maar dat zelfs de kerkelijke organisatie van mening is dat de door hem geschilderde gebeurtenissen echt gebeurd zijn.
Hij mag zich nu echt slachtoffer noemen zonder angst te hebben voor smaad aangeklaagd te worden.
En that’s it…case closed! Of niet?
Niet helemaal, zou ik zeggen, want wij kunnen allemaal uit deze herhaalde weigering leren over de wat er in de kerkhiërarchie gedacht en hoe er met slachtoffers omgegaan wordt! Door de eigen onderzoeksclub ‘bewezen slachtoffers’…
Dit moet ons allemaal leren dat er van de Nederlandse kerkorganisatie, het Vaticaan of hun hoogste baas (want hij bepaalt al sinds 30jaar hoe Rome met seksueel misbruik omgaat; eerst als hoofd van de Congregatie van de Geloofsleer en sinds 2005 als paus) geen menselijkheid te verwachten valt.
Zij gaan het niet, vrijwillig, netjes oplossen met de duizenden en nog eens duizenden wereldwijde slachtoffers!
En daar je hoop op te vestigen gaat je teleurstellen en beschadigen…
Zij zullen door wereldse rechters op hun knieën en tot menselijk handelen gedwongen moeten worden. Wereldse leiders zullen eindelijk afstand moeten nemen van deze criminele organisatie en deze politiek isoleren zoals zij met andere staatshoofden, welke misdaden tegen de mensheid plegen, doen. De katholieke kerk zal tot verboden criminele organisatie verklaard moeten worden zoals de Hells Angels.
Al meer dan 30jaar hebben overlevers van seksueel misbruik schanddaden aan het licht gebracht, boeken geschreven, bewijsmateriaal geproduceerd en nog steeds weigert de samenleving het grotere verband te zien.
En gaat de verandering dus niet van zelf komen…daarvoor is de macht van dit instituut veel te verweven met onze samenleving.
Goed-gelovige katholieken zitten op alle niveau’s in onze maatschappij en beschermen het goed van de kerkelijke macht.
En dat is geen toeval!
In 1928 richt de katholieke kerk Opus Dei op.
Sinds die tijd ronselt deze organisatie onder jeugdigen; niet om deze tot priester te wijden en zodoende de goede werken van de kerk te verspreiden, maar om als leken plaats te nemen in de hoge functies in de maatschappij. Uiterlijk niet als zodanig herkenbaar, maar van binnen opererend ten behoeve van de kerkelijke organisatie.
Zij zijn getrouwd (meestal met ander Opus Dei leden), leven een schijnbaar normaal bestaan, maar hun enige doel is de kerk voor schade te behoeden. En daarbij zijn alle middelen geoorloofd.
Scheiding van kerk en staat? Een rookgordijn – ze zitten overal, naar eigen zeggen 80.000 wereldwijd – binnenkort is op deze website mijn verhaal te lezen over Opus Dei op basis van ooggetuigen, mensen uitgestapt uit Opus Dei die hun verhaal vertellen van hersenspoeling, absolute indoctrinatie door isolatie, zelf-mutilatie, etc. etc. Zij vertellen hoe zij psychisch, fysiek en seksueel misbruikt zijn in het proces omgevormd te worden tot ‘mensen-robots’, het geheime roomse leger…
Voorbeeld in Nederland: Ruud Lubbers – google maar in zijn verleden en opeens staan allerlei dingen die hij gedaan en bedacht heeft in een heel ander licht.
Ruud Egging heeft nog geen genoegdoening voor het aangedaan onrecht mogen vinden, maar misschien helpt zijn zaak dat meer mensen doorzien met wie wij echt te maken hebben en sterkt het mensen hun strijd tegen deze criminele bende voor te zetten.
Niet om de wereld over te nemen of anderen te onderdrukken, maar voor heel doodgewone menselijkheid.
Menselijkheid die heel doodgewoon bij christen-zijn zou moeten horen.
Wordt vervolgd.
door Ton Leerschool
Stichting Mannenhulpverlening na Seksueel Misbruik
Johannes Paulus II was geen heilige!
En dan bedoel ik dat hij niet was, wat wij als normale mensen een ‘heilige’ noemen, namelijk: iemand die zich behoorlijk gedragen heeft op aarde. Daar is in zijn geval absoluut geen sprake van…
Als zoiets als een heilige al bestaat?
Volgens Wikipedia is een heilige: een titel die in het christendom wordt toegekend aan personen die bijzonder rechtschapen en gelovig hebben geleefd, en in de hemel zijn.
Aangezien de katholieke kerk, en dus ook de heiligen volgens die kerk, bedacht zijn door mensen, betwijfel ik als zodanig ook iets boven-menselijks als een heilige. En de hemel leverde hier op aarde wel een uitstekend angst- en onderdrukkingsmiddel op; dus of die wél bestaat? Ik geloof in elk geval niet dat die er zo uitziet en uitgebuit mag worden als de katholieke kerk ons wil doen geloven… Maar je weet het maar nooit, want: “wie gelooft komt in de hemel”. Ik zal me mogelijk later dus voor mijn blasfemie moeten verantwoorden; nou ik riskeer het maar op…
Maar dat Johannes Paulus II, of Karol Józef Wojtyła voor normaal sterfelijken zoals ikzelf, geen heilige was, daarvan hebben we de laatste 10jaar voldoende bewijs opgestapeld gezien. Gelovig zal hij misschien geleefd hebben, maar rechtschapen was hij allesbehalve.
Samen met het hoofd van de Congregatie van de Geloofsleer, de huidige paus Benedict, mag hij verantwoordelijk tekenen voor het doofpotten van duizenden gevallen van seksueel en ander misbruik in katholieke instellingen, schuilplaats bieden in het Vaticaan aan misdadigers die zich aan misbruik schuldig gemaakt hebben, leugens, misachting van de mensheid, etc. etc.
Niet echt een heilige in de normale zin van het woord!
Maar wat mij vooral wantrouwig maakte is de snelheid waarmee deze zaligverklaring door de procedures getrokken wordt!
Normaal gesproken wordt pas na een 5 jaar wachtperiode begonnen met de procedure van heiligverklaring, in zijn geval zijn die al kort na zijn overlijden in gang gezet. Dat Karol zelf de regels voor zaligverklaring tijdens zijn leven aanzienlijk versoepeld heeft (in stijl van een andere niet-heilige: Silvio Berlusconi) helpt natuurlijk ook mee… Bovendien zijn er tijdens zijn ‘regering’ meer mensen zalig verklaard dan ooit tevoren; mag hij daar dan zelf alstublieft ook nog even van profiteren?
Waarom? Die vraag dringt zich bij mij op.
Heeft de kerk positief nieuws nodig?
Is het gewoon weer een rookgordijn van Ratzinger? (Foto: dank PowNed)
Dan is dit wel een beetje heel erg doorzichtig….toch?!?…hoe wel?!?…de mensen die nog in dit soort boven-natuurlijke zaken geloven, die geloven dit ook wel. En daar gaat het om: de gelovigen iets geven om zich gesterkt te laten voelen in ‘hun’ kerk. En een paar ‘wonderen’ verzinnen: dat is zó gebeurd!
Er wordt zoveel narigheid naar buiten gebracht over ‘onze moederkerk’ – nu eens iets positiefs!
Die ongelovigen…die geloven toch niks…dus die zijn al verloren, maar die anderen moeten we proberen vast te houden…toch?!
Misschien toch een goeie PR-stunt dus, klinkt niet on-geloofwaardig of is het ongeloof-waardig?
Helpt het de deksel op de doofpot te houden?
Nou, daar moest ik even over nadenken, maar daagt het mij dan: wie gaat straks nog in het verleden van een ‘heilige’ spitten?
Dan moet je wel héél erg sterk in je (ongelovige) schoenen staan.
Van die man wordt beweerd dat hij in de hemel is…vlak bij God. Dan iets slechts over hem te zeggen zou je wel eens jouw plaatsje ‘in de zon’ kunnen kosten.
Bovendien helpt het indirect de huidige paus die (god weet!) ook absoluut geen heilige is en die liever ook niet heeft dat er, in een onderzoek naar het verleden van Karol Wojtyła, nog meer nare dingen over hem naar buiten komen.
Benedict: “Is toch ook zalig voor me. Kan ik op 1 mei weer in mijn raam gaan staan en duizenden gelovigen toezwaaien. Dan voel ik me al bijna een heilige, want die mensen kunnen het niet allemaal mis hebben!?! Ik bent een heilige… op aarde…
Ojee, nou begin ikzelf die onzin ook al te geloven!”
Ik? Cynisch? Jazeker, ik word cynisch van het bedrog, de persoonsverheerlijking, de pracht en praal…
Holy cow, Benedict: Wat zou Jezus vinden van die kermis die je ervan aan ’t maken bent?
Volkskrant Middernachtszon – Hugo Stephan Verbrugh – 9 april 2011
“De r.k. kerk doet inzake seksueel misbruik tot in decimalen achter de komma wat je kon verwachten…”
Trouw had het donderdag zelfs op de voorpagina: meerdere groepen slachtoffers seksueel misbruik vertrouwen commissie niet.
De NRC H meldde donderdagavond dit:
Slachtoffers van seksueel misbruik binnen de Rooms-Katholieke Kerk (RKK) keren zich tegen de commissie-Bandell. Dat is de commissie die het kerkelijk klachtenbureau Hulp en Recht moet reorganiseren. De commissie, onder leiding van oud-burgemeester Ronald Bandell van Dordrecht, bestaat alleen uit mensen die aan de Kerk zijn gelieerd. De misbruikslachtoffers, verenigd in Koepel Landelijk Overleg Kerkelijk Kindermisbruik (KLOKK), vinden dat daardoor geen sprake is van onafhankelijkheid. Volgens hen staat de eenzijdige samenstelling goed overleg in de weg. De KLOKK: „We zijn een jaar verder, maar de mannen van de RKK zitten al, op een enkele uitzondering na, een jaar op hun handen, gaan ieder contact met de slachtoffers uit de weg en beschadigen bij voortduring de talloze slachtoffers.”
Het artikel in Trouw luidde:
Verschillende groepen slachtoffers van seksueel misbruik in de rooms-katholieke kerk zeggen het vertrouwen op in de commissie-Bandell. Deze commissie, die orde op zaken moet stellen bij misbruik-meldpunt Hulp & Recht, heeft te nauwe banden met de kerk. Dat zeggen onder meer de Koepel Landelijk Overleg Kerkelijk Kindermisbruik (KLOKK), die spreekt namens vier verschillende slachtoffergroepen, en individuele gedupeerden.
De zeskoppige werkgroep onder leiding van oud-burgemeester Ronald Bandell van Dordrecht, is in het leven geroepen door de Nederlandse bisschoppenconferentie en de Konferentie Nederlandse Religieuzen (KNR) na aanbevelingen van de commissie Deetman. Deze stelde in december voor om het katholieke meldpunt Hulp & Recht drastisch te reorganiseren. Hulp & recht onderzoekt klachten over seksueel misbruik in de rooms-katholieke kerk, maar kan de stroom meldingen van misbruik niet aan. Ook is het volgens veel slachtoffers een spreekbuis van de kerk.
De commissie-Bandell, die afgezien van de voorzitter alleen uit mannen bestaat die aan de rooms-katholieke kerk zijn gelieerd, heeft niet het vertrouwen van de slachtoffers. “De commissieleden kunnen vanwege een primaire loyaliteit aan de kerk voor slachtoffers geen onafhankelijke aanspreekpersoon zijn”, zegt Ton Leerschool van KLOKK. Hij pleit voor een onafhankelijke onderzoekscommissie. “Want de rooms-katholieke kerk demonstreert hiermee opnieuw geheel niet geïnteresseerd te zijn in een open communicatie met de slachtoffergroepen.”
Vooral de benoeming van hulpbisschop Ted Hoogenboom in de commissie noemen de slachtoffers ‘zeer ongelukkig’. “Hij is wel de laatste waar slachtoffers op zitten te wachten”, zegt Ruud Egging, die de belangen behartigt van acht medeslachtoffers. “Deze geestelijke heeft de laatste jaren nou niet echt laten blijken sympathie te hebben voor het lot van de slachtoffers. Hij schoffeerde ons bijvoorbeeld door niet te verschijnen bij verschillende zittingen van de beoordelingscommissie van Hulp & Recht.”
Bert Elbertse, woordvoerder van de Bisschoppenconferentie wil niet inhoudelijk reageren op de kritiek. Volgens hem spreken de critici voor hun beurt. “laten we eerst afwachten wat het eindresultaat is van de commissie-Bandell.”
Voor 1 juli moet Ronald Bandell de voorstellen om Hulp & Recht te professionaliseren presenteren aan de onderzoekscommissie van oud-minister Deetman. Over twee weken spreekt Bandell, die nu vier maanden aan het werk is, voor het eerst met misbruikslachtoffers.
Van een van de direct betrokkenen binnen de KLOKK kreeg ik nog wat aanvullende documentatie:
In december 2010 bracht de Cie. Deetman een tussenrapport uit, omdat aan de commissie was gebleken dat de nood hoog was bij slachtoffers: zowel de hulpverlening aan slachtoffers als de klachtenprocedure, beide georganiseerd door het kerkelijk instituut ‘Hulp & Recht’ faalden. Van de slachtoffers mocht volgens Deetman niet verwacht worden dat ze genoegen ermee zouden nemen dat hier pas na zijn uiteindelijke rapportage, eind 2011, verbetering in zou komen. Hij adviseerde de Bisschoppenconferentie (BC) en de Konferentie Nederlandse Bisschoppen (KNR) daarom een ‘kwartiermaker’ aan te stellen die dan vóór 1 juli 2011 orde op zaken moest stellen bij Hulp & Recht. De klachtenprocedure zou vooral moeten gaan voldoen aan de normale eisen van openbaarheid en transparantie. De hulpverlening zou moeten worden afgestemd op de werkelijke behoeften van slachtoffers. Klachtenprocedure en hulpverlening zouden niet meer door elkaar moeten lopen, zoals nu bij Hulp & Recht het geval is.
BC en KNR benoemden Bandell om deze klus te klaren. Ongeveer een week geleden werd bekend wie de leden van Bandells werkcommissie waren. De commissie die in korte tijd geacht wordt een hulpverleningscentrum voor slachtoffers op te zetten en een fatsoenlijke klachtenprocedure te ontwerpen, blijkt uit twee mensen uit de top van de kerkelijke hiërarchie, twee kerkelijke autoriteiten op financieel gebied en de persvoorlichter van de RKK te bestaan, te weten:
Ronald Bandell voorzitter
Oud-burgemeester van o.a. Dordrecht; heeft in augustus 2010 een hoge pauselijke onderscheiding gekregen voor zijn verdiensten voor de rk kerk in de Nederlandse samenleving
Pieter Kohnen, secretaris
Persvoorlichter van de Nederlandse Rooms-Katholieke Kerk
Ad Leys
Hoofd van het bureau en secretaris van de KNR. Hij houdt zich bezig met de vermogensrechtelijke positie van de kloostergemeenschappen.
Jan van den Eijnden ofm
‘Minister provinciaal’ van de Nederlandse Provincie van de Orde der Minderbroeders Franciscanen.
Ted Hoogenboom
Hulpbisschop; vicaris-generaal en gerechtsvicaris van het aartsbisdom
John Bakker
Algemeen econoom bij het bisdom Rotterdam.
De Standaard – 9 april 2011
Roger Vangheluwe, de voormalige bisschop van Brugge, moest België op bevel van het Vaticaan verlaten. Hij moet ook een spirituele en psychologische behandeling volgen.
De Congregatie voor Geloofsleer, die bevoegd is om de zwaarste delicten tegen de zeden binnen de kerk te onderzoeken, besliste dat Vangheluwe het land uit moet. Volgens de apostolische nuntiatuur in België is Vangheluwe inmiddels al uit België vertrokken.
‘De Congregatie heeft besloten dat mgr. Vangheluwe, zelfs al zijn de feiten van seksueel misbruik tegenover zijn neef gepleegd volgens de normen van het kerkelijk recht verjaard, België moet verlaten en gedurende een periode een spirituele en psychologische behandeling moet volgen. Mgr. Vangheluwe heeft intussen België al verlaten om zich bij deze beslissing neer te leggen’, klinkt het in een mededeling.
Het verborgene
Na het losbreken van het pedofilieschandaal rond Vangheluwe vond de bisschop onderdak in de abdij van Westvleteren. Nadat de bisschop door kerkgangers werd opgemerkt in het koor tijdens de gebedsdiensten, liet hij via het aartsbisdom weten dat hij zich ‘zou terugtrekken en verder bezinnen in het verborgene’. Sindsdien leefde de bisschop ondergedoken.
Nuntiatuur
Het Laatste Nieuws meldde zaterdag dat Vangheluwe zou verblijven in de apostolische nuntiatuur Sint-Pieters-Woluwe. Dat is de ambassade van de pauselijke vertegenwoordiger in ons land. In een toelichting aan onze redactie ontkende de pauselijke nuntius dat bericht formeel. Vangheluwe heeft er geen enkele keer geslapen, en dus al zeker niet gewoond, luidde het.
Wel is Vangheluwe een paar keer bij de nuntius op bezoek geweest. Maar de nuntius wijst erop dat het de taak van de nuntius is om contacten te onderhouden met alle Belgische bisschoppen. Intussen is dus gebleken dat de bisschop ons land al een tijd heeft verlaten op bevel van het Vaticaan.
De Werkgroep Mensenrechten in de Kerk (WMK) drukt haar respect en waardering uit voor de verschillende parlementsleden uit verschillende politieke partijen die ervoor hebben gezorgd dat bisschoppen en oversten van katholieke instellingen zijn moeten komen getuigen in de Kamercommissie Seksueel Misbruik voor hun jarenlang zwijgen over het veelvuldig seksueel misbruik van clerici in allerlei katholieke instellingen.
De Parlementaire Commissie heeft gisteren, 30 maart 2011, kunnen besluiten dat decennialang een ‘cultuur van het stilhouden in stand werd gehouden in de RKK (in de eindtekst staat zelfs het begrip ‘doofpot’). Dat was trouwens één van de redenen waarom onze Werkgroep Mensenrechten in de Kerk, sinds haar ontstaan in 1992, door de bisschoppen niet werd beluisterd, laat staan erkend.
De Parlementaire Commissie heeft nu eindelijk dat decennialange stilhouden en stilzwijgen van oversten en bisschoppen openbaar kunnen maken. Dit beschouwen we als een hoopvol keerpunt in de Belgische kerkgeschiedenis.
In de verschillende hoorzittingen werd duidelijk dat bisschoppen en oversten die meestal ontkenden iets af te weten van de acties van onze werkgroep, nu geconfronteerd zijn met meer dan 1900 blz. correspondentie, documenten die het tegendeel bevestigen : meer bepaald 490 dossiers en 610 contacten.
Uit de sessies van de Parlementaire Commissie blijkt dat ook binnen het gerecht meer dan eens getalmd werd om deze klachten grondig te onderzoeken.
Omdat dit alles duidelijk is geworden dankzij deze Commissie, zijn wij hoopvol gestemd. Maar er is meer.
Onze zorg blijft : zullen slachtoffers uiteindelijk weer eens in de kou blijven staan?
Wij constateerden tijdens de hoorzittingen dat niet alle partijen spontaan geneigd waren de cultuur van stilhouden te verlaten. We betreuren hierbij dat bepaalde politici, zoals senator Rik Torfs, maandenlang en ongenuanceerd deze Parlementaire Commissie bestempelden als ‘een praatbarak en een show’ en herhaaldelijk zeer persoonlijke aanvallen lanceerden op bepaalde mensen uit de Commissie. Het waren diezelfde mensen die alles ondernomen hebben opdat bij de start van de Commissie niet zou worden overgegaan tot een volwaardige onderzoekscommissie die onder ede zou kunnen verhoren en leugens zou kunnen opsporen. De vele slachtoffers en de gruwel van de feiten verdienden deze volwaardige onderzoekscommissie.
Ondanks deze verschillende minpunten, zijn wij hoopvol. Wij kijken vooral uit naar de oprichting van het nieuwe ‘arbitragesysteem’. Hierdoor kunnen bisschoppen en oversten tonen dat ze het menen met hun ‘berouwshow’ en dat zij de uitgestoken hand van de voltallige Parlementaire Commissie dankbaar zullen aanvaarden zodat alle slachtoffers, ook die uit het verleden, erkenning zullen krijgen. Wij roepen de bisschoppen op deze kans te grijpen en gevolg te geven aan dit ‘arbitrage-initiatief’. Bisschoppen, dit initiatief kan uitgroeien tot een soort waarheidscommissie die genezend kan zijn, zowel voor de slachtoffers als voor de Kerk zelf. Een model zelfs voor andere organisaties die ook worstelen met deze problematiek van kindermisbruik.
Daarom kijken wij als slachtoffervereniging hoopvol uit naar deze nieuwe arbitrage zodat niet langer beweerd kan worden, boven de hoofden van de duizenden slachtoffers, dat ‘niemand verantwoordelijk is voor dit jarenlange kindermisbruik’.
Daarom deze dubbele oproep van de WMK :
1. Naar de slachtoffers die een dossier hadden ingediend bij de Commissie Adriaenssens. Zij gaan best zelf het vrijgegeven in beslag genomen dossier terughalen bij het Federale Parket in Brussel en dienen ditzelfde dossier er meteen terug in. Zo tellen deze getuigenissen mee in het onderzoek naar het schuldig verzuim van de kerkelijke instituten. Terzelfder tijd kan een kopie van dit dossier, voor de zoveelste keer, gestuurd worden naar de plaatselijke bisschop of overste. Niet dat wij daar veel van verwachten. Toch is het belangrijk. Voor begeleiding kunnen slachtoffers-overlevers altijd bij ons terecht via : www.mensenrechteninde kerk.be
2. Naar alle slachtoffers toe : We roepen alle slachtoffers van wie hun zaak als ‘verjaard’ wordt bestempeld op, om hun dossier voor te leggen aan de nieuwe arbitragecommissie , vanaf het moment dat die met haar werkzaamheden zal starten. Graag bieden wij hier onze medewerking aan.
We geven je graag al enkele aandachtspunten mee wat onze toekomstige input betreft :
Schadeloosstelling voor therapieën die de slachtoffers van seksueel misbruik jarenlang een bom geld gekost hebben, moeten in ieder geval worden terugbetaald met terugwerkende kracht.
Andere juridische evidenties
We roepen slachtoffers op om hun klacht neer te leggen bij de plaatselijke politie (als strafdossier) en bij onderzoeksrechter De Troy indien hun zaak kan bijdragen in de bewijsvoering naar het schuldig verzuim van bisschoppen en oversten. Ook blijft onze oproep gelden om elke klacht ook neer te leggen bij de plaatselijke bisschop of overste.
Tot slot willen wij de voltallige Parlementaire Commissie bedanken voor deze maandenlange, zware zittingen naar een hoopvol resultaat te leiden. Hun komt alle eer toe om deze problematiek eindelijk bespreekbaar te kunnen maken. Op onze verdere medewerking kunnen zij alvast rekenen. Een beleid dat pleit voor verantwoordelijkheid vlucht niet voor de gevolgen ervan. En dat stemt ons hoopvol.
Sint-Michiels en Sint-Goedele kathedraal (plein), 31 maart 2011