Anoniem intiem II

Naar aanleiding van de documentaire Anoniem Intiem van Maarten Dallinga die voorgedragen is voor een prijs heb ik hem gesproken. De documentaire gaat over mannen die anonieme seks zoeken op cruising-lokaties. Ik vroeg hem waarom er in die documentaire niks gezegd wordt over seksueel misbruik van jongens en traumaseksualiteit, iets wat volgens mij voor een groot deel van de bezoekers van die plekken een belangrijk gegeven is. Hij antwoordde dat hij daar niks over had gehoord en dat een deskundige van Movisie hem had bevestigd dat er geen connectie is tussen die anonieme seks en seksueel misbruik van jongens. Ik denk daar anders over, onder andere vanuit mijn eigen ervaring. Hoe denken jullie hier over en wat vinden jullie van deze deskundige van Movisie?

4 antwoorden
  1. Rogier van Luijk
    Rogier van Luijk zegt:

    Anonieme seks is sowieso een idefix. Misbruik is niet per definitie de aanleiding maar er ligt absoluut een vorm van identiteitscrisis aan ten grondslag en dat zal iedere bezoeker heftig ontkennen. Omdat je dan aan het laatste stukje fundament komt. Ik weet ook dat dat schijnveiligheid is. De traumaseksuologische kennis en kunde bewijst echter zeker een gegronde aanname van je stelling. Het gaat dan echter tegelijkertijd meteen over alle soorten seksontmoetingen die min of meer anoniem heten te zijn. Dan rommelt het werkelijk aan de fundamenten van onze maatschappij. Maar daar twijfel ik allang niet meer over dat daar de crux zit

    Beantwoorden
  2. Steve
    Steve zegt:

    Naar mijn stellige overtuiging wordt het trauma (als daar sprake van is) vooral veroorzaakt door het enorme maatschappelijke taboe waarmee seksueel misbruik is omgeven. Onze maatschappij is bij lange na niet zo tolerant als we denken. Als er een enquête wordt gehouden lijkt homoseksualiteit tegenwoordig door vrijwel iedereen geaccepteerd te worden, maar achter de eigen voordeur denkt menigeen er het zijne/hare van en blijkt tolerantie (iets anders dan acceptatie) vaak het hoogst haalbare. En dan heb ik het niet alleen over alle quasi lollige grapjes, maar over echte meningen en opvattingen die naar boven komen zodra je even doorvraagt.

    Ik zag onlangs de BBC-documentaire ‘Growing up Gay’. Daaruit blijkt dat 45% van de gay-community kampt met psychische problemen, vooral onder mannen. Drugsgebruik en anonieme seks waren daar onder andere uitvloeisels van, zo bleek. Dat klinkt bekend, nietwaar?

    Wat sterk naar voren kwam is dat vooral sociale uitsluiting hieraan ten grondslag ligt. Voor opgroeiende kinderen en jongeren is dit bijzonder hard, maar ook voor volwassenen is het geen pretje om steeds een buitenstaander te zijn. Niet geaccepteerd worden eist een zware tol. Vandaag de dag zijn er voor homo’s in de meeste westerse landen goede netwerken van en voor homo’s. Ook voor homoseksuele jongeren is en komt er steeds meer beschikbaar, waardoor ze samen zichzelf kunnen zijn, zowel privé als in verenigings- en uitgaansleven. Good for them.

    Voor degenen die in hun jeugd misbruikt zijn blijft de sociale uitsluiting. Zeker in het huidige, vrij hysterische klimaat. Voor hen is er geen gezellig verenigings- en uitgaansleven en sociale acceptatie. Als je mazzel hebt kun je bij de hulpverlening terecht: slachtofferschap als het hoogst haalbare. Sommigen hebben na verloop van tijd hun hele identiteit daaraan opgehangen als aan een kapstok. Geen enkel oordeel over die groep, maar menigeen zit helemaal niet te wachten op medelijden, terwijl het best fijn zou zijn om eens vrijuit te kunnen praten over wat jou is overkomen en hoe anderen dit ervaren hebben. Zonder de bekende vooroordelen. Want juist daardoor wordt het steeds moeilijker om hierover te praten. Immers: “je moet wel hevig getraumatiseerd zijn als je op jonge leeftijd zoiets vreselijks hebt meegemaakt.’ En erger nog: ‘slachtoffers worden *altijd* daders’. Daar sta je dan met je brandmerk, terwijl de kinderen alvast in veiligheid worden gebracht, want ‘je weet maar nooit’. Ik heb zelfs uit de mond van welwillende hulpverleners mogen optekenen dat de doodstraf de enige oplossing is voor deze dadergroep (dezelfde beroepsgroep die gewelddadige overvallers liefst naar huis stuurt met een aai over de bol). Met dergelijke opvattingen en opmerkingen zijn slachtoffers dus totaal niet geholpen. In tegendeel. Het is toxisch en schadelijk voor het zelfbeeld.

    Misbruik is er in vormen en gradaties. Zonder ook maar iets goed te willen praten richting daders is het wel verstandig om hier rekening mee te houden en niet alles over een kam te scheren. Juist omwille van de slachtoffers. Hun gevoelens over misbruik zijn complex en meestal niet eenduidig. Door steeds maar te hameren op dezelfde clichés worden slachtoffers steeds verder de hoek in getrapt: ‘je bent beschadigd, je bent een viespeuk (zie je wel!) en je wordt hoogst waarschijnlijk zelf ook een dader.’ Dáár moeten we dus vanaf. Dit vooroordeel is net zo idioot als het idee dat jongens homo worden van een genderneutrale opvoeding of als ze opgroeien bij een stel homoseksuele ouders.

    Onlangs bij ‘Ik durf het bijna niet te vragen’ aflevering ‘Sekswerkers’ kwam hij ook weer voorbij: ‘jij bent zeker misbruikt als kind?’. Dat dus. Een minderheid bleek te zijn misbruikt – net als onder mensen met ‘keurige beroepen’ dus – maar het vooroordeel is onuitroeibaar.

    Daarom moeten we naar mijn idee voorzichtig zijn met het verbinden van oorzaak en gevolg. Niet iedereen is getraumatiseerd. Sommige ervaringen waren misschien zelfs aangenaam. Maar als je dat aan jezelf durft toe te geven ben je al een held, laat staan dat je zoiets tegen een ander kunt vertellen. ‘Zie je wel. Dus toch een viespeuk. Dacht ik het niet! Dat komt natuurlijk door dat trauma’.

    Er zullen ongetwijfeld mensen zijn met een misbruikverleden die aan anonieme seks doen. Maar er zijn nog veel meer mensen die hun fantasieën uitleven zonder dat hen ook maar iets is overkomen op dit vlak. En dan zijn er ook nog slachtoffers die niets van anonieme seks moeten hebben, zoals ondergetekende. Een oorzakelijk verband is er m.i. niet. Er zijn veel mensen die op alle mogelijke manieren hun kicks zoeken buiten de ‘vanille’ sfeer. Of je dat duister vindt is een moreel waardeoordeel. Moraal is niets anders dan het gemiddelde van wat de meerderheid als ‘normaal’ bestempelt. Daar kunnen we nog een hele boom over opzetten, maar de waarde ervan is vrij beperkt. Al is het maar omdat iedereen zich anders voordoet ‘en publique’ dan hij of zij in privé daadwerkelijk is.

    Schadelijk is iets pas als het dwangmatig wordt en je je achteraf onprettig voelt. Dwangmatig gedag kan vele oorzaken hebben, waaronder trauma. Maar het is zeker geen optelsom. Waarschijnlijk komt zoiets niet doordat er iemand aan je plassertje heeft gefriemeld, maar veeleer door de manier waarop hier door de maatschappij tegenaan wordt gekeken; door de uitsluiting en de vooroordelen, en uiteindelijk de bittere eenzaamheid.

    Beantwoorden
  3. Huub
    Huub zegt:

    Beste mensen, ik wil graag een bijdrage leveren bij deze. Ik denk; ik vermoed, ik dacht, ik weet ‘t zijn woorden waar ik weinig mee kan. Als kind van 9 werd ik “ondergebracht” bij de paters van liefde in Bleijerheide waar ik tot en met m’n elfde werd misbruikt door drie paters.
    Wanneer de heren van liefde hun zin niet kregen kreeg ik slaag. Werd geïsoleerd van de rest van mijn lotgenoten. Seksueel misbruik bestond uit frequente aanrandingen, geen details, en verkrachtingen. Door de ziekenbroeder werd ik gedrogeerd en verkracht.
    In het katholieke Limburgse bolwerk kon ik niet spreken en wanneer wel dan sprak men schande; over mij. Bloedvlekken in mijn ondergoed werd afgedaan met ‘n puistje; dat komt bij jongens wel vaker voor werd dan gezegd.
    Dat ik veranderde van een levenslustig en actief manneke in een stil boeken verslindend kind wat donkere hoekjes opzocht zag niemand.
    Het was toen al dat ik ‘n scherm om me heen zette. Nee ik heb nooit genoten van de “vieze spelletjes” had pijn en voelde me vies.
    Niemand die ik kon vertellen, angst voor de straf; een maand niet naar huis te mogen. Angst voor de weekenden dat de heren van liefde vrij spel hadden. Ik liet het gebeuren en leerde al zeer vroeg om buiten mezelf te komen, HET gebeurde in en aan mij maar mijn wil werd sterker. ZE konden me niet meer raken.
    Mijn leven is door diepe dalen gegaan en kon mijn geheim vast houden. Tot enkele zware traumatische gebeurtenissen scheuren in mijn veilige isolement op begon te leveren. Uiteindelijk door een zeer zware depressie heb ik openheid gegeven en ben nu zover dat ik kan verwerken. Begin nu pas te beseffen WAT er gebeurde en hoe vreselijk dit was en hoe groot de impact is geweest op de rest van mijn leven, geen details.

    Bij het Meldpunt Seksueel Misbruik (Commissie Deetman) kon ik mijn verhaal doen, wees de schuldigen aan op foto’s en vertelde over de locaties waar het allemaal gebeurde. Voor het eerst in mijn leven kon ik mijn verhaal doen, ik werd begrepen.
    Klap in mijn gezicht toen ik het verslag van de commissie doornam, bij het “berekenen” van het smartengeld zo werd vastgesteld door de commissie maakte de hoogte van het uiteindelijke bedrag niet uit of ik nou werd verkracht door één pater of door drie paters.!
    Ik werd in het gelijk gesteld maar kreeg geen enkele vorm van nazorg of begeleiding door de rooms katholieke kerk. Ik wil bijvoorbeeld van mijn hatelijke doopnamen af en wordt gedwongen alweer een advocaat in de arm te nemen om een rechter te laten beslissen of hij akkoord gaat met mijn gefundeerde vraag. Doopnamen zijn een smerige ballast wanneer je steeds geconfronteerd wordt met de namen van mensen die niets ondernamen, of je nu op vakantie gaat of officiële zaken moet regelen. De kerk zou zich hierin actiever op moeten stellen en deze kosten op zich moeten nemen.

    Nog steeds zwijgt de kerk als het gaat over verantwoording nemen. Recent wilde ik een gesprek aangaan met de deken uit mijn parochie gewoon om te praten over de gebeurtenissen waardoor ik wellicht weer naar de kerk kon gaan. Niet om te bidden (dat heb ik verleerd) maar vanwege meditatieve stille momenten, herinneringen ophalen. Echter de deken deed een uitspraak waardoor ik andermaal ‘n harde klap tegen mijn wang kreeg. Ik vertelde hem over het misbruik en verwees hem naar de site Engelen van Bleijerheide, de deken zweeg n moment keek me aan en zei onomwonden; Zo u wilt in het reine komen met u zelf en vergiffenis vragen aan de heer.?
    Kerk leert niet, kerk geeft niet toe.
    Op de nationale televisie recent de in Paas-wit geklede homoseksuele priester die geschorst werd nadat hij zijn boek uitbracht waarin hij vertelt over zijn bezoeken aan dark rooms en zijn homoseksuele activiteiten en uitspattingen en over zijn porno verslaving. Voor mij heel duidelijk een geestelijke die in dezelfde categorie valt als mijn plaaggeesten die mijn kindsheid roofden en mijn verdere leven onder druk zetten omdat ik moest leven met hun vuile en vieze “spelletjes” in mijn ziel en lijf. Het zijn juist deze mensen die niet meer op de kansel mogen staan om gelovigen toe te spreken. Waar kijkt zo’n viespeuk naar wanneer hij hét woord verkondigd; leuke jonge pubers.? Leuke kinderen.? Is de kansel een plaats voor zo’n man.? Is de Nationale televisie een juiste podium plek voor zo’n geestelijke.?
    De geloofwaardigheid van onze Rooms Katholieke kerk.!

    Ik spreek ook over alle deskundigen die met hun wijsheden (uit boeken) spreken over slachtoffers die daders worden. Vier woorden waarvan de geleerden niet beseffen hoe zeer deze doen: Slachtoffers die Daders worden. Ongetwijfeld zullen deze uitspraken uit cijfers komen van een wankelend beleid waarin niet geluisterd wordt naar slachtoffers die wél durven te spreken; cijfers boven verhalen. Verhalen die aangeven dat de RK zwijgend en falend werkt naar de slachtoffers van homoseksuele pedoseksuelen die door dit instituut de gelegenheid kregen om kinderen te beroven van hun toekomstige leven.

    Ik heb nooit plezier ervaren in naar sigaren stinkende viezeriken die de macht over je hadden en hun geilheid willens en wetens opdrongen door slaag, isolatie, aanhalen/afstoten, brutaliteiten. Als kind van negen wist ik niks, als kind van elf droeg ik de wereld op mn rug. Kapot gebeukt.

    De verhalen moeten naar buiten komen, details van aanranding(en) en verkrachtingen. Alleen wanneer je kunt vertellen over deze gruwelijkheden ga je pas verwerken. Wanneer je deze verhalen kunt en mag vertellen dan worden de herbelevingen zachter en minder.
    Ik heb jarenlang opgesloten gezeten achter mijn voordeur en voelde me vies en smerig vuil, kon niet vertellen bij de “hulpverlening” kon enkel huilen tijdens deze sessies kreeg alras medicatie waardoor ik steeds meer afvlakte en ook nog eens zwaar agressief werd. Praten ging niet omdat de psychotherapeute niet begreep; waarom huilt u toch zo? Een uurtje per week zwak zijn en huilen deed goed zo voelde het. Waarom huilt u zo uiteindelijk de woorden om af te haken. Ook hier faalt de zorg.!

    Ik weet nu dat ik lotgenoten heel goed kan helpen door te luisteren naar de verhalen, het verdriet, de intrinsieke boosheid. Gewoon door simpelweg aanwézig te zijn en mn schouder aan te bieden. Ik ben geen hot-shot deskundige, psychotherapeut of psychiater maar ‘n simpele man die tijdens de talloze nachtelijke herbelevingen de vingers weer voelt die me betasten, de vieze hijgende stinkende adem weer in mn oor hoort en voelt, de vieze piemels die me diep raakten, de slaag. Ik wéét en voel de smerigheden uit de verhalen van medelotgenoten. Dader krijgt zn straf (of Niet) en gaat vrolijk verder, het slachtoffer krijgt levenslang.

    Wetenschappers/geleerden en deskundigen ben voorzichtig met de woorden; slachtoffers worden daders. U weet niet wat u zegt.!

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Laat een reactie achter op Steve Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.