Internaten – Stevensbeek

Ik heb er lang over nagedacht, maar roep nu toch alle slachtoffers van seksueel- of ander misbruik op het internaat Eymard Ville, DS en De La Salle in Stevensbeek op zich aan te sluiten bij een op te richten lotgenoten contactgroep.

Reden is dat ik hoorde van iemand die heeft gesproken met de oud-overste van de Orde van het Allerheiligste Sacrament, pater Verhoeven, en dat deze geshockeerd reageerde alsof hij het zich niet voor kon stellen dat iets dergelijks gebeurd was. Dit is standaard procedure weten wij ondertussen. Als iemand over deze zaken komt klagen: doe eerst alsof je neus bloedt!

Als wij gezamenlijk optrekken tegen de daders en dader organisatie kan niemand meer beweren dat wat jou gebeurd is een uitzondering was en toch zeker geen langjarig en diepgewortelde traditie op ons ‘geliefd internaat’.
Ik heb de afgelopen jaren zo’n 15 slachtoffers van Stevensbeek (Eymard Ville, DS en De La Salle) hun verhalen, welke zich uitstrekken over meer dan 15jaar, horen vertellen. Dat IS tekenend voor een traditie en een diepgeworteld systeem van misachting van de toevertrouwde kinderen.

In Stevensbeek zat een nest van pedofielen en als seminariestudenten deze perverse lessen, daar geleerd, mee over de hele wereld meegenomen hebben, heeft de bovengenoemde orde mogelijk heel wat uit te leggen.
En daarvan moeten nu maar eens alle feiten op tafel komen.
Het is mooi geweest…ik heb er genoeg van!

Doel van de contactgroep is, als groep:
(1) de orde (of mogelijk orden) en daders aan te spreken op hun verantwoordelijkheid voor de misdrijven tegen ons als kind gepleegd, voor de misleiding en misachting van het door onze ouders aan hen gegeven vertrouwen, voor de door ons voor het leven opgelopen verminkingen fysiek en/of psychisch en als gevolg daarvan: de schade berokkent aan onze ouders, familie, partners, kinderen.
(2) afdwingen van mediatie met daders en dader organisatie
(3) afdwingen van schadeloosstelling voor de in de mediatie vastgestelde opgelopen schade
(4) afdwingen van maatwerk hulpverlening voor diegenen die dat wensen

Wie zich aan wil sluiten kan mij direct contacteren op: ton.leerschool@gmail.com
Iedere aanmelding zal met de nodige discretie behandeld worden.
Tot spoedig!

Ton Leerschool
Stichting Mannenhulpverlening na seksueel misbruik

Ook slachtoffer van Niënhaus?

Beste mensen,
Mijn naam is Jan en ik ben misbruikt door Jan Niënhaus.
In verband met het indienen van een klaagschrift tegen J.B. Niënhaus bij Hulp & Recht zoek ik contact met mannen die in hun jeugd ook slachtoffer van hem zijn geweest. Je kunt me bereiken via xxxxx

Helemaal vast!!

Hallo,

Ik ben net nieuw ingeschreven op deze site. Op advies van mijn advocate. Ik loop helemaal vast in mijn leven. Ook staat nu mijn 2e huwelijk op springen door mijn ervaringen in mijn tienerjaren. Van mijn 13e tot mijn 17e misbruikt door een pater uit Mook. Het Gabriel College/Klooster. wie kent er meer mensen uit dit klooster…. wat zou het fijn zijn om te kunnen delen… om vrijuit te kunnen spreken…..

Groet,          Peter

België: reactie werkgroep Mensenrechten in de Kerk

De Werkgroep Mensenrechten in de Kerk (WMK) drukt haar respect en waardering uit voor de verschillende parlementsleden uit verschillende politieke partijen die ervoor hebben gezorgd dat bisschoppen en oversten van katholieke instellingen zijn moeten komen getuigen in de Kamercommissie Seksueel Misbruik voor hun jarenlang zwijgen over het veelvuldig seksueel misbruik van clerici in allerlei katholieke instellingen.

De Parlementaire Commissie heeft gisteren, 30 maart 2011, kunnen besluiten dat decennialang een ‘cultuur van het stilhouden in stand werd gehouden in de RKK (in de eindtekst staat zelfs het begrip ‘doofpot’). Dat was trouwens één van de redenen waarom onze Werkgroep Mensenrechten in de Kerk, sinds haar ontstaan in 1992, door de bisschoppen niet werd beluisterd, laat staan erkend.

De Parlementaire Commissie heeft nu eindelijk dat decennialange stilhouden en stilzwijgen van oversten en bisschoppen openbaar kunnen maken. Dit beschouwen we als een hoopvol keerpunt in de Belgische kerkgeschiedenis.

In de verschillende hoorzittingen werd duidelijk dat bisschoppen en oversten die meestal ontkenden iets af te weten van de acties van onze werkgroep, nu geconfronteerd zijn met meer dan 1900 blz. correspondentie, documenten die het tegendeel bevestigen : meer bepaald 490 dossiers en 610 contacten.

Uit de sessies van de Parlementaire Commissie blijkt dat ook binnen het gerecht meer dan eens getalmd werd om deze klachten grondig te onderzoeken.

Omdat dit alles duidelijk is geworden dankzij deze Commissie, zijn wij hoopvol gestemd. Maar er is meer.
Onze zorg blijft : zullen slachtoffers uiteindelijk weer eens in de kou blijven staan?

Wij constateerden tijdens de hoorzittingen dat niet alle partijen spontaan geneigd waren de cultuur van stilhouden te verlaten. We betreuren hierbij dat bepaalde politici, zoals senator Rik Torfs, maandenlang en ongenuanceerd deze Parlementaire Commissie bestempelden als ‘een praatbarak en een show’ en herhaaldelijk zeer persoonlijke aanvallen lanceerden op bepaalde mensen uit de Commissie. Het waren diezelfde mensen die alles ondernomen hebben opdat bij de start van de Commissie niet zou worden overgegaan tot een volwaardige onderzoekscommissie die onder ede zou kunnen verhoren en leugens zou kunnen opsporen. De vele slachtoffers en de gruwel van de feiten verdienden deze volwaardige onderzoekscommissie.

Ondanks deze verschillende minpunten, zijn wij hoopvol. Wij kijken vooral uit naar de oprichting van het nieuwe ‘arbitragesysteem’. Hierdoor kunnen bisschoppen en oversten tonen dat ze het menen met hun ‘berouwshow’ en dat zij de uitgestoken hand van de voltallige Parlementaire Commissie dankbaar zullen aanvaarden zodat alle slachtoffers, ook die uit het verleden, erkenning zullen krijgen. Wij roepen de bisschoppen op deze kans te grijpen en gevolg te geven aan dit ‘arbitrage-initiatief’. Bisschoppen, dit initiatief kan uitgroeien tot een soort waarheidscommissie die genezend kan zijn, zowel voor de slachtoffers als voor de Kerk zelf. Een model zelfs voor andere organisaties die ook worstelen met deze problematiek van kindermisbruik.
Daarom kijken wij als slachtoffervereniging hoopvol uit naar deze nieuwe arbitrage zodat niet langer beweerd kan worden, boven de hoofden van de duizenden slachtoffers, dat ‘niemand verantwoordelijk is voor dit jarenlange kindermisbruik’.

Daarom deze dubbele oproep van de WMK :
1. Naar de slachtoffers die een dossier hadden ingediend bij de Commissie Adriaenssens. Zij gaan best zelf het vrijgegeven in beslag genomen dossier terughalen bij het Federale Parket in Brussel en dienen ditzelfde dossier er meteen terug in. Zo tellen deze getuigenissen mee in het onderzoek naar het schuldig verzuim van de kerkelijke instituten. Terzelfder tijd kan een kopie van dit dossier, voor de zoveelste keer, gestuurd worden naar de plaatselijke bisschop of overste. Niet dat wij daar veel van verwachten. Toch is het belangrijk. Voor begeleiding kunnen slachtoffers-overlevers altijd bij ons terecht via : www.mensenrechteninde kerk.be

2. Naar alle slachtoffers toe : We roepen alle slachtoffers van wie hun zaak als ‘verjaard’ wordt bestempeld op, om hun dossier voor te leggen aan de nieuwe arbitragecommissie , vanaf het moment dat die met haar werkzaamheden zal starten. Graag bieden wij hier onze medewerking aan.

We geven je graag al enkele aandachtspunten mee wat onze toekomstige input betreft :
Schadeloosstelling voor therapieën die de slachtoffers van seksueel misbruik jarenlang een bom geld gekost hebben, moeten in ieder geval worden terugbetaald met terugwerkende kracht.

Andere juridische evidenties
We roepen slachtoffers op om hun klacht neer te leggen bij de plaatselijke politie (als strafdossier) en bij onderzoeksrechter De Troy indien hun zaak kan bijdragen in de bewijsvoering naar het schuldig verzuim van bisschoppen en oversten. Ook blijft onze oproep gelden om elke klacht ook neer te leggen bij de plaatselijke bisschop of overste.

Tot slot willen wij de voltallige Parlementaire Commissie bedanken voor deze maandenlange, zware zittingen naar een hoopvol resultaat te leiden. Hun komt alle eer toe om deze problematiek eindelijk bespreekbaar te kunnen maken. Op onze verdere medewerking kunnen zij alvast rekenen. Een beleid dat pleit voor verantwoordelijkheid vlucht niet voor de gevolgen ervan. En dat stemt ons hoopvol.

Sint-Michiels en Sint-Goedele kathedraal (plein), 31 maart 2011

Broeder Johannes (Oase, Eikenburg 68/69)

Ik ben op zoek naar de huidige of laatste woonplaats van Broeder Johannes van Pensionaat Eikenburg te Eindhoven. (Groepsleider van de Oase in de periode 68/69)

Verder wil ik graag weten of er iemand weet of Broeder Johannes nog in leven is of zo niet in welk jaar hij dan gestorven zou zijn.

Dit i.v.m.  2 bijzonder vervelende en intimiderende ontmoetingen met een onbekende (als twee druppels water) in de periode 2005/2008 in een filiaal van AH te Lelystad.

Verder zou ik graag de naam te weten komen van de mede groepsleider/studie begeleider (ik dacht dat deze priester was maar weet dit niet zeker)

st louis amersfoort

Het valt me zwaar hier iets neer te zetten vooral om het feit dat ik het al mijn leven lang verzwijg iets wat mijn leven heeft verwoest en nog nooit met iemand heb gesproken over mijn verblijf op st louis .

 De vele media aandacht en het feit dat de kerk de misstanden begint te erkenen geeft mij kracht om eindelijk na al die jaren te gaan klagen, ja gewoon te gaan klagen om wat mij als jongen van 10 jaar is aangedaan.Ik kwam als 10 jarige op pensionaat saint Louis in Amersfoort terecht ,ik kwam uit een RK middenstandsgezin met 5 kinderen waarvan ik de oudste was,het was 1965-66 dat ik in klas 5 kwam mijn eerste jaar van de 2 jaren die ik daar verbleef. De eerste weken mocht je nog niet gelijk naar huis mijn ouders reisden veel en ik was in de weekenden vaak op st louis.

Nooit zal ik de dag vergeten dat ik ‘s morgens wakker werd en in mijn bed had geplast broeder Felicius  “fikke”had zaaldienst en zei mij het bed af te halen en hij zou me later hierover onderhouden.

de avond dat wij naar bed gingen en de lichten uit gingen op de zaal liep hij zijn ronde , bij mijn bed aangekomen zei meekomen , ik was al gewaarschuwd voor deze broeder

meestal kreeg je slaag van hem, hij was niet vriendelijk nooit eigenlijk en erg streng, bij het minste geringste kreeg je een oorveeg . als een bang konijntje liep ik met hem mee naar een hokje welke in de hoek van de slaapzaal stond moest naar binnen en hij sloot een gordijn, in dit hokje brachten de broeders die zaaldienst hadden de nacht door .

hij vertelde me dat ik iets heel ernstig had gedaan en daarvoor bestraft moest worden mijn broek en pyamabroek moesten uit en ik moest over hem heen komen liggen

mijn piemeltje kwam hierdoor vast te zitten tussen zijn benen en ik was als de dood, ik zal het je afleren vies jongetje zei hij steeds en begon met een pantoffel op mijn bips te slaan

het slaan leek wel uren te duren maar ik denk dat het nooit meer dan 5 a 10 klappen waren, ondertussen duwde hij met kracht zijn benen omhoog.

huilend moest ik opstaan en voor hem blijven staan ik kan me herinneren dat hij iets zei van je hebt je straf gehad nu zal ik zorgen dat je niet meer het bed vies maakt hij pakte mijn piemeltje en sjorde eraan er kwam wit spul uit wat ik nog nooit gezien had en hij ving dit op in een doekje ik moest me aankleden en mocht er niks over zeggen op de zaal bid maar een paar wees gegroetjes dan komt alles goed.

Ik besefte toen nog niet dat ik klaar gekomen was en durfde niemand wat te vertellen ik dacht ook dat ik een vies jongetje was en straf had verdiend en wat hij gedaan had net zoiets als bij een dokter was die je piemel weleens controleerde, ook was ik bang dat ik niet in de hemel kwam hierdoor en dat gaf mij nog meer angst.

Ik bad altijd in bed dat ik niet zou plassen  maar dat hielp natuurlijk niet er waren nog enkele jongens die regelmatig straf kregen eigenlijk altijd dezelfde. soms haalde hij wel 2 of 3 x op een avond iemand uit zijn bed. iedereen die dat niet meemaakte dacht dat je straf met de pantoffel had gehad. Later besefte ik dat juist deze manier van straffen weinig impact had op de zaal als jongens moesten wij altijd om half zeven op hadden een zwaar dagprogramma en een druk vrijetijdsprogramma dus ‘s avonds erg moe en iedereen sliep gauw.

ik ben het eerst jaar waarschijnlijk ruim 20 keer “gestraft”door deze broeder. Pas in de zesde klas was het voorbij .

Let niet op mijn interpunctie die vind ik in deze niet van belang

wat nu vraag ik me af, ik heb geen melding gedaan , ik weet niet of ik dat moet doen en waarom zou ik het doen , ik heb nu eindelijk erkend dat het niet normaal was wat er met mij gebeurde , ik weet niet of dat genoeg voor me is .

graag hoor ik advies van lotgenoeten.

Arthur

OM wil meer informatie van slachtoffers RK-kerk

door Ward Wijndelts – NRC

Het Openbaar Ministerie wil via zedenrechercheurs in contact komen met slachtoffers van misbruik binnen de katholieke kerk. Het gaat om zeker zes van de zeven zaken die de commissie-Deetman bij het OM onder de aandacht heeft gebracht.

Het OM kan op grond van de verstrekte informatie niet beoordelen of er tot vervolging over kan worden gegaan, meldt een woordvoerder van het Generaal Parket. “In een gesprek met een zedenrechercheur kan er aanvullende informatie worden vergaard, zodat het OM beter kan inschatten of we justitieel kunnen optreden, of dat de zaak bijvoorbeeld verjaard is.”

De geanonimiseerde casussen die de commissie-Deetman aan het OM verstrekte bevatten te weinig informatie, maar dat komt volgens de woordvoerder van die commissie niet doordat er selectie op is toegepast bij de overdracht aan het OM. “We hebben de casussen geanonimiseerd, maar we hebben verder alle informatie die wij beschikbaar hadden doorgegeven. Het is vervolgens aan het OM, en niet aan de commissie-Deetman, om verder recherche werk te doen.”

Het is nu aan de slachtoffers om te besluiten of ze in contact willen treden met een zedenrechercheur.

NRC-redacteur Joep Dohmen, die de zaak vorig jaar aan het licht bracht, vermoedt dat veel zaken bij de commissie Deetman verjaard zijn. “Wat betreft potentiële vervolging is het interessanter om de rapportage van de commissie-Samson af te wachten. Dat zijn recentere zaken.

Oproep aan de parochies

Onderstaande brief is een initiatief van Joke en Frans Philipsen.
Zij sturen deze brief aan rooms-katholieke parochies.
Wij publiceren deze hier, omdat wij dit een heel mooi intiatief vinden: het probleem eens vanuit een heel andere dimensie aanpakken.
Kopieer de onderstaande inhoud en stuur het naar jullie parochies. Laat wel even weten waarheen je hem verstuurd hebt, zodat wij ook de reacties van de verschillende parochies op kunnen volgen.
Bij voorbaat dank.
De webmaster.

***begin originele tekst***
Aan het pastoraal-team van de ……… parochie.

Geachte dames en heren,

De pedofilieschandalen van het laatste jaar doen de RK-kerk op haar grondvesten daveren. Dat is mijns inziens zeer terecht.
Aan kleine kinderen is zeer grote emotionele schade toegebracht, die ze hun hele verdere leven hebben moeten meetorsen. Relaties zijn er door verwoest. Zelfdodingen hebben eveneens plaatsgevonden. Slachtoffers van misbruik zijn later zelf dader geworden door hun eigen kinderen te misbruiken. Ook zijn er veel meldingen gekomen over geestelijke en lichamelijke mishandeling van kinderen in kloosters en internaten.
Nooit heeft de katholieke kerk aandacht besteed aan de slachtoffers. Slechts de goede naam van de kerk was belangrijk. Alles verdween in de doofpot, daders werden overgeplaatst en konden daar weer nieuwe slachtoffers maken.
Er is door de kerk nu een commissie ingesteld (Deetman) die het seksueel misbruik vanaf 1945 tot op heden gedegen en wetenschappelijk moet onderzoeken. Het zal nog zeker een jaar duren voordat deze commissie met haar eindoordeel komt.
Veel slachtoffers, die zichzelf liever “overlevers” noemen, hebben geen of weinig vertrouwen in deze commissie. Ze vinden dat ze bij de duivel te biecht zijn. Waarom geen onafhankelijk onderzoek? is hun vraag. Het niet in de opdracht van de commissie Deetman zitten van geestelijke en lichamelijke mishandeling is eveneens een tekortkoming.
Geheime archieven werden door bisschoppen vernietigd!!.”De zaak was toch afgehandeld!! Bovendien stond er niet veel bijzonders in!!” zijn hun argumenten. Mijn vraag is dan waarom waren ze dan geheim en waarom zijn ze dan vernietigd?
De Nederlandse bisschoppen hullen zich verder in stilzwijgen en verschuilen zich achter de commissie Deetman, terwijl de slachtoffers smeken om geholpen te worden. Zij weten dat ze misbruikt zijn als kind, dat hoeft de commissie Deetman niet uit te zoeken. Het duurt deze mensen allemaal veel te lang en ze hebben nu erkenning en hulp nodig.

Wat ik nu heel opmerkelijk vind (en ook zeer schokkend) is dat dit onderwerp bij de pastorale medewerkers in de parochies amper schijnt te leven, terwijl de wereld om hen heen toch in brand staat. Hun kerk wordt dagelijks van de meest vreselijke dingen beticht. Iedere bisschop, priester, pater of non wordt voor een viezerik of kreng uitgemaakt.
Door Rome worden achtereenvolgens de homoseksuelen, de joden en de vrijmetselarij als boosdoeners aangewezen. Hoe bont kun je het maken.
En de pastorale medewerkers in Nederland doen niets. Lopen jullie je niet dood te schamen? Hoe kun je voor zo’n instituut werken? Daar kun je toch niet trots op zijn.
Wat ik wil is dat jullie, pastorale medewerkers van alle parochies in Nederland, weer trots op je zelf kunt zijn door bondgenoot te worden van alle slachtoffers van seksueel misbruik binnen de kerk door er bij de bisschoppen van Nederland op aan te dringen dat ze
1. een zeer dringend beroep moeten doen op de daders om zich te melden bij de commissie Deetman.
2. alle archieven onverwijld ter beschikking moeten stellen aan de commissie Deetman.
3. volledige openheid geven over eventueel reeds vernietigde archieven.
4. vooruitlopend op de definitieve aanbevelingen en de conclusies van de commissie Deetman voor de slachtoffers een adequaat hulpprogramma aanbieden.
5. in de opdracht van de commissie Deetman ook de geestelijke en lichamelijke mishandelingen meenemen.

Doe hiervan dan uitgebreid bericht in de media, zodat de slachtoffers zich dan gesteund weten door medewerkers van de kerk. De kerk die hen zo lang in de kou heeft laten staan. Deze mensen steunen is pas waarachtig pastoraal werk.
Wanneer het gehele onderzoek in volledige medewerking met de leiding van de Nederlandse katholieke kerk en gesteund door hun pastorale medewerkers in de parochies transparant en open geschiedt zal ook blijken dat 90% van de pastorale medewerkers goede, integere mensen zijn, die hun werk goed doen en het beste met hun medemens voor hebben. Die smet zal dan van jullie wegvallen.
Overigens ben ik zelf voor een parlementair onderzoek met verhoren onder ede. Want voor mij moet de onderste steen boven komen. Ik weet n.l. wat de combinatie misbruik, arrogantie en machtsmisbruik bij een mens kan aanrichten.

Mocht er van jullie kant nog behoefte zijn aan nadere informatie of verdere uitleg dan ben ik daartoe graag bereid die dan zo gewenst mondeling of schriftelijk te geven.

Met vriendelijke groet,
Frans Philipsen
Oude Doetinchemseweg 73
7038 BG Zeddam
Tel.0314-651185
fransenjoke@yahoo.com

***einde origineel bericht***

Oproep Kindertehuis in Zelem

Journalist Gerry Klompers (TV Limburg België) zoekt contact met:
Een Limburgs persoon die misbruikt is door vrouwen/nonnen en die zijn verhaal wil doen voor ons, uiteraard volgens alle regels van de anonimiteit?

U kan Gerry Klompers bereiken op dit gklompers@tvl.be en op 0032 11 71 22 30.

Eindelijk

Nooit heb ik vermoed dat sexueel misbruik zoveel gevolgen zou hebben.  Natuurlijk wist ik dat de meester iets gedaan had wat niet mocht. Niet voor niets deed hij altijd de deur van het klaslokaal op slot en de gordijnen dicht. Maar eigenlijk vond ik het best wel fijn dat juist ík na afloop van de les het bord weer mocht uitvegen. Thuis moest ik vechten voor wat aandacht, we waren met twaalf kinderen en dan was het niet altijd gemakkelijk om aan de beurt te komen. Voordat we naar bed gingen vroeg ik altijd nog eens nadrukkelijk aan mijn moeder, of ze me lief vond. En mijn lieve maar o zo drukke moeder zei dan steeds dat dat zo was en dat ik maar gauw moest gaan slapen. En na enkele bevestigingen dat ze écht van mij hield, ging ik dan maar naar boven, want ons moeder had het nog druk genoeg. Mijn vader was altijd aan het werk. Hij draaide een aantal jaren zelfs een dubbele ploegendienst. Er moest geld verdiend worden.  Op de fabriek verdiende hij te weinig om een gezin met twaalf kinderen te voeden en daarom deed hij ook tuinierswerk. Er waren nogal wat welgestelden in het nabije Oss die een tuinman het werk lieten doen en dat kwam voor mijn vader goed uit. Hij had wel een beetje verstand van tuinen.

Nee, dan die aandacht van de meester! Juist ík mocht van hem het bord vaak uitvegen. Als de klas uit was. Dat hij met zijn hand dan ik mijn korte broekje zat vond ik wel raar, maar goed, hij was de meester, dat zou zo wel horen.

En – jaren later- wist ik natuurlijk ook dat het niet goed was wat er daarna gebeurde met mijn broer. Hoe hij ‘s nachts aan mijn bed kwam en me dan wakker maakte. Dat ik in het begin helemaal niet wilde, maar na verloop van tijd met spanning wachtte of hij toch maar aan mijn bed kwam. Omdat ik het toch wel lekker vond. Ja, mijn broer had gelijk als hij iedere keer zei dat het gewoon lekker was en dat het niks gaf. Maar waarom voelde ik me dan altijd zo bedroefd na afloop. En schuldig. En smerig. En waarom vluchtte hij dan steeds weg als er iemand naar boven kwam. En moesten we heel zachtjes doen?

En waarom was ik altijd zo bang dat mijn moeder of mijn broers en zussen iets aan mij zagen als ik de volgende morgen beneden kwam. Hadden ze iets gezien? Of iets gehoord? Kreeg ik een rode kop? Als er nu op de radio of de televisie maar niet over sex gesproken werd, want dan wist ik zeker dat ik een rode kop zou krijgen. En dan had ik me verraden…

Och, het was gebeurd. Het hoorde bij het leven.  Zoals de pater die mijn chambretje binnen kwam en mijn lichaam streelde voordat ik ging slapen. En de harde stoppels van een oudere priesterstudent, die me vaak op zijn schoot nam en me liefkoosde. Het enige wat ik niet begreep was dat zij niet in mijn broek hoefden te zijn…

En nu ben ik 57 jaar. Ik heb best wel een leuk leven gehad.  Ik heb een hele mooie, lieve , verstandige vrouw en drie prachtige zonen. Ze zijn niet onverschillig, maar sociaal betrokken en dat doet me goed. Ook met mijn werk is het goed gegaan. Ik heb een goede baan gehad en nader nu het pensioen. We hebben geen geldzorgen en kunnen veel leuke dingen doen. Over mijn sexuele leven wil ik het niet hebben. Met de kinderen gaat het best wel goed, ze hebben werk en eentje studeert nog. Soms zit er wel eens iets tegen, maar daar leren ze van. Kortom, het gaat allemaal best wel goed.

Waarom ik het niet over mijn sexuele leven wil hebben? Omdat ik daar droevig van wordt. Somber en gespannen. Nee, daar wil ik het niet over hebben. 

Inmiddels heb ik twee rotte jaren achter de rug. En niet alleen ik, maar vooral ook mijn lieve vrouw en kinderen. Zwarte jaren, met veel wanhoop, verdriet en uitzichtloosheid. Nogal eens heb ik gedacht dat ik er niet uit zou komen, dat de put te diep was. Maar mijn o zo trouwe vrouw hield me dan overeind door me bijvoorbeeld te wijzen op een website waarin alles zo duidelijk herkenbaar te lezen was. De website van P.J. Schouten bijvoorbeeld. Hoeveel meer begrepen we nu wat er allemaal aan de hand was. Dat de gevoelens en gedachten te verklaren waren.  Door de tranen heen zagen we wat de gevolgen konden zijn van sexueel misbruik. Goh, dat dat zoveel gevolgen kon hebben…..

We zitten nu in 2011. Enkele sessies heb ik mogen hebben van Peter John Schouten en ik heb er meer aan dan aan twee jaar eerdere hulpverlening. Ik begrijp nu veel beter hoe het allemaal komt. Dat ik geen enkele schuld heb aan het gebeuren, maar dat ze mij als kind gewoon gebruikt hebben. Gebruikt en weggegooid. Ik zie mezelf weer een beetje en het eerste begin van zelfrespect is gemaakt. Als ik in de spiegel kijk voel ik weer iets en ik durf nu zelfs weer naar mijn lichaam te kijken. Langzaamaan ben ik mijn lichaam weer aan het terugveroveren. Het is MIJN lichaam en een ander blijft daarvan af! Soms val ik nog wel wat terug en soms twijfel ik weer, maar dat hoort er bij. Het gaat nu eindelijk de goede kant op. Dankzij de de Tovenaar van Zeist. Want zo noem ik hem altijd tegen mijn vrouw als ik op therapie ga.   

Nu, achteraf, denk ik vaak dat ik veel eerder naar hem had moeten gaan. Maar goed, het is nu eenmaal niet zo gegaan. Wat ik aan u, lezer, kan meegeven, is dat u niet moet wachten met het zoeken naar hulp. Al hoop ik wel dat u even wacht met aanmelden bij Peter John totdat ik mijn therapie bij hem heb afgemaakt. Hij moet het nog even niet te druk krijgen, anders kan ik er niet meer terecht….

een slachtoffer