Ik ontving een brief over het gnosticisme in verband met seksualiteit in het algemeen en de toestanden rondom seksueel misbruik in de Rooms-Katholieke Kerk in het bijzonder.
Ik citeer de briefschrijver:
De grondslag van het gnosticisme is de scheiding van de menselijke ziel en het lichaam.Het lichaam van de mens wordt als zijnde de minderwaardige gevangenis van zijn edele, goddelijke ziel beschouwd. Die goddelijke ziel wordt geacht eeuwig te zijn, dat wil zeggen niet geschapen, maar door inbedding in het stoffelijke lichaam, in een vorm van vergetelheid gebracht.
Door middel van allerlei vormen van meditatie en cultische oefeningen tracht men de ziel los te maken van de geestelijke verbinding aan het lichamelijke. Die bewustwording is het zich terugplaatsen in de verborgen “in slaap zijnde kennis” (=gnosis).
Indien men teruggaat naar de bijbel, met name het eerste testament, wordt daarin geleerd dat de mens is “geest, ziel en lichaam.”
Er is in de schrift geen sprake van dat het lichaam de gevangenis van de ziel is.
De geest “=pneuma” is de levensadem, die ziel en lichaam bij elkaar houdt, tot eenheid in stand houdt. Men kan wel onderscheiden maar niet scheiden. Daarom is het lichaam evenwaardig aan de ziel en omgekeerd. De gnosis gaat ervan uit dat de gehele stoffelijke wereld minderwaardig is. Verlossing is naar gnostische begrippen zich ontdoen van de stoffelijke wereld, culminerend in het lichamelijke en dan, uiteraard ten top in het seksuele , waarin de fysieke ervaring optimaal is.
Met name in de Griekse filosofie is de gnosis prominent aanwezig, het is dan ook een Grieks woord.Het oorspronkelijke joodse denken, zoals te traceren in het eerste testament is niet gnostisch. Daarom dient het Christelijk geloof vrij te bljven van gnostische invloeden.
Het celibaat zoals dat zich in de rooms katholieke kerk manifesteert heeft haar basis meer in de gnosis dan in het evangelie. Er bestaat wel zoiets als de “gave van de onthouding”, maar dat is een gave, geen wettelijk opgelegde last.
De rk kerk stelt het celibaat boven het huwelijk. Zij draagt wel degelijk een anti-lichaams houding in haar stelsel , het hoogste wordt bereikt in anti-seksualiteit.
In de priesteropleiding wordt die antiseksualiteit door hersenspoeling erin gestampt.
Het minderwaardig stellen van des menschen lichaam leidt onherroepelijk tot spirituele hoogmoed.
De gnosis kent de indeling van vleesmensen, zielemensen en geestmensen. Die laatsten zijn uiteraard de vergevorderde gnostici.
de kennismens die zijn vermeende Godheid in zichzelf door training heeft leren ervaren. Hij leeft vanuit en in zijn spirituele ervaringskennis “=gnosis”, staat ver boven de vleesmens.
RK priesters stonden /staan dus hoog boven de gewone mensen, zo werd geleerd. Zij noemden zich alter-christus, een andere christus. Dergelijke titulatuur heeft echter geen bijbelse grondslag.
Vergeven en vergeving aanvaarden
Kunnen vergeven is een goede zaak , maar vergeving aanvaarden, zo blijkt steeds weer, is een inmens moeilijke opgaaf, zeker voor RK-ambtsdragers. De betrokken priesters zijn zelf ook de dupe van een stelsel waarin zij vaak jong verzeild zijn geraakt. Een stelsel dat van zichzelf leert onfeilbaar te zijn, kan niet correctief zijn. De rk kerk is zulk een stelsel. Als een priester spreekt en handelt, dan spreekt en handelt God zelf. Fouten konden niet bestaan. Het imago van de kerk ging boven het heil van het individu. Al wat contra een priester werd ingebracht, was heiligschennis. Daarom ging alles in de doofpot (of het heilige putje).
De mens moet niet meer willen zijn dan dat hij is: geen God, maar een feilbaar mens.
