Advies aan de commissie Lindenbergh

Op 11 mei vindt er overleg plaats tussen de commissie Lindenbergh en slachtoffers en vertegenwoordigers van lotgenoten contactgroepen.
Dhr. Lindenbergh heeft gevraagd om reacties en informatie ter voorbereiding van dat overleg.
Hieronder vindt u mijn bijdrage welke ik hem vandaag toegstuurd heb.
Ton Leerschool
Stichting Mannenhulpverlening na Seksueel Misbruik

Advies aan de commissie Lindenbergh

Inleiding
Hieronder volgen een aantal overwegingen m.b.t. genoegdoening en schadeloosstelling van slachtoffers van seksueel of ander misbruik door rooms-katholiek geestelijken welke ik u vraag mee te nemen in uw advies aan de Nederlandse Bisschoppenconferentie en Konferentie Nederlandse Religieuzen.

Bovendien vindt u een voorstel hoe een dergelijke schadeloosstelling ingericht zou kunnen worden om te komen tot genoegdoening en heling. Want heling van aangedane gezondheidsschade zou toch het uitgangspunt moeten zijn; kinderen zijn door geestelijken beschadigd en levens daardoor vernield met gevolgen, niet alleen voor de slachtoffers zelf maar ook hun ouders, partners, kinderen en andere direct betrokkenen.

Door toentertijd niet in te grijpen en daders te beschermen, feiten te verdraaien, te intimideren, te liegen en autoriteiten te bedriegen is de rooms-katholieke kerk verantwoordelijk geworden voor de daden van de bij haar aangestelde medewerkers die zich misdragen hebben.

Het is hoogste tijd voor de rooms-katholieke kerk tot inkeer te komen en de slachtoffers recht en hulp toe te doen komen waar zij al die jaren al recht op hadden. Hoe langer hiermee gewacht wordt, hoe meer zij beschadigd zal worden door de aanhoudende stroom van feiten en getuigenissen en hoe moeilijker het word om ‘geloof-waardig’ te blijven.

Genoegdoening
Voor zover uit de media te ontnemen is, heeft de commissie-Lindenbergh de opdracht gekregen juridische aspecten rondom genoegdoening aan slachtoffers van seksueel misbruik te onderzoeken. Dit wordt bevestigd door het, door de commissie ingestelde emailadres: genoegdoening@frg.eur.nl. Het woord ‘genoegdoening’ klinkt overal door.

In de Van Dale valt te lezen dat genoegdoening te maken heeft met herstel, voldoening, compensatie, eerherstel, wraak. Al deze definities zijn, in meer of mindere mate – afhankelijk van het individu, van toepassing als het gaat om de genoegdoening n.a.v. seksueel of ander kindermisbruik door rooms katholiek geestelijken.Voor sommigen is een gemeend excuus voldoende, voor een ander een volledige compensatie voor de geleden directe en indirecte schade ten gevolge van carrière breuk, gezondheids- en relatieproblemen en de daaruit voortvloeiende ziektekosten, ontbrekende oude dag regeling, alimentatiebetalingen, etc. etc.

“Ware genoegdoening betekent dat het gebeurde geen invloed meer heeft op de huidige situatie van het slachtoffer; zijn leven is zoals dat geweest zou zijn had het misdrijf niet plaatsgevonden.”

Hierbij zal dus in ieder individueel geval beoordeeld moeten worden of en wat de ‘klager’ overkomen is en welke impact dat op zijn of haar leven gehad heeft. Om te komen tot ware genoegdoening zal dat tóch moeten gebeuren; iemand om vergeving te vragen terwijl je je maar oppervlakkig verdiept in wat de impact van het misbruik op zijn of haar leven geweest is, zal nooit leiden tot ware genoegdoening. Of iemand een bedrag overmaken zonder te weten wat er schadeloos gesteld wordt, voor welke smart betaald wordt, leidt alleen tot een grotere frustratie van het slachtoffer: hij/zij voelt zich weer misbruikt!

Er moet genoég gedaan worden en dat kan alleen als je weet hoeveel er goed te maken is.
De kerk heeft dit tot nu toe, een enkele uitzondering daargelaten, verzuimd en hoe langer hier mee doorgegaan wordt hoe nadeliger voor de kerk. Zij wordt steeds meer gezien als ‘onmenselijk’ en onchristelijk’ en dat terwijl zij juist zou moeten opkomen voor de zwakkeren… Wat zij preekt is niet in overeenstemming met haar moreel en menselijk handelen!

In het geval van seksueel of ander kindermisbruik door rooms-katholiek geestelijken genoegdoening uitsluitend te beoordelen vanuit de juridische context doet afbreuk aan het spirituele aspect van dit specifieke misbruik.Tenslotte heeft het misbruik plaatsgevonden binnen de intieme vertrouwensrelatie van het kind en een (zelf uitgeroepen!) vertegenwoordiger van God. Het ontnemen van Geloof door corruptie van deze relatie betekent voor veel mensen een leven zonder grenzen of het ontbreken van de ‘bodem’ welke voor anderen zijn grondslag in het christelijke geloof heeft

Het zou de kerk eraan gelegen moeten zijn deze vertrouwensrelatie te herstellen; alle bewegingen van de kerk zijn echter van het slachtoffer vandaan en daardoor worden de slachtoffers en het aanzien van de kerk beschadigt.

Genoegdoening na seksueel of ander kindermisbruik zou altijd gericht moeten zijn op heling. Door het kind seksueel of op andere wijze te misbruiken is gezondheidsschade opgelopen. Schade welke een normale ontwikkeling en daardoor een normaal functioneren onmogelijk heeft gemaakt zal ‘geheeld’ moeten worden. Een schadeloosstelling zonder het uitgangspunt van heling zal niet leiden tot genoegdoening. Ons voorstel is dan ook op genoegdoening én heling gericht.

Schadeloosstelling
Een ander aspect dat voortdurend in relatie met commissie Lindenbergh genoemd wordt is ‘schadeloosstelling’ of financiële compensatie voor het aangedaan leed.

In het buitenland is het, onder druk van de daar bestaande wetgeving, herhaaldelijk gekomen tot ruimhartige financiële regelingen met slachtoffers. Dat zal de katholieke kerk in Nederland natuurlijk proberen te vermijden, onder aanwending van de burgerlijke wetgeving welke in ons land aanmerkelijk minder royaal is in dergelijke gevallen. (Diezelfde wetgeving die eerder weliswaar op geen enkele wijze de kerk ervan weerhouden heeft misdadigers in bescherming te nemen en over te plaatsen i.p.v. over te dragen aan de rechterlijke macht!)

De vraag is ook of een op zich zelf staande financiële regeling het gewenste effect zal hebben. Uit het buitenland blijkt dat niet het geval te zijn, omdat de slachtoffers toch met het gevoel van onrechtvaardigheid blijven zitten, omdat er geen recht is gedaan. Anders lijkt het erg op ‘aflaat’ van zonden en misdrijven horen nou eenmaal, zo leren wij al van jongs af aan, bij de rechtbank beoordeeld en indien gegrond bestraft te worden.

Ook dat recht is slachtoffers van misbruik door rooms-katholiek geestelijken ontnomen! Veel zaken zijn door de handelswijze van de kerkorganisatie nu verjaard en zo de katholieke kerk wérkelijk recht wil doen aan de slachtoffers, zal de regeling met de slachtoffers de gerechtelijke richtlijnen moeten overstijgen en ‘uit het hart’ moeten komen.

Het is niet de schuld van de slachtoffers dat er nu pas na zoveel jaren gekeken wordt naar wat er precies gebeurt is, of feiten daadwerkelijk hebben plaatsgevonden en wat de directe gevolgen daarvan zijn, voor de slachtoffers. Dat heeft de kerk aan zichzelf te danken en de slachtoffers dreigen nu weer het kind van de rekening te worden! Alleen zullen zij dat dit maal niet laten gebeuren, zij hebben het misbruik overleefd, zijn sterker geworden dan tevoren, hebben hun stem terug en zullen die ook laten horen.

“Dit probleem voor de kerk gaat niet meer vanzelf weg, zoals eerder in het recente verleden gebeurde!”

De kerkorganisatie moet zich op een persoonlijk niveau verdiepen, interesseren, voor wat de mensen overkomen is en kan, met volledig inzicht, hooguit in alle nederigheid vragen wat er voor de mensen gedaan kan worden om het aangedane leed goed te maken. In dit verband een systeem met een staffel van schade te hanteren is subjectief en doet, wederom, geen recht. Wie gaat bepalen dat een eenmalige anale penetratie minder erg of erger is als het leven onder de jarenlange dreiging voor mishandeling? Minder erg of erger voor wie? De gevolgen en dus de ernst van het misbruik zullen van het slachtoffer afhangen en dat zal de kerk onder ogen moeten zien!

Slecht begin, goed einde
Veel mensen hebben door wat hen in hun jeugd is overkomen, een slecht begin gemaakt.
Hun jeugd is hen ontnomen, zij hebben geen normale seksuele en sociale ontwikkeling doorgemaakt, hebben problemen met school en autoriteit gekregen, hebben met verslavingen te maken gekregen, hebben problemen in hun relaties en professioneel opgelopen.
Anders gezegd: zij hebben een slecht begin gemaakt!
Hun mogelijkheden zijn niet tot ontplooiing gekomen en daaruit hebben zij weer fysieke of psychische schade opgelopen. Hoe helend zou het zijn als de katholieke kerk dit eindelijk in zou zien en daar naar zou handelen!

Pensioen
Hoe helend zou het zijn als de katholieke kerk aan de slachtoffers de mogelijkheid van een ‘goed einde’ zouden aanbieden. Een warme deken, een comfortabele, onbezorgde, oude dag…

Door de boven beschreven gevolgen van het misbruik hebben veel mensen geen goed geregeld pensioen, doordat zij hun studies niet afgemaakt of carrière afgebroken hebben. Door hen de mogelijkheid van vervroegde pensionering en een ruimhartig pensioen aan te beiden kunnen zij er ook meer zijn voor hun partners en nabestaanden, want ook zij hebben jarenlang veel moeten ontberen.

Deze regeling zou door een verzekering ingericht moeten worden, waarbij de katholieke kerk de premies voor rekening neemt.Veel mensen hebben totaal geen vertrouwen meer in de kerk en op deze wijze zal er geen directe afhankelijkheid ontstaan.

Ziektekostenverzekering
Veel mensen leiden als gevolg van het misbruik aan psychische en fysieke klachten. Door de reorganisatie van de gezondheidszorg in Nederland betekent dat, dat een steeds groter deel van het besteedbaar inkomen van hun gezinnen aan de gezondheidszorg besteed moet worden. Ook dit zal niet alleen de slachtoffers, maar ook partners en nabestaande n ten goed komen.

Door de premies voor een goede zorgverzekering over te nemen, zal de kerk bijdragen tot een verhoogde levenskwaliteit: een goed einde. In nederigheid aangeboden zal deze aanpak de katholieke begrippen als barmhartigheid, compassie en christelijkheid weer inhoud geven en het aanzien en geloofwaardigheid van de kerk verhogen.

Conclusie
Eigenlijk is het zó eenvoudig voor de rooms-katholieke kerk om tot genoegdoening te komen voor de slachtoffers van seksueel misbruik, dat ik me afvraag waarom zij dit niet eerder opgepakt hebben.
Is dat arrogantie, wereldvreemdheid, machtswellust?
De kerk hoeft alleen maar aan de mensen te vragen of zij mogen helpen; dat zij begrijpen dat er vreselijk leed aangedaan is en dat ze dat goed willen maken. Dan komt de kerk weer náást de mensen te staan en niet erboven en toont ze de principes die ze preekt te ‘beleven’.

Had de katholieke kerk dit gedaan toen het misbruik gepleegd werd, of op z’n laatst, toen de misbruikverhalen naar buiten begonnen te komen zo’n 30jaar geleden, dan had zij heden veel meer aanzien genoten dan alleen van een voortdurend afnemende geloofsgemeenschap, was met recht ‘een levende kerk’ geworden of geweest.

Vaticaan weigert schadeloosstelling

door Ton Leerschool
Stichting Mannenhulpverlening na Seksueel Misbruik

Zoals te lezen valt in De Gelderlander, De Telegraaf en op de website van PowNed heeft de Congregatie van de Geloofsleer (de vroegere Inquisitie) van het Vaticaan botweg geweigerd schadevergoeding te betalen aan Ruud Egging, slachtoffer van een kapelaan van de Arnhemse Sint Walburgiskerk. Eerder werd dit ook al door het bisdom Utrecht geweigerd. Op zich niets opzienbarends, zal je zeggen. Past helemaal in de eeuwenoude roomse traditie van schadebeperking voor de kerk. En toch zit er meer achter…

Ruud Egging klaagde bij Hulp en Recht, de binnen-kerkelijke klachtencommissie van de rooms-katholieke kerk en de bewuste kapelaan werd schuldig bevonden. Dan zou je zeggen dat men het ook wel eens zou moeten worden over een schadeloosstelling. Tenslotte is in het onderzoek vastgesteld dat er door hem ‘schade is geleden’ om het vernietigen van een mensenleven maar eens te vergelijken met een aanrijding of ingetrapte ruit…

Niets in die zin kwam echter over de lippen van de kerkfunctionarissen; in Nederland niet en in Rome niet.
Ruud Egging moet zijn genoegdoening putten uit het feit dat die kapelaan schuldig is bevonden en hij dus geen ‘vermeend’ slachtoffer meer is, maar dat zelfs de kerkelijke organisatie van mening is dat de door hem geschilderde gebeurtenissen echt gebeurd zijn.
Hij mag zich nu echt slachtoffer noemen zonder angst te hebben voor smaad aangeklaagd te worden.
En that’s it…case closed! Of niet?

Niet helemaal, zou ik zeggen, want wij kunnen allemaal uit deze herhaalde weigering leren over de wat er in de kerkhiërarchie gedacht en hoe er met slachtoffers omgegaan wordt! Door de eigen onderzoeksclub ‘bewezen slachtoffers’…
Dit moet ons allemaal leren dat er van de Nederlandse kerkorganisatie, het Vaticaan of hun hoogste baas (want hij bepaalt al sinds 30jaar hoe Rome met seksueel misbruik omgaat; eerst als hoofd van de Congregatie van de Geloofsleer en sinds 2005 als paus) geen menselijkheid te verwachten valt.
Zij gaan het niet, vrijwillig, netjes oplossen met de duizenden en nog eens duizenden wereldwijde slachtoffers!
En daar je hoop op te vestigen gaat je teleurstellen en beschadigen…

Zij zullen door wereldse rechters op hun knieën en tot menselijk handelen gedwongen moeten worden. Wereldse leiders zullen eindelijk afstand moeten nemen van deze criminele organisatie en deze politiek isoleren zoals zij met andere staatshoofden, welke misdaden tegen de mensheid plegen, doen. De katholieke kerk zal tot verboden criminele organisatie verklaard moeten worden zoals de Hells Angels.

Al meer dan 30jaar hebben overlevers van seksueel misbruik schanddaden aan het licht gebracht, boeken geschreven, bewijsmateriaal geproduceerd en nog steeds weigert de samenleving het grotere verband te zien.
En gaat de verandering dus niet van zelf komen…daarvoor is de macht van dit instituut veel te verweven met onze samenleving.
Goed-gelovige katholieken zitten op alle niveau’s in onze maatschappij en beschermen het goed van de kerkelijke macht.
En dat is geen toeval!

In 1928 richt de katholieke kerk Opus Dei op.
Sinds die tijd ronselt deze organisatie onder jeugdigen; niet om deze tot priester te wijden en zodoende de goede werken van de kerk te verspreiden, maar om als leken plaats te nemen in de hoge functies in de maatschappij. Uiterlijk niet als zodanig herkenbaar, maar van binnen opererend ten behoeve van de kerkelijke organisatie.
Zij zijn getrouwd (meestal met ander Opus Dei leden), leven een schijnbaar normaal bestaan, maar hun enige doel is de kerk voor schade te behoeden. En daarbij zijn alle middelen geoorloofd.

Scheiding van kerk en staat? Een rookgordijn – ze zitten overal, naar eigen zeggen 80.000 wereldwijd – binnenkort is op deze website mijn verhaal te lezen over Opus Dei op basis van ooggetuigen, mensen uitgestapt uit Opus Dei die hun verhaal vertellen van hersenspoeling, absolute indoctrinatie door isolatie, zelf-mutilatie, etc. etc. Zij vertellen hoe zij psychisch, fysiek en seksueel misbruikt zijn in het proces omgevormd te worden tot ‘mensen-robots’, het geheime roomse leger…
Voorbeeld in Nederland: Ruud Lubbers – google maar in zijn verleden en opeens staan allerlei dingen die hij gedaan en bedacht heeft in een heel ander licht.

Ruud Egging heeft nog geen genoegdoening voor het aangedaan onrecht mogen vinden, maar misschien helpt zijn zaak dat meer mensen doorzien met wie wij echt te maken hebben en sterkt het mensen hun strijd tegen deze criminele bende voor te zetten.
Niet om de wereld over te nemen of anderen te onderdrukken, maar voor heel doodgewone menselijkheid.
Menselijkheid die heel doodgewoon bij christen-zijn zou moeten horen.
Wordt vervolgd.

Johannes Paulus II was geen heilige!

door Ton Leerschool
Stichting Mannenhulpverlening na Seksueel Misbruik

Johannes Paulus II was geen heilige!
En dan bedoel ik dat hij niet was, wat wij als normale mensen een ‘heilige’ noemen, namelijk: iemand die zich behoorlijk gedragen heeft op aarde. Daar is in zijn geval absoluut geen sprake van…

Als zoiets als een heilige al bestaat?
Volgens Wikipedia is een heilige: een titel die in het christendom wordt toegekend aan personen die bijzonder rechtschapen en gelovig hebben geleefd, en in de hemel zijn.

Aangezien de katholieke kerk, en dus ook de heiligen volgens die kerk, bedacht zijn door mensen, betwijfel ik als zodanig ook iets boven-menselijks als een heilige. En de hemel leverde hier op aarde wel een uitstekend angst- en onderdrukkingsmiddel op; dus of die wél bestaat? Ik geloof in elk geval niet dat die er zo uitziet en uitgebuit mag worden als de katholieke kerk ons wil doen geloven… Maar je weet het maar nooit, want: “wie gelooft komt in de hemel”. Ik zal me mogelijk later dus voor mijn blasfemie moeten verantwoorden; nou ik riskeer het maar op…

Maar dat Johannes Paulus II, of Karol Józef Wojtyła voor normaal sterfelijken zoals ikzelf, geen heilige was, daarvan hebben we de laatste 10jaar voldoende bewijs opgestapeld gezien. Gelovig zal hij misschien geleefd hebben, maar rechtschapen was hij allesbehalve.

Samen met het hoofd van de Congregatie van de Geloofsleer, de huidige paus Benedict, mag hij verantwoordelijk tekenen voor het doofpotten van duizenden gevallen van seksueel en ander misbruik in katholieke instellingen, schuilplaats bieden in het Vaticaan aan misdadigers die zich aan misbruik schuldig gemaakt hebben, leugens, misachting van de mensheid, etc. etc.
Niet echt een heilige in de normale zin van het woord!

Maar wat mij vooral wantrouwig maakte is de snelheid waarmee deze zaligverklaring door de procedures getrokken wordt!
Normaal gesproken wordt pas na een 5 jaar wachtperiode begonnen met de procedure van heiligverklaring, in zijn geval zijn die al kort na zijn overlijden in gang gezet. Dat Karol zelf de regels voor zaligverklaring tijdens zijn leven aanzienlijk versoepeld heeft (in stijl van een andere niet-heilige: Silvio Berlusconi) helpt natuurlijk ook mee… Bovendien zijn er tijdens zijn ‘regering’ meer mensen zalig verklaard dan ooit tevoren; mag hij daar dan zelf alstublieft ook nog even van profiteren?

Waarom? Die vraag dringt zich bij mij op.
Heeft de kerk positief nieuws nodig?
Is het gewoon weer een rookgordijn van Ratzinger? (Foto: dank PowNed)
Dan is dit wel een beetje heel erg doorzichtig….toch?!?…hoe wel?!?…de mensen die nog in dit soort boven-natuurlijke zaken geloven, die geloven dit ook wel. En daar gaat het om: de gelovigen iets geven om zich gesterkt te laten voelen in ‘hun’ kerk. En een paar ‘wonderen’ verzinnen: dat is zó gebeurd!

Er wordt zoveel narigheid naar buiten gebracht over ‘onze moederkerk’ – nu eens iets positiefs!
Die ongelovigen…die geloven toch niks…dus die zijn al verloren, maar die anderen moeten we proberen vast te houden…toch?!
Misschien toch een goeie PR-stunt dus, klinkt niet on-geloofwaardig of is het ongeloof-waardig?

Helpt het de deksel op de doofpot te houden?
Nou, daar moest ik even over nadenken, maar daagt het mij dan: wie gaat straks nog in het verleden van een ‘heilige’ spitten?
Dan moet je wel héél erg sterk in je (ongelovige) schoenen staan.
Van die man wordt beweerd dat hij in de hemel is…vlak bij God. Dan iets slechts over hem te zeggen zou je wel eens jouw plaatsje ‘in de zon’ kunnen kosten.

Bovendien helpt het indirect de huidige paus die (god weet!) ook absoluut geen heilige is en die liever ook niet heeft dat er, in een onderzoek naar het verleden van Karol Wojtyła, nog meer nare dingen over hem naar buiten komen.

Benedict: “Is toch ook zalig voor me. Kan ik op 1 mei weer in mijn raam gaan staan en duizenden gelovigen toezwaaien. Dan voel ik me al bijna een heilige, want die mensen kunnen het niet allemaal mis hebben!?! Ik bent een heilige… op aarde…
Ojee, nou begin ikzelf die onzin ook al te geloven!”

Ik? Cynisch? Jazeker, ik word cynisch van het bedrog, de persoonsverheerlijking, de pracht en praal…
Holy cow, Benedict: Wat zou Jezus vinden van die kermis die je ervan aan ‘t maken bent?

Slachtoffers hebben geen vertrouwen in commissie Bandell

Volkskrant Middernachtszon – Hugo Stephan Verbrugh – 9 april 2011
“De r.k. kerk doet inzake seksueel misbruik tot in decimalen achter de komma wat je kon verwachten…”

Trouw had het donderdag zelfs op de voorpagina: meerdere groepen slachtoffers seksueel misbruik vertrouwen commissie niet.

De NRC H meldde donderdagavond dit:
Slachtoffers van seksueel misbruik binnen de Rooms-Katholieke Kerk (RKK) keren zich tegen de commissie-Bandell. Dat is de commissie die het kerkelijk klachtenbureau Hulp en Recht moet reorganiseren. De commissie, onder leiding van oud-burgemeester Ronald Bandell van Dordrecht, bestaat alleen uit mensen die aan de Kerk zijn gelieerd. De misbruikslachtoffers, verenigd in Koepel Landelijk Overleg Kerkelijk Kindermisbruik (KLOKK), vinden dat daardoor geen sprake is van onafhankelijkheid. Volgens hen staat de eenzijdige samenstelling goed overleg in de weg. De KLOKK: „We zijn een jaar verder, maar de mannen van de RKK zitten al, op een enkele uitzondering na, een jaar op hun handen, gaan ieder contact met de slachtoffers uit de weg en beschadigen bij voortduring de talloze slachtoffers.”

Het artikel in Trouw luidde:
Verschillende groepen slachtoffers van seksueel misbruik in de rooms-katholieke kerk zeggen het vertrouwen op in de commissie-Bandell. Deze commissie, die orde op zaken moet stellen bij misbruik-meldpunt Hulp & Recht, heeft te nauwe banden met de kerk. Dat zeggen onder meer de Koepel Landelijk Overleg Kerkelijk Kindermisbruik (KLOKK), die spreekt namens vier verschillende slachtoffergroepen, en individuele gedupeerden.

De zeskoppige werkgroep onder leiding van oud-burgemeester Ronald Bandell van Dordrecht, is in het leven geroepen door de Nederlandse bisschoppenconferentie en de Konferentie Nederlandse Religieuzen (KNR) na aanbevelingen van de commissie Deetman. Deze stelde in december voor om het katholieke meldpunt Hulp & Recht drastisch te reorganiseren. Hulp & recht onderzoekt klachten over seksueel misbruik in de rooms-katholieke kerk, maar kan de stroom meldingen van misbruik niet aan. Ook is het volgens veel slachtoffers een spreekbuis van de kerk.

De commissie-Bandell, die afgezien van de voorzitter alleen uit mannen bestaat die aan de rooms-katholieke kerk zijn gelieerd, heeft niet het vertrouwen van de slachtoffers. “De commissieleden kunnen vanwege een primaire loyaliteit aan de kerk voor slachtoffers geen onafhankelijke aanspreekpersoon zijn”, zegt Ton Leerschool van KLOKK. Hij pleit voor een onafhankelijke onderzoekscommissie. “Want de rooms-katholieke kerk demonstreert hiermee opnieuw geheel niet geïnteresseerd te zijn in een open communicatie met de slachtoffergroepen.”

Vooral de benoeming van hulpbisschop Ted Hoogenboom in de commissie noemen de slachtoffers ‘zeer ongelukkig’. “Hij is wel de laatste waar slachtoffers op zitten te wachten”, zegt Ruud Egging, die de belangen behartigt van acht medeslachtoffers. “Deze geestelijke heeft de laatste jaren nou niet echt laten blijken sympathie te hebben voor het lot van de slachtoffers. Hij schoffeerde ons bijvoorbeeld door niet te verschijnen bij verschillende zittingen van de beoordelingscommissie van Hulp & Recht.”

Bert Elbertse, woordvoerder van de Bisschoppenconferentie wil niet inhoudelijk reageren op de kritiek. Volgens hem spreken de critici voor hun beurt. “laten we eerst afwachten wat het eindresultaat is van de commissie-Bandell.”

Voor 1 juli moet Ronald Bandell de voorstellen om Hulp & Recht te professionaliseren presenteren aan de onderzoekscommissie van oud-minister Deetman. Over twee weken spreekt Bandell, die nu vier maanden aan het werk is, voor het eerst met misbruikslachtoffers.

Van een van de direct betrokkenen binnen de KLOKK kreeg ik nog wat aanvullende documentatie:
In december 2010 bracht de Cie. Deetman een tussenrapport uit, omdat aan de commissie was gebleken dat de nood hoog was bij slachtoffers: zowel de hulpverlening aan slachtoffers als de klachtenprocedure, beide georganiseerd door het kerkelijk instituut ‘Hulp & Recht’ faalden. Van de slachtoffers mocht volgens Deetman niet verwacht worden dat ze genoegen ermee zouden nemen dat hier pas na zijn uiteindelijke rapportage, eind 2011, verbetering in zou komen. Hij adviseerde de Bisschoppenconferentie (BC) en de Konferentie Nederlandse Bisschoppen (KNR) daarom een ‘kwartiermaker’ aan te stellen die dan vóór 1 juli 2011 orde op zaken moest stellen bij Hulp & Recht. De klachtenprocedure zou vooral moeten gaan voldoen aan de normale eisen van openbaarheid en transparantie. De hulpverlening zou moeten worden afgestemd op de werkelijke behoeften van slachtoffers. Klachtenprocedure en hulpverlening zouden niet meer door elkaar moeten lopen, zoals nu bij Hulp & Recht het geval is.

BC en KNR benoemden Bandell om deze klus te klaren. Ongeveer een week geleden werd bekend wie de leden van Bandells werkcommissie waren. De commissie die in korte tijd geacht wordt een hulpverleningscentrum voor slachtoffers op te zetten en een fatsoenlijke klachtenprocedure te ontwerpen, blijkt uit twee mensen uit de top van de kerkelijke hiërarchie, twee kerkelijke autoriteiten op financieel gebied en de persvoorlichter van de RKK te bestaan, te weten:

Ronald Bandell voorzitter
Oud-burgemeester van o.a. Dordrecht; heeft in augustus 2010 een hoge pauselijke onderscheiding gekregen voor zijn verdiensten voor de rk kerk in de Nederlandse samenleving

Pieter Kohnen, secretaris
Persvoorlichter van de Nederlandse Rooms-Katholieke Kerk

Ad Leys
Hoofd van het bureau en secretaris van de KNR. Hij houdt zich bezig met de vermogensrechtelijke positie van de kloostergemeenschappen.

Jan van den Eijnden ofm
‘Minister provinciaal’ van de Nederlandse Provincie van de Orde der Minderbroeders Franciscanen.

Ted Hoogenboom
Hulpbisschop; vicaris-generaal en gerechtsvicaris van het aartsbisdom

John Bakker
Algemeen econoom bij het bisdom Rotterdam.

België: Commissie Seksueel Misbruik trekt conclusies

door Ton Leerschool
Stichting Mannenhulpverlening na Seksueel Misbruik

In België keurt de parlementaire Commissie Seksueel Misbruik in de kerk het eindrapport anoniem goed en de retoriek van medewerkers van de kerk begint weer als vanouds. Een aantal zaken komen steeds weer terug en zitten mij dan ook steeds weer dwars.

Ik geef hieronder graag een aantal links weer van bijdragen van het programma Terzake en VRT zodat iedereen zijn eigen mening kan vormen, maar een paar zaken wil ik voorweg kwijt.
Bericht Terzake: Commissie Seksueel Misbruik trekt conclusies

Geval 1 – verontschuldigen
Interview Toon Osaer, woordvoerder bisschoppenconferentie in Terzake
Vraag: “Moet de kerk zich nu expliciet verontschuldigen?”
Antwoord Osaer: “Dat hebben de bisschoppen al meermaals gedaan en ik denk dat ik dan ook kan zeggen dat zij dat zullen doen.”

Wat mij stoort is het gemak waarmee Osaer dit soort dingen over zijn lippen krijgt.
Nog nooit heeft de kerk zich echt verdiept in het aangedaan leed.
Hoe kan je dan excuses aanbieden? Voor wat vraag je dan veontschuldigingen? Vraag je oprecht vergeving als je je niet in het leven van het slachtoffer verdiept?
Nee, wij moeten allemaal onder de indruk raken van het feit dat een bisschop tot op het wereldse niveau afdaalt en ‘sorry’ zegt.

Als iemand je been afhakt en dan sorry zegt, blijft nog steeds het feit dat jij niet meer normaal kan lopen! En dan ga je je misschien heel even iets beter voelen, maar valt naderhand weer net zo hard op je gezicht.
Overdreven? Is het afhakken van een been toch veel erger dan een kind zijn onschuld, zijn jeugd en zijn leven te ontnemen? Ik dacht toch van niet…overigens met alle respect voor iedereen die ooit een been afgehakt heeft gekregen.
Als iemand je been afhakt, daar spijt van krijgt en betuigt en zich in jouw leven verdiept om te begrijpen hoe die verminking jouw leven veranderd heeft en je dan, in alle nederigheid, vraagt wat hij ‘in godsnaam’ zou mogen doen om jou het leven toch weer wat draaglijker te maken, dan ga je je een stuk beter voelen met wat je aangedaan is en kan je misschien zelfs tot een soort vergeving komen.
En dan nog blijft het feit dat je nooit meer zult kunnen lopen als voorheen…je leert ermee om te gaan, maar het probleem gaat nooit meer helemaal weg. En zo is het met misbruik ook…

Geval 2 – schadevergoeding
Uit het zelfde interview.
Vraag: “Kan de kerk in Belgie het wel betalen? Bijvoorbeeld zoals in Oostenrijk een bedrag van 5000 tot 25000 Euro per slachtoffer?”
Antwoord: “De ‘kerk’ als zodanig bestaat niet in België Er zijn orden, religieuzen, bisdommen…er is geen overkoepelende organisatie.”

Wat me daar dwarszit?
Er bestaat wel degelijke een overkoepeling…en die staat in Rome. Allen, de religieuze orden en bisdommen, volgden de regels en voorschriften van die zelfde kerk, namelijk het Vaticaan. Het Vaticaan dus, het hoofdkwartier van het machtsbolwerk van de katholieke kerk, heeft altijd met harde hand geregeerd over de ter bekering uitgezonden religieuzen of die nou in orden of bisdommen georganiseerd waren of zijn. Hield je je niet aan de canonieke regels dat werd je geëxcommuniceerd, uit je functie verwijderd.
Veel van die door het Vaticaan uitgevaardigde regels hadden betrekking op het nu in opspraak geraakte misbruik en dus laat die club in Rome het maar betalen. Eerlijk gezegd interesseert het me ook helemaal niet of ze het kunnen betalen of niet…daar wil ik me als slachtoffer toch helemaal niet mee bezig houden.
Maar eerst zal er, wederom, heel goed gekeken moeten worden naar de opgelopen schade (en als je dat gedaan hebt kan je toch echt niet met zo’n belachelijk bedrag komen als in Oostenrijk) en aan het slachtoffer over moeten laten wat er nodig is om zijn of haar leven weer op de rit te krijgen.

Maar wat me vooral stoort in het antwoord van Osaer is het gemak waarmee de kerk van wereldse macht naar ondoorgrondelijk kerkelijk instituut met de exclusieve directe verbinding met God wisselt. Net hoe het ze uit komt…en daar wordt ik verschrikkelijk kwaad van; ook omdat ze die mogelijkheid aan een van de laatste dictators van Europa overgehouden hebben (Berlusconi niet meegeteld) namelijk: Mussolini! Die gaf ze het staatje in de Italiaanse staat in 1929.
Ondertussen weten wij allemaal dat Benito een goed vriendje van Hitler was tijdens de 2e wereldoorlog oorlog en dat vergeven wij hem nooit, maar wij vergeten wel dat hij het was die het Vaticaan die uitzonderlijke status toebedeeld heeft waar zij zich nu achter kunnen verschuilen!

Geval 3 – respect
Radio interview met Dirk de Gent – deken in Leuven
Vraag: “Was deze commissie geen afrekening met de kerk?”
Antwoord: “Ik had het gevoel, in de ondervragingsperiode, hier gaat men zonder respect om met de bisschoppen.”

Die typische rooms-katholieke arrogantie maakt mij (sorry voor de woordkeuze) des duivels!
Zij meten zich door hun zelf-bedachte hiërarchie en plaatsbewijzen verkoop voor het hiernamaals een plek aan op deze wereld, alleen en uitsluitend door het feit dat zij een bepaalde functie in het bedrijf vervullen. (Halloooo!… Deze kerk is door mensen bedacht en heeft absoluut niets meer van de wijze lessen van die eenvoudige timmerman uit Judea heel gelaten).
Als ik vandaag het waanzinnige idee zou hebben een kerk te stichten, rare hoofddeksels, jurken en rode designer-schoentjes verplicht zou stellen en vrouwen iedere management functie in die kerk zou onthouden, dan kon ik me nergens meer vertonen!
Maar zij verwachten daarom “met respect” behandeld te worden.

On-geachte deken de Gendt: even te herinnering: respect verdien je en kan je niet opeisen!
En de manier waarop jullie met deze duizenden drama’s omgaan verdient geen respect: jullie zouden je dood moeten schamen!
Jezus heeft zich al aan stukken gedraaid in zijn graf over alles wat jullie in zijn naam op deze aarde uitgevreten hebben.
Schande! Schaam je! Maar verwacht zeker geen respect van ons.

DWDD: Antoine Bodar wordt doorgedraaid…

Debat: Vaticaanknecht Antoine Bodar vs. advcaat Jan Boone
‘De Wereld Draait Door’ – 14 februari 2011
Door: Ton Leerschool – Stichting Mannenhulpverlening na seksueel misbruik

Voor wie het gemist heeft, hier is de link

Wat een geniale opening van het debat door Jan Boone!
Op de vraag wat het jongetje van 8/9jaar vond van het misbruik antwoord deze:
“…dat het zo’n pijn deed aan zijn kont…”
Met het aanhalen van die paar simpele woorden zet Jan Boone de stemming voor het debat precies neer waar die hoort:
Geen bullshit, geen ontwijken, geen gedraai, geen huichelachtige glijerij…een kind is pijn gedaan!
Eerst lichamelijk en in de gevolgen geestelijk.
Tekenend voor de wereldwijd duizenden vernietigde levens die de lustende, verkrachtende, priesters achter zich hebben gelaten.

Bodar probeert te pareren met de al ontelbare malen opgegraven quote van een misselijkmakende pedofiel in het programma bij Kees Postema. Dit moest de tijdgeest documenteren waarin de priesters tot zedenmisdadigers werden en dat moest begrip bij ons opwekken?!?
Kotsmissellijk werd ik ervan en met mij veel van de toeschouwers én Jan Mulders in de studio.

Nou ben ik helemaal geen fan van Jan Mulders. Ik vind zijn sarcasme dikwijls flauw, narcistisch en vergezocht, maar hier liet hij zich van zijn beste kant zien: zichtbaar geraakt! Hij valt naamgenoot Boone bij en deelt rake klappen uit aan Bodar die in de touwen hangt…
Niets is meer over van die arrogante, verkilde, mediageile Bodar die zijn goedgevulde stoel in Rome even inruilde met een koud, hard, strafbankje van de DWDD studio.

Stotterend, stamelend probeert hij ons te overtuigen van “context”, “tijdgeest”, “afglijdende moraal in die periode”…
Fout meneer Bodar! Fout, heel erg fout, er klopt namelijk helemaal niets van!
Ten eerste zijn pedofiele priesters al lang voor de seksuele revolutie begonnen hun vleselijke lusten op kinderen bot te vieren; lees daar de geschiedenis maar eens op na. Ten tweede, als het al zo geweest was, geeft dat de kerk nog niet de verontschuldiging voor het mishandelen en misbruiken van aan hen door beminde gelovigen toevertrouwde kinderen!

Natuurlijk moet het recht zege vieren, zoals Bodar over zijn woorden struikelend steeds maar weer herhaald…
Maar daar gaat deze kerk niet voor zorgen, dat zullen mensen als Jan Boone moeten doen, want de kerk doet het niet uit zichzelf.
Nee, volgens Bodar wordt “dat nu onderzocht” en “een leven is niet in geld uit te drukken”.
Er is nog geen schijn van een gebaar gemaakt door de kerk in de richting van de slachtoffers!
Als er geen mensen als Boone waren kregen we de kerk nooit op zijn knieën…
Vergeving vragen staat gelijk aan een schuldbekentenis, waarom zou je anders vergeving vragen als je geen schuld hebt aan waar je van beschuldigd wordt, maar daarna komt…bij de katholieke kerk? Helemaal niks!
En Boone weet dat en verdoet geen tijd meer aan mooie advocatenpraatjes. Hij knalt het Bodar keihard voor z’n kop; zo, dat mag hij mee naar Rome nemen als hij daar nog welkom is tenminste.

Bodar zwiert en zwalkt over de discussietafel en laat zich uitspraken ontlokken die hij nog wel even bij de heilige vader uit zal moeten gaan leggen. Zo classificeert hij collega Simonis, Ohne Rücksicht auf Verluste, als “onhandige” en “niet slimme” prater; en staat hij, naar zijn zeggen, nog steeds vierkant “achter zijn gemeenschap met Christus, maar niet achter het instituut (Vaticaan) dat zich aan het misbruik schuldig gemaakt heeft”.
Jij hebt helemaal niks van die eenvoudige timmerman uit Galilea, Antoine, en je kan die staf en mijter wel vergeten: dat wordt de roe!

Mijn held in dit debat is Boone. Na de opening had ik al mijn geld al op hem gezet en hij wint, met een paar rake klappen van een van frust bibberende Bodar. Toen die ook nog even liet merken hoezeer hij genoeg heeft van die verschrikkelijke journalisten die maar doorgaan artikelen in het NRC te schrijven (gefeliciteerd Joep), die maar “…dóór blijven gaan; dat ze toch alles in één keer op tafel gooien…” was het gevecht beslist: K.O.!

Nee, meneer Bodar, die rol van openbaring was weggelegd voor het instituut waar u zo langzamerhand behoorlijk last van begint te krijgen. Dat had de katholieke kerk al jaren geleden moeten doen! Dan waren de kerken nu voller en het respect van de mensen binnen en buiten de kerk nu heel wat hoger geweest, dat had jullie vege kerklijf nog weleens kunnen redden. Nu zijn jullie alleen voor radelozen en voor de verdoemenis benauwden nog “geloofwaardig”. En ik gebruik dat woord heel bewust: jullie zijn het geloof van de mensen niet meer waardig.

Wij geloven jullie gedraai niet meer; wij hebben geen greintje vertrouwen in jullie zelf-ingestelde commissies, wij vestigen onze hoop op heling allang niet meer op een zichzelf zuiverende kerk. Die kerk die komt er niet…niet vanzelf tenminste…daarvoor zijn de heren in Rome teveel gehecht aan hun warme zachte stoeltjes dicht bij het pauselijk vuur waar zij hun rood-geslofte voetjes kunnen warmen.

Meermalen beleed u schuld in het debat, meneer Bodar, direct of indirect.
Op een schuldbelijdenis hoort een absolutie te volgen, volgens goede kerkelijke tradities.
Alleen moet deze keer de absolutie komen van de slachtoffers…en die hebben al een leven lang last van wat ze aangedaan is en nog steeds wordt aangedaan door de leugens, de tijd trekkerij, de commissies, én…van die huichelachtige schuldbelijdenissen.
Wat denkt u, meneer Bodar, dat komt wel goed?

Advocaat Jan Boone zal het druk krijgen de komende tijd denk ik (en hoop ik voor hem), want hij heeft laten zien te begrijpen waar het hier in essentie om gaat en deelt de verontwaardiging die wij slachtoffers al jarenlang voelen en die ons voedt en sterkt deze strijd niet zomaar op te geven. Het gaat om duizenden kinderen die verminkt zijn en kinderlevens die vernietigt zijn…niet om een paar duizend oude mannen en vrouwen die zitten zeuren!

Bodar wordt doorgedraaid…absoluut onverkoopbaar product…de houdbaarheidsdatum allang overschreden!

Paus pleit voor zelfonderzoek christenen

Door: Ward Wijndelts – NRC – 20 december 2010
Paus Benedictus vindt dat leden van de katholieke kerk moeten gaan bedenken wat er schort aan de boodschap van de kerk en aan het christelijke leven in het algemeen. Dit naar aanleiding van het wijdverspreide seksuele misbruik van kinderen door priesters.
Benedictus zei dit vanmorgen in een toespraak tot de kardinalen en bisschoppen.
De paus benadrukte dat veel priesters hun werk goed doen, maar dat de onthullingen over het misbruik in 2010 een “onvoorstelbare dimensie” bereikten. Een en ander moeten worden geïnterpreteerd als een oproep tot vernieuwing van de kerk, aldus de paus.

Commentaar van webmaster:
Wat er schort aan het christelijk leven is nogal eenvoudig, die moet hij toch ook zelf hebben kunnen bedenken. Als hoe je leeft en hoe je je gedraagt zover afwijkt van wat je predikt, dan gelooft er niemand meer in…zelfs jij zelf niet.
Eindelijk lijkt hij de druk te beginnen voelen. Nu niet zwak worden…maar met z’n allen de druk verder opvoeren.

En…: reken maar vast op rare sprongen!
Heel veel mannetjes en vrouwtjes hebben een zalig makkelijk leventje in het Vaticaan. Altijd lekker warm en goed te eten en bovendien beschermd door absolute immuniteit als ze een keer rotzooi uithalen of uitgehaald hebben.
Dat gaan ze niet zonder slag of stoot opgeven! In de boze buitenwereld gelden heel andere criteria om de classificatie “goed mens” te verwerven.

Canoniek Recht – geheime archieven e.a.

Behandeling geheime archieven
Tussen alle duizenden wetsregels, in het Wetboek voor Canoniek Recht, over duizend-en-een algemene zaken staat een heel specifieke paragraaf welke de behandeling van documenten m.b.t. zedenmisdrijven in de geheime archieven betreft (zie hieronder: Can. 489).

Is die tekst op zichzelf al interessant, veel interessanter vind ik nog dat men besloten heeft dat hier iets over voorgeschreven moest worden! Dan riekt het naar vernietiging van bewijs betreffende criminele activiteiten met voorbedachte rade.

Ook interessant zijn de voorwaarden waaronder overgegaan kan worden tot vernietiging van de betreffende documenten, namelijk:
– dat de aangeklaagde overleden moet zijn
– of de zaak 10jaar eerder door een veroordelende uitspraak gesloten is

Wij weten allemaal dat veel van ‘onze’ daders nog steeds in leven zijn en dat heel weinig zaken door een “veroordelende uitspraak gesloten zijn”, kerkelijk of werelds.
Dus hebben de bisschoppen van het bisdom Den Bosch de wet gebroken door die documenten te vernietigen. Zouden ze nu gestraft worden of een pauselijk lintje krijgen; wat denk jij?


Uit:
Codex Iuris Canonici – Wetboek van Canoniek Recht – 1983
Boek II-Volk Gods Dl.II 330-572
Boek II Deel II Afdeling II Titel III – Interne ordening van particuliere kerken 460-572
Hoofdstuk II – Diocesane curie 469-494
Art. 2 – Kanselier, andere notarii en de archieven 482-491

Can. 489 – § 1 Er dient in de diocesane curie ook een geheim archief te zijn of ten minste in het gewone archief een kast of kist, geheel dicht en afgesloten, die niet van de plaats verwijderd kan worden, waarin namelijk documenten die geheim gehouden moeten worden, met de grootste voorzorgen bewaard dienen te worden.
§ 2 Elk jaar dienen documenten betreffende strafzaken op het gebied van de zeden, waarvan de aangeklaagden overleden zijn of welke sinds tien jaar door een veroordelende uitspraak gesloten zijn, vernietigd te worden, behoudens een korte samenvatting van het feit met de tekst van de definitieve uitspraak.

De volgende, Can. 490, levert ook een interessant detail op. Namelijk dat alleen de bisschop de sleutel tot het geheime archief mag hebben en geen documenten elders gebracht mogen worden.
Dat legt dan in elk geval vast dat de bisschoppen altijd hebben geweten wanneer er documenten vernietigd werden! Dat zou in de toekomst nog weleens handig kunnen zijn dit te onthouden als wij de doelbewuste vernietiging van het bewijs van criminele handelingen bij de rooms-katholieke kerk aanhangig maken.

Can. 490 – § 1 Alleen de Bisschop mag de sleutel van het geheim archief hebben.
§ 2 Wanneer de zetel vacant is, mag het geheim archief of de geheime kast niet geopend worden, tenzij in een geval van echte noodzaak door de diocesane Administrator zelf.
§ 3 Uit het geheim archief of de geheime kast mogen geen documenten naar elders gebracht worden.

Crimen Sollicitationes
Kerkelijke wetten leveren wel meer dergelijke interessante details op.
Zo bijvoorbeeld de Crimen Sollicitationis uit 1962. (De wet welke de zwijgplicht oplegt voor iedereen, op straffe van ex-communicatie, als er gesproken wordt over de seksuele spelletjes die een collega uithaalt met een toevertrouwd kind).
Interessant is dat deze wet geheim was…zelfs voor de geestelijken totdat zich een dergelijk ‘incident’ voordeed!
En dat deze wet uitgevaardigd werd, dat iemand een document van 40 pagina’s geschreven heeft om de beleidsregels, in het geval van seksueel misbruik, vast te leggen. Dat klinkt als rook en vuur…

Waarom een wet uitvaardigen als daar niet een duidelijke aanwijzing voor is?
Ook toen wisten ze dus al van het seksueel misbruik van collega geestelijken en dat dat geheim gehouden moest worden. En dat is de periode waar veel van het misbruik plaats vond in Nederland, in de internaten en scholen e.d.

Deze vragen bewaar ik voor als ik weer eens met een bisschop aan tafel zit voor de camera’s of microfoon.
Ben toch weer benieuwd naar de reactie….hoe ze zich ‘eruit glijden’….
Ton Leerschool

Europees Parlement over de "Crimen Sollicitationis"

Parlementaire vragen
20 augustus 2003
E-2613/03
SCHRIFTELIJKE VRAAG van Maurizio Turco (NI) , Marco Pannella (NI) , Marco Cappato (NI) en Gianfranco Dell’Alba (NI) aan de Commissie

Betreft: De “Crimen Sollicitationis”-instructie van de Hoogste Congregatie van het Heilig Officie van de Heilige Stoel om door geestelijken begane seksuele misdrijven in de doofpot te houden

De Amerikaanse zender CBS heeft op 6 augustus 2003 een document gepubliceerd dat sedert 1962 geheim was gehouden. Het gaat om een document van de Hoogste Heilige Congregatie van het Heilig Officie (tegenwoordig de Congregatie voor de geloofsleer, oorspronkelijk de Heilige Congregatie van de Romeinse en Universele Inquisitie).

Dit document, de Crimen Sollicitationis-instructie, was bestemd voor alle patriarchen, aartsbisschoppen, bisschoppen en hulpbisschoppen, ook die van de Oosters rite, over hoe men in deze zaken te werk moest gaan. Het document is gedateerd 16 maart 1962.

Het is bedoeld om zorgvuldig te worden bewaard in het geheim archief van de Curie en biedt gedetailleerde instructies die moeten worden gevolgd bij seksuele misdrijven die geestelijken hebben begaan aan gelovigen.

Uit dit document blijkt dat de Heilige Stoel heeft opgedragen aan de kerkelijke autoriteiten om alle gevallen van seksueel misbruik buiten de publiciteit en buiten justitie te houden op straffe van excommunicatie.

In de door Johannes Paulus II ondertekende apostolische brief d.d. 30 april 2001 “Motu Proprio Datae Quibus Normae De Gravioribus Delictis” en in het herderlijk schrijven “De Delictis Gravioribus” van de Congregatie voor de geloofsleer, ondertekend door kardinaal Ratzinger op 18 mei 2001, staat te lezen dat de “Crimen Sollicitationis” althans in recente gevallen wordt bevestigd, terwijl de afgelopen decennia de zaken alleen maar erger zijn geworden en een ware plaag voor de Rooms-katholieke kerk, met alle schandalen vandien.

Uit allerlei hoeken is er kritiek op de weigering samen te werken met justitie en politie, wat duidt op obstructie van de rechtsgang.

Gezien de institutionele en diplomatieke banden die de Europese Unie met de Heilige Stoel onderhoudt, luidt de vraag:

– Welke initiatieven (onderzoek, preventie, sancties, diplomatieke druk) denkt zij te nemen gezien het feit dat de in dit document vervatte instructies strijdig zijn met het beleid van de Unie en de lidstaten ten aanzien van de mensenrechten en fundamentele vrijheden en bestrijding van seksueel misbruik, met name tegen kinderen en vrouwen?

– Denkt zij de Heilige Stoel zover te krijgen dat deze instructies worden ingetrokken omdat zij duidelijk en expliciet bedoeld zijn om een morele, maatschappelijke en politieke plaag te verdoezelen voor de samenleving en in het bijzonder voor justitie?

– Is zij voornemens een onderzoek in te stellen naar de betrekkingen tussen de lidstaten en het Vaticaan om na te gaan of de juridische betrekkingen die aan deze betrekkingen ten grondslag liggen en die privileges verlenen aan de geestelijkheid ten aanzien van de regels van de lidstaten, niet in strijd zijn met de internationale en Europese voorschriften voor de fundamentele rechten en vrijheden?

– Is zij ook niet van mening dat het dringend nodig is artikel 51 van de Europese ontwerpgrondwet te herzien opdat het Europese en nationale recht gevrijwaard blijft van schaduwgebieden en straffeloosheid voor de geestelijkheid?

Vereniging Nederlandse Gemeenten wil verplicht toezicht pedoseksueel

Donderdag 05 augustus 2010.

DEN HAAG – Pedoseksuelen moeten na het uitzitten van hun straf vaker verplicht onder toezicht van de reclassering worden gesteld. Dat stelt voorzitter Annemarie Jorritsma van de Vereniging van Nederlandse Gemeenten donderdag naar aanleiding van berichtgeving van de NOS.

De rechter kan verplicht toezicht nu al opleggen, maar volgens de VNG gebeurt dat te weinig. Meestal wordt gekozen voor vrijwillige begeleiding.

Jorritsma wil dat het Openbaar Ministerie (OM) en rechters beter nadenken over de terugkeer van pedoseksuelen in de maatschappij. De VNG gaat dit ook aansnijden bij het ministerie van Justitie.
Verplicht toezicht maakt de reclassering verantwoordelijk voor de pedoseksueel in plaats van de burgemeester.

Jorritsma reageert met haar uitspraken op het verwerpen door de rechtbank van het gebiedsverbod dat burgemeester Rob van Gijzel aan de Eindhovense pedoseksueel Sytze van der V. had opgelegd.

Verval toezicht
Bovendien pleit de VNG er, net als burgemeester Van Gijzel, voor dat wordt vastgelegd dat het toezicht op zedendelinquenten niet direct vervalt wanneer deze in cassatie of hoger beroep gaan. Dit is nu wel het geval.

Pedoseksueel Sytze van der V. (62) is veroordeeld voor ontucht met jongens uit de Eindhovense wijk Woensel. Vanwege nog lopende beroepsprocedures hoeft Van der V. zich niet te houden aan reclasseringstoezicht.

Daarom koos Van Gijzel voor gebiedsontzegging. De rechtbank vindt echter dat een verbod voor de hele gemeente een buitenproportionele inbreuk maakt op de bewegingsvrijheid van de veroordeelde.