Aan de misbruikte mannen…

Naar aanleiding van 2Doc documentaire Misbruikte mannen schreef Margaretha Coornstra een indrukwekkende en krachtige column.

Misbruikte Mannen,

Het is met eerbied dat ik jullie aanspreek. Jullie speelden de hoofdrol bij een indrukwekkende afsluiting van mijn Aswoensdag 2015.
Als kind werden jullie op een katholieke kostschool veelvuldig mishandeld, seksueel en anderszins, door de ‘broeders’ die voorgaven hun leven aan God te hebben gewijd.

Gisteravond kreeg de dichtregel ‘Hoe kostbaar is een kwetsbaar mens’ van Okke Jager voor mij weer nieuwe betekenis. Hoe kostbaar kan het zijn dat mensen – in jullie geval: mannen van een generatie waarbinnen je als jongen leerde om ‘stoer’ te zijn − zich zo kwetsbaar op durven stellen.
Want ik vond het ongelofelijk ‘stoer’ dat juist jullie, bij wie de schaamte zó hevig was, het opbrachten om voor de camera ook groteske details te benoemen die zichtbaar te walgelijk waren voor jullie woorden. Chapeau voor de krachttoer waarmee jullie daarbij de eigen grenzen wisten te verleggen. Wellicht hebben jullie daarmee gezorgd dat veel lotgenoten van welke generatie dan ook zich nu íets minder geïsoleerd en ‘raar’ voelen. Dat zij nu beseffen: ‘Zie je wel, het lag dus niet aan mij.’ Hulde.

Hoe intens brachten jullie het over: de angst en de afschuw bij de eenzame kinderen die jullie toen waren. Eenzaam met het geheim dat jullie zelf nog niet eens konden bevatten. Eenzaam met de schuld van de daders, door jullie ten onrechte ervaren als eigen falen.
Hoe wonderbaarlijk dat één van jullie tenslotte weer zijn hoop heeft kunnen vestigen op dezelfde Jezus, Wiens naam zo schandelijk was misbruikt door een groep sadistische frustraten. Hoe gun ik jou die vriendschap van oprechte christenen om je heen.
En hoe schrijnend dat iemand anders van jullie, inmiddels een trotse en liefdevolle opa, zelfs nu nog schroom voelt om zijn kleinkind te knuffelen, doordat hij zichzelf dan aan de dader van weleer doet denken. Kon ik jou je onbevangenheid maar teruggeven. Kon ik je maar overtuigen dat jij, juist jij − met jouw respect voor het lichaampje van die argeloze peuter − de opa bent die elke kleindochter zich zou wensen.

Jullie hebben een groots werk verricht, door inzichtelijk te maken wat seksuele terreur met een kinderleven, met een mensenleven kan doen.
Jullie noemen het celibaat als voornaamste oorzaak, en de bovenmenselijke eisen die door de kerk aan gewone mensen werden gesteld: je mag niet masturberen, je mag niet aan seks denken. “Dat kán toch niet?!”
Nee, dat kan ook niet. En toch, persoonlijk vraag ik me af of er niet meer nodig is dan een celibaat alleen, om volwassenen tot zulke gluiperige wreedheden te drijven als aan jullie zijn begaan.
Of het niet sowieso om mensen met een geringe gewetensfunctie én een verstoorde psychoseksuele ontwikkeling ging, die wellicht gevlucht zijn in het kloosterleven om zo langs maatschappelijk aanvaarde weg single te blijven. En of er niet snode lieden tussen gezeten hebben die, net als enkele scoutingleiders en sportleraren, langs deze weg kans zagen om aan hun parafiele wensen tegemoet te komen.

Hoe dan ook: jullie verhalen schreien ten hemel. Het is letterlijk God geklaagd hoe machtige organisaties weerloze kinderen in hun verstikkende greep hielden en hen tegelijk aan hun lot overlieten.
Nota bene ook een instituut als de kerk, die liefde en zuiverheid als hoogste norm predikt. Een kerk die, zoals jullie bezorgd aankaartten, ook in Afrika en Azië kostscholen sticht en zich daar over kinderen ontfermt.
Dat deze inktzwarte bladzijde die jullie ons voorhouden de redding moge zijn van de kinderen daar. Laat ons dit boek nooit dichtslaan. Opdat wij niet vergeten.

Met de meeste hoogachting,

Margaretha

Bron: https://myjour.com/a/margaretha-coornstra/aan-de-misbruikte-mannen

Kindertehuis St.Raphael Santpoort-Noord

Op verzoek van de begeleider van een slachtoffer ben ik op zoek naar meer informatie over:

Kindertehuis Sint Raphael te Santpoort noord. Het gaat specifiek over de periode 1970-1974 waarin het misbruik heeft plaatsgevonden.

 

https://www.youtube.com/watch?v=4_M22lA3T4g

VPKK : Sluiting van het meldpuntmisbruik rkk schadelijk voor (nog worstelende) slachtoffers van seksueel misbruik

PERSBERICHT
Sluiting klachtencommissie op 1 mei a.s. is schadelijk voor vele slachtoffers van rk kerk.
Een geschiedenis van geheim geweld en misbruik in de kinderjaren door machtige personen vraagt het uiterste van wie daarmee moeten leven. Het is een lange weg. Alleen de persoon zelf kan zeggen wanneer het tijd is om erkenning te zoeken, en wat nodig is om dat veilig te kunnen doen.
De sluiting van de klachtencommissie is schadelijk. Bij de aankondiging van de sluiting hebben de kardinaal en de voorzitter van de Konferentie Nederlandse Religieuzen openheid beloofd, maar die belofte hebben zij niet waargemaakt.
Wij weten uit betrouwbare bronnen dat in vele parochies door de bisdommen het zwijgen is opgelegd. Ook in congregaties zijn er personen die het zwijgen wordt opgelegd. Slachtoffers worden in de steek gelaten, macht blijft belangrijker dan waarheid en recht. Spreken over het misbruik wordt verhinderd en afgekeurd.  Slachtoffers hebben altijd gezwegen omdat zij verstoten werden als ze spraken, en dat is voor velen niet veranderd. Zij lopen nog steeds het risico van afkeuring, uitsluiting en beïnvloeding van getuigen. Deze ontkenning is zeer schadelijk. Omstanders beseffen niet dat het ook hun had kunnen overkomen. Dat zij voor recht kunnen kiezen in plaats van macht.
In de klachtencommissie zijn tot juli  2014  achter gesloten deuren 706 zaken gegrond verklaard. In herstelbemiddeling zijn rond de 200 klachten gegrond verklaard. Vóór de aanvang van de klachtencommissie was dit niet mogelijk. En daar gaan we naar terug.
Het gaat om enkele tienduizenden kinderen die destijds zijn misbruikt en evenveel mishandeld.
Wat het zwijgen betreft is er nog weinig veranderd, en met de sluiting van de onafhankelijke klachtencommissie zijn slachtoffers opnieuw aangewezen op een ontkennende kerk.

Annemie Knibbe

043 3620897
06 53393818
annemie@vpkk.nl

Op zoek naar soulmates

Hallo,

Ik ben 55, seksueel misbruikt vanaf mijn twaalfde en jaren en jaren aan een stuk. Hoe ouder ik word, hoe meer nachtmerries en hoe meer vragen.

De site seksueel misbruik.info is soms ‘deugddoend’, maar ook confronterend daar alles bijna klopt wat ik al jaren meemaak.

Ik zou graag nu en dan chatten met Vlaamse mannen uit de streek (Veurne, uithoek van België) of verder, maakt niet uit eigenlijk om elkaar te helpen door te praten.

Ik zit nog met zoveel vragen. Waarom ben ik bang voor vrouwen, waarom bang voor grote groepen mensen, waarom slapeloosheid en nachtmerries zo lang na de feiten, waarom ben ik nu plots toch gay???, en vele andere vragen.

Ik ben werkloos, doe wel vier dagen aantal uren vrijwilligerswerk in ziekenhuis.

Professionele hulpverleners, ai, niet mijn ding. Ik denk dat ze in Nederland verder staan.

Enfin, wie mij wil contacteren en onze verhalen delen. Graag.

Groetjes

Didier

 

Onderzoeksverslag van Drs.Th Kroon naar Klachten- en Compensatieprocedure van het Meldpunt Misbruik RKK

 

Op 27 januari j.l. heeft Theo Kroon zijn onderzoeksverslag”’n weg naar erkenning, genoegdoening en compensatie”,m.b.t de behandeling van de klachten van seksueel misbruik door zowel de klachtencommissie als ook de compensatiecommissie van het Meldpunt Misbruik RKK, aangeboden aan de Vaste Kamercommissie voor Veiligheid en Justitie.

De belangrijkste conclusies:

  •  Zaken waarbij sprake is van een nog levende aangeklaagde lijken anders te worden beoordeeld door de klachtencommissie.
  • de zgn. Lindenbergh regeling kent  geen definitie van aanranding (deze zaken komen juist veelvuldig voor) met als gevolg dat er bij de compensatiecommissie een vorm van willekeur lijkt te ontstaan bij de uitspraken in deze “aanrandingszaken”.
  • De doorlooptijden bij zowel klachten- als compensatiecommissie zijn nog steeds onnodig lang

Lees hier het hele verslag:

Onderzoeksverslag

Thomas Doyle: Een inkijkje in geïnstitutionaliseerd narcisme

Thomas Doyle, een Dominicaan die tijdens zijn verblijf in het Vaticaan in Rome al direct geconfronteerd werd met het dossier misbruik.Vanaf dat moment is hij al begonnen met het schrijven van zijn inmiddels bekend Thomas Doyle Report(Thomas Doyle Report )
Tijdens de SNAP conferentie in Dublin 2013 probeert hij te verklaren waarom de kerk doet wat het doet in dit dossier;

THOMAS DOYLE – “Why the Institutional Church Does What It Does – A Look Inside Institutionalized Narcissism”

Persbericht Doret van der Sloot: Documentaire "Misbruikte mannen"

Uitzending:                     Woensdag 18 februari 2015 om 23.00 uur op NPO 2

Website:                             www.ntr.nl/hetuurvandewolf

 

Na meer dan vijftig jaar doorbreken ze hun zwijgen. In de documentaire Misbruikte Mannen vertelt een groep slachtoffers van seksueel misbruik voor het eerst openhartig over wat hun door leden van de Rooms Katholieke ‘Broeders van Maastricht’ is aangedaan. Gezamenlijk zijn ze begonnen aan een ingewikkelde strijd voor genoegdoening. Regisseur Doret van der Sloot volgde vier jaar lang dit proces met haar camera. Haar verslag wordt woensdag 18 februari om 23.00 uur op NPO2 door de NTR uitgezonden.

 

In hun strijd om erkenning komen pijnlijke details op tafel: “Als ik eenmaal in de donkere kast zat, pakte de broeder me stevig vast en duwde me tegen de muur. Verkrachte me. Die ene keer dat ik me verzette, greep hij me bij de keel en dreigde me te wurgen. De angst die zich van mij meester maakte zit nog steeds in mijn lichaam, na 50 jaar.” In Misbruikte Mannen zoeken de slachtoffers allemaal naar een manier om het leed draaglijk te maken. Eén van hen, nu 61 jaar, besluit terug te keren naar het internaat in Amersfoort waar hij langdurig werd mishandeld.

 

Het waren vrijwel allemaal weerloze jongetjes van 7, 8 en 9 jaar. Vijftig jaar later spreken ze over de gevolgen van hun trauma’s: claustrofobie, mislukte huwelijken, vliegangst en een altijd aanwezig gevoel van waardeloosheid. Gezamenlijk hebben ze zich bij de Broederschap gemeld voor erkenning, vergelding en financiële compensatie. In emotionele gesprekken doen ze uit de doeken hoe de daders gebruik maakten van de hobby’s van de kinderen om hen op onbewaakte momenten te isoleren. De documentaire bevat intieme omschrijvingen van wat heeft plaatsgevonden in schimmige kamertjes en op donkere plaatsen van de Katholieke internaten. Hoe kon dit alles onopgemerkt blijven? En wat was de rol van de ouders?

 

Doret van der Sloot: “Mannen zijn niet snel geneigd hulp te zoeken. Daarom wilde ik deze zoektocht naar erkenning vastleggen. Ik wil ook graag laten zien dat het misbruik niet alleen een enorme impact heeft op het leven van de slachtoffers,  maar ook dat van hun partners.”