Dissociatie

Hallo allemaal,

Nu even geen zoektocht naar medelotgenoten van internaten, maar een vraag naar h/erkenning.

Sinds het moment dat ik misbruik werd, ben ik al stiller geworden en dat is tot op de dag van vandaag een probleem voor mij. Het voelt als een keurslijf wat mijn leven compleet in de greep heeft.
(Kleine tip van de sluier: ik ben van mijn 7de tot 9de misbruik door een pleegbroer. Dit is pas toen ik 16 was boven tafel gekomen. Ik heb er zo goed als (nog) geen herinneringen van. Deze leeftijden komen dus ook van papier af.)
Dat heeft meerdere oorzaken, maar om werkelijk te kunnen gaan verwerken, zal ik eerst bij het gevoel en de herinneringen moeten komen. En dát is nu net precies het probleem, ik kan mij bijna niks meer herinneren  van die tijd. Dissociatie was mijn oplossing om met de situatie om te kunnen gaan. Tot aan depersonalisatie aan toe.
Nog steeds hoeft er maar iets in een ruimte te gebeuren en ik ben compleet weg/afgeleid. Blijkbaar ben ik nog steeds op mijn hoede voor mogelijk gevaar. Ook in het maken van zinnen, kan ik halverwege al de weg kwijt zijn. Zeker wanneer het in workshop verband is en de ogen op mij gericht zijn, moet ik echt mijn best doen om erbij te blijven. Ik heb in de jaren al heel veel trucs geleerd om de schijn hoog te houden.
Maar het haalt mijn emoties en fysieke gevoelens weg. Alleen in een afgesloten ruimte, waar niemand binnen kan komen, en geen dingen kunnen veranderen, kan ik even op adem komen en mijn best doen om dichter bij gevoelens te komen.
Dankzij het fenomeen muziek heb ik emoties kunnen ‘oproepen’ of er even in wegdromen/dissociëren. Doordat ik alleen muziek hoorde en verder niks, kon ik me zo al afzonderen/beschermen voor de buiten wereld. Muziek is nooit een uitlaatklep geweest, maar een 2de taal, waarbinnen ik met anderen probeerde te communiceren. Maar later op het conservatorium was muziek ook techniek en daar werd ik op beoordeelt. Dat voelde weer alsof ik beoordeelt werd op wie ik was. Ik was ook bang om mezelf te laten zien, dus mijn techniek en kunnen kwam nooit uit de verf.
Want zoals een ieder zijn contradixies heeft, kun je er hier ook al een aantal hebben gelezen. Ik maak muziek, normaal willen mensen laten zien wat ze kunnen, maar voor mij hoopte ik altijd dat iemand het zou horen… Me zou begrijpen…
Maar goed, dat dissociëren is dus mijn grootste veiligheid geworden, maar het houd me wel van alles af. Keuzes maken, ik ben dan 9 van de 10 keer compleet blank in mijn hoofd. Delen… Hoe kun je dat wanneer je niet in staat bent je gedachtes vast te houden?
Ik probeer via onderwerpen over mezelf te vertellen. Muziek is zo’n onderwerp. Ik heb door aan mijn instrument te studeren, heel veel parallellen gezien/gemaakt met mijn persoon. En nog steeds zie ik ze. Dat neemt niet weg dat ik moet concluderen dat ook dit in het teken staat van het misbruik. Ik ben nood gedwongen in de muziek terecht gekomen. Waar (bijna) een ieder voor  zijn plezier er voor heeft gekozen, was er voor mij geen andere weg.
Ik kom nu slecht tot bijna niet bij mijn gevoelens/herinneringen en dat frustreert. Het maakt ook dat ik het probleem niet kan vast pakken en telkens weer bagatelliseer.

Zelfs nu ik dit schrijf en weet dat andere mensen dit gaan lezen, zit ik al wel behoorlijk in mijn hoofd. En werk ik veel meer uit structuren dan uit gevoel. Zo erg is het wel.

Dus de hele verwerking zit nog in zijn begin fase. Maar ik houd maar voor me dat wanneer ik graag wil dat ik straks kan delen, zal ik toch ergens moeten gaan beginnen/oefenen.
Binnen mijn werk heeft dit ook zoveel invloed, laat staat elke andere relatie. Zeker nu ik bezig ben om echt het probleem aan te willen pakken, is dit erg vervelend. Terwijl ik andere zo makkelijk keuzes zie maken, ben ik bang om wanneer ik iets van mezelf laat zien, compleet met de grond gelijk te worden gemaakt. Om wie ik ben…

Ik wil hier vanaf, dat moge hopelijk duidelijk zijn… Ik kon hier niet gemakkelijk wat over vinden op dit forum, maar ik zou graag misschien wat andere verhalen willen horen. Ook van mensen die het wel gelukt is om er weer bij te zijn… Adviezen enz…

Ik zou nog veel meer voorbeelden in het dagelijks leven kunnen noemen, maar zitten we hier morgen nog…

Maar ik hoop dat het duidelijk is geworden wat ik bedoel…

Succes een ieder waar die ook dan mee bezig is!

Groeten
Dirk

Eindelijk schrijf ik het eens op

Vanavond stuitte ik toevallig op dat programma “De wandeling” met die jongen die is misbruikt door zijn trainer. Moest daarom terugdenken aan het misbruik door mijn stiefvader dat zich bij mij afspeelde tussen m’n 12e en 17e. Toen kon ik gelukkig het huis uit. Heb het bijna mijn hele leven weggestopt totdat ik tijdens een “management training” door de begeleidster apart werd genomen omdat ze constateerde ik wel heel veel “blokkades” had. Toen alles aan haar verteld en nog een paar keer bij haar therapeutische http://beta.uitzendinggemist.nl/programmas/962-pauw-witteman gehad. Toen ik het kwijt was ging het wel weer beter. Was opgelucht. Dacht, dat heb ik weer efficient uit mijn systeem gehaald. Maar dat is niet zo. Lezend wat er allemaal op deze website staat, herken ik zo veel. Vooral over gebrek aan eigenwaarde, zelfdestructief gedrag, hard werken, niet doennwat je zelf wil maar wat je denk dat anderen van je willen. En er zit veel agressie in me. Maar die richt zich tegen me zelf. Depressief. En negatieve gedachtenstromen die ik niet kan stoppen. Terwijl ik dit opschrijf realiseer ik me dat het mij nog steeds niet lukt terug te halen, laat staan op te schrijven hoe het misbruik zich bij voltrok. Feit is dat het mijn leven zwaar gemaakt heeft.

NCRV programma "De Confrontatie" zoekt verhalen

Beste lezer,

Voor het tweede seizoen van het Nederland-3 programma “De Confrontatie” (NCRV), zijn wij opzoek naar nieuwe cases. In het tv-programma vertellen slachtoffers van verschillende delicten of daden hun persoonlijke verhaal. In een interview vertelt het slachtoffer wat hem/haar is overkomen en wat de gevolgen van de daden zijn geweest.

Weinig mensen beseffen vaak wat de nasleur is en wat het allemaal met zich teweeg kan brengen. De kijker volgt de weg naar de ontmoeting door de ogen van het slachtoffer. Voor “De Confrontatie” moet een slachtoffer (begeleidt door ons) de dader/betrokkene weer gaan zien. Het kan zijn dat een slachtoffer veel vragen heeft, maar het kan ook zijn dat hij/zij alleen maar wat wil zeggen. Hoe zo’n ontmoeting eruit komt te zien bepaalt het slachtoffer zelf. Wij maken het programma in goed overleg samen met het slachtoffer.

Ben of ken jij iemand die seksueel misbruikt is en zou jij de confrontatie aan willen gaan? Mail dan, geheel vrijblijvend, naar frence@noordkaap.nl
Voor meer informatie kunt u contact opnemen via onderstaande gegevens.

Meer informatie over ons programma is te vinden op www.deconfrontatie.ncrv.nl

Frence Broere
Programmamaker De Confrontatie
Tel.  038 – 429 0309
frence@noordkaap.nl

Overleg met 2e kamer commissie

Gisteren, 18 januari, namen wij deel aan een bijeenkomst met de commissie Veiligheid en Justitie van de 2e kamer.
Hieronder vind je onze bijdrage aan deze bijeenkomst. Deze werd vooraf aan de kamerleden toegezonden en naar hun eigen zeggen gelezen en begrepen.

Naast deze notitie hebben wij de mogelijkheid gehad in twee gespreksronden de punten die wij belangrijk vinden te verduidelijken. Punten waarvan wij vinden dat de Nederlandse overheid een rol te spelen heeft en welke niet aan de katholieke kerk overgelaten kan worden:
– oplossen van de situatie van de slachtoffers m.b.t. erkenning, genoegdoening en compensatie;
– uitbreiding van het onderzoek naar andere vormen van misbruik;
– inrichting van een, van de katholieke kerk onafhankelijk, meldpunt;
– investering in adequate hulpverlening;
– vergoeding van de maatschappelijke schade, veroorzaakt door de katholieke kerkorganisatie, door diezelfde;
– officiële en openbare veroordeling van de katholiek kerkorganisatie.

Achteraf hebben wij het gevoel heel dicht voor de “overwinning” te staan:
Er was geen sprake van partij-politiek.
De kamerleden, van alle partijen, lijken zich doordrongen te zijn van de noodzaak tot handelen.
Zij kozen gezamenlijk de kant van de slachtoffers, zoals eigenlijk ook verwacht mag worden van onze volksvertegenwoordiging. Tenslotte betreft het massaal leed en schade aangericht aan Nederlandse staatsburgers.

Wij kijken dan ook uit naar het plenaire debat dat binnenkort in de 2e kamer gevoerd gaat worden en waarbij de verschillende partijen hun standpunten, meningen en voorstellen zullen voorleggen. Wij houden jullie op de hoogte!
Peter John Schouten en Ton Leerschool

Met dank aan Raymond Lelkens van KLOKK:
Link naar de uitzending van “Met het Oog op Morgen” (van 17:40 t/m 27:07)

Gespreksnotitie
Aan de leden van de Vaste Commissie
voor Veiligheid en Justitie
der Tweede Kamer der Staten-Generaal

Onderwerp: Bijeenkomst n.a.v. eindrapport commissie Deetman
Utrecht, 12 januari 2012

Geachte leden van de Commissie Veiligheid en Justitie,

Hartelijk dank voor de uitnodiging de bijeenkomst van de commissie Veiligheid en Justitie van 18 januari bij te wonen. Hierbij treft u onze gespreksnotitie aan.

Eindrapport commissie Deetman
Het eindrapport van de commissie Deetman ligt nu op tafel. En hoewel het verre van compleet is en de getrokken conclusies daarom in hoge mate incorrect, is het rapport wel een feit en schokkend in al zijn onvolkomenheid.
Niemand kan meer om dit rapport heen en in die zin kunnen wij het werk van de commissie niet anders als een succes noemen.

Voor veel slachtoffers is het een bevestiging van wat zij altijd al gezegd hebben: de katholieke kerkorganisatie heeft altijd van het misbruik geweten en heeft niets ondernomen om hen te beschermen! Dit op zichzelf staand feit betekent voor velen een stukje in de “erkenning-puzzel” en ook dat verdient een compliment aan de commissie.

Maar daarmee is de kous niet af! Wij hebben nu mogelijk het puntje van de ijsberg in zicht, maar wie pakt het werk van de commissie verder op? Want alleen de constatering van de “feiten” en de kwantificering van het misbruik lost voor de slachtoffers niets op!
Wie gaat er voort te luisteren naar de honderden slachtoffers? Wie trekt de conclusies die uit het rapport te trekken zijn en roept de verantwoordelijken ter verantwoording?
Blijft ook dit een taak voor de rooms katholieke kerk?

Van hier voorwaarts
Seksueel misbruik van kinderen, ook buiten de katholieke kerk, neemt epidemische vormen aan. Daarbij past een gedegen en doortastende aanpak van de overheid. Het eindrapport van de commissie Deetman mag dan ook niet een einde zijn, maar moet het beginpunt zijn van sensibilisatie, preventie en zorg ter bescherming van onze kinderen.

Wij vragen de Tweede Kamer der Staten-Generaal daarom een expertise-centrum seksueel misbruik in te richten en, op een zo kort mogelijke termijn, invulling te geven aan de in de hier bijlage opgesomde tekortkomingen. De samenwerking met de ervaringsdeskundigen: de slachtoffers, moet daarbij een belangrijke rol spelen.

namens Stichting Mannenhulpverlening na seksueel misbruik
Peter John Schouten
voorzitter

Ton Leerschool
secretaris

Bijlage: Wat er nog ontbreekt
Er ligt nu een, letterlijk en figuurlijk, loodzwaar rapport, maar er ontbreekt nog veel:

Er ontbreekt vaststelling van de enorme geleden schade (wel omvang in cijfers, maar geen informatie over schade):
– persoonlijke: emotionele, geestelijke en financiële.
– maatschappelijke: van slachtoffers, partners, familie, gemeenschappen, etc. etc.

De commissie spreekt nog steeds van “licht” en “zwaar” misbruik, waaruit blijkt dat het aspect van de geleden schade nog onvoldoende onderzocht en begrepen is. Wat voor de een als “licht” ervaren wordt, kan voor een ander zeer zwaarwegende gevolgen gehad hebben. Deze kwalificering is “handig” voor de media en het publiek, maar doet afbreuk aan het daadwerkelijk en dagelijks lijden van de mensen. En dus ontbreekt ook een goede basis voor te nemen actie.

Er ontbreekt onderzoek naar stelselmatige lichamelijke en geestelijke mishandeling in katholieke instellingen.

Er ontbreekt onderzoek naar de specifieke rol en verantwoording van OM, politie, toezicht, etc.

Er ontbreekt een investering in specifieke hulpverlening voor slachtoffers van seksueel misbruik.
Er was in Nederland kennis, kunde en ervaring in de reguliere zorgverlening aanwezig, maar sinds begin 2000 heeft deze moeten wijken voor hulpverlening na huiselijk geweld. Nu, en zeker ook nog in de toekomst bestaat er een grote behoefte aan deze specifieke zorg. Uit ervaringen van slachtoffers blijkt de reguliere zorgverlening niet voldoende uitgerust om met deze problematiek om te gaan.

Er ontbreekt een onafhankelijk meldpunt van seksueel misbruik.
De behandeling van klachten m.b.t. seksueel misbruik in de rooms katholieke kerk mag niet langer overgelaten worden aan de instelling die dergelijk misbruik jarenlang bewust onder het tapijt gekeerd heeft.

Er ontbreekt de overname door de overheid van alle katholieke onderwijs- en zorginstellingen in Nederland.
De rooms katholieke kerkorganisatie heeft herhaaldelijk blijk gegeven niet in staat te zijn geweest de kinderen de bescherming te kunnen bieden welke zij, onder alle omstandigheden moeten krijgen. Weliswaar wil diezelfde organisatie ons nu doen geloven dit in de toekomst beter te zullen gaan doen; wij mogen echter met een dergelijke organisatie geen enkel risico meer lopen. Vertrouwen is ernstig geschaad en alleen een goed voornemen mag niet als afdoende beschouwd worden.

Er ontbreekt een krachtige en openbare veroordeling van het Vaticaan:
10% van de Nederlandse bevolking is stelselmatig seksueel misbruikt door rooms katholiek geestelijken. Bovendien liggen de gebeurtenissen in Nederland volledig in lijn met de gebeurtenissen in andere landen, Dit zijn geen incidenten, maar het bewust toestaan van wereldwijd stelselmatig misbruik. Dit moet leiden tot een veroordeling en ter verantwoording roepen van die andere soevereine staat waarmee de Nederlandse staat op vriendschappelijke voet staat.

Er ontbreekt het opleggen van een enorme schadeclaim aan de katholieke kerk voor geleden maatschappelijke schade.
Er heeft enorm misbruik plaats gevonden, daardoor is enorme schade opgelopen en daarom moet een enorme schadeclaim opgelegd worden!
De claim voor persoonlijk geleden schade is een zaak tussen slachtoffer en dader/daderorganisatie, maar de enorme maatschappelijke schade is een zaak voor de overheid. De investeringen in de hulpverlening, informatievoorziening en preventie van seksueel misbruik, kunnen uit deze fondsen gefinancieerd worden.

Er ontbreekt de intrekking van alle voorrechten van en subsidies aan de katholieke kerk
De rooms katholieke kerk houdt zich het recht voor, intern, naar haar eigen rechtssysteem te handelen en te beoordelen. Dit recht is haar gegund in de afspraken m.b.t. de scheiding van kerk en staat. Dan dient die scheiding echter ook volledig zijn en moeten haar alle speciale, “wereldse”, voorrechten ontnomen worden.

***Einde bijlage***

Klein seminarie Apeldoorn

Ik ben op zoek naar schoolgenoten van mijn vader, Eddy Tolboom, op het Klein Seminarie in Apeldoorn in de periode 1952 – 1957.

In SPITS verscheen artikel over ene “Peter Wansink” (niet zijn echte naam) een jaargenoot van hem. Ik zou graag in contact komen met hem of met mensen die “Peter” of mijn vader hebben gekend in die periode. Mijn vader is overleden, maar ik zou graag meer te weten willen komen over hem in de desbetreffende periode. Gezien het verloop van zijn leven, vermoed ik dat ook hij te maken heeft gehad met seksueel misbruik.

Iedere informatie, van of over degene die zich Peter Wansink noemt in het artikel in SPITS, jaargenoten van mijn vader of het Klein Seminarie in Apeldoorn in het algemeen, zou mij kunnen helpen.

Bij voorbaat dank voor de hulp.

Dit is de link naar het artikel op het spitsblog over Peter Wansink:
http://blog.spitsnet.nl/2010/03/12/ik-wil-die-onrust-niet-terug/

Meewerken aan "JONG" van EO

Beste lezer,

Voor een uitzending van het Nederland 3-programma JONG (EO) ben ik op zoek naar slachtoffers (maximaal 35 jaar oud) van seksueel misbruik. Dit met het doel te laten zien wat de invloed van (kinder)misbruik kan zijn op iemands verdere leven. Thema’s die we aan zouden willen snijden: wat doet misbruikt zijn met je eigenwaarde, je identiteit, en hoe ga je nu om met intimiteit?

Ben of ken jij iemand die seksueel misbruikt is? Mail dan, geheel vrijblijvend, naar jong@eo.nl. Reageren kan anoniem. Vermeld alsjeblieft wel je leeftijd. Je gegevens worden discreet behandeld.

Over onze werkwijze: eerst is er (geheel vrijblijvend) contact via mail en/of telefoon. Vervolgens plannen we eventueel een ontmoeting, waarbij beide partijen elkaar wat beter kunnen leren kennen. Mocht het uiteindelijk tot een opname komen, dan wordt de gast vanzelfsprekend zo goed mogelijk bij het gehele proces betrokken. Het liefst brengen we iemand herkenbaar in beeld, maar indien gewenst is er overleg mogelijk over (gedeeltelijk) onherkenbaar op televisie komen.

In JONG portretteren presentatoren Manuel Venderbos en Klaas van Kruistum jongeren met een bijzonder verhaal. Doel is vooroordelen uit de weg te ruimen en taboes te doorbreken. Het nieuwe en zestiende seizoen van JONG is vanaf 8 februari te zien op Nederland 3. Meer informatie over ons programma is te vinden op www.eo.nl/jong.

Maarten Dallinga
Senior redacteur JONG
jong@eo.nl

Pastoor Bert Sturkenboom – Driebergen

Hallo,
Ik wil graag mijn verhaal kwijt over wat mij ruim 32 jaar geleden is overkomen en nu erg actueel is. Ik ben 1 van de 2 melders inzake Bert Sturkenboom. Ik heb mij ook bij KLOKK aangemeld.

Het is mijn verhaal, mijn manier om mijn gevoel te uiten zoals ik mij nog steeds voel.
Ja sorry, nu ik mij heb gemeld lopen de tranen de hele dag over mijn wangen en zoek ik troost bij mijn zoon van elf, die overigens nergens van af weet.

Mijn ouders, zussen en vriendin weten nu wat er is gebeurd. Ik maak mij ernstig zorgen over mijn ouders. Mijn vader, 79 jaar oud zit er helemaal doorheen en is in staat om de bewuste man alsnog eigenhandig in stukken te knippen met een heggenschaar, zoals hij zelf zegt.

In het dorp worden ze aangesproken over het feit. En ze weten zich geen houding te geven. Niet dat het bekend is wat mij is overkomen, laat staan dat men in het dorp weet om wie het gaan.

Ik voel hun verdriet en machteloosheid in deze. In hun positie verplaatsend zou ik ook niet goed weten wat ik in een dergelijk geval moet zeggen. En dan moet je ook nog eens tegen je tranen vechten….
Als het goed is gaat er in ieder geval iemand van de parochie een gesprek met ze aan. Maar of dit ook soelaas biedt weet ik niet.
Afijn dit is mijn verhaal:

De Schande van de Banden

21 December 2011
Is de dag voor mij in deze Winter dat de Lente begint….
Ik huil….
Zijn dit de tranen die de schande en angst van mij afspoelen…???
Mag ik nu vannacht een keer gewoon slapen….???
Mogen vreemden handen mij nu echt aanraken…???

Het is zondag en mijn moeder staat aan mijn bed in haar badstoffen peignoir.
“Schiet nou toch eens op!” zegt ze “je komt zo te laat!”
Ze heeft mij inmiddels nu al drie keer geroepen en ik moet er nu ook echt uit. Want als mijn vader naar boven komt is het niet te best. Die zet zo het bed op zijn kant en dan moet je er wel uit.

In mijn pyjama stommel ik naar de douche. Vanuit de keuken hoor ik mijn moeder weer roepen.
“Opschieten, en niet te lang douchen hoor anders is de boiler veel te snel leeg!”
Ja ja, denk ik met mijn slaperige hoofd. Douchen staat voor mij synoniem voor ontwaken onder de heerlijke warme stralen. Nog even wegdromen. De laatste maanden begint mijn jongenslichaam te transformeren naar dat van een man. Ik inspecteer het haar onder mijn oksels en kijk verwondert naar het bosje schaamhaar bij mijn piemel. Na vijf minuten de eerste koude water stroom. Het signaal van mijn moeder uit de keuken dat ik eronder uit moet. Ik doe de kraan uit en droog mij snel af. Mijn hemd kleeft aan mijn rug omdat ik die niet goed heb afgedroogd. Eigenlijk nog een beetje suf van de slaap en warme douche eet ik aan het aanrecht de boterhammen die mijn moeder heeft klaargemaakt. De grote happen spoel ik weg met lauwe thee.

“Schiet nou toch eens op, het is al tien uur” zegt mijn moeder.
Jaahaa, zeur niet zo denk ik.
“Je moet je haar nog kammen en je tanden poetsen.”
Altijd dat rot haar kammen, in een scheiding. Vreselijk vind ik het. Ik pak mijn jas en loop de tuin in naar mijn fiets. Het is een heerlijke najaarsochtend en ik haast mij naar de kerk. Het dorp slaapt nog. Als ik bij de kerk de deur van de sacristie open, wordt ik direct overvallen door de penetrante geur van oude wierook.

“Goedemorgen” zeg ik tegen de pastoor.
Hij staat met zijn haast gebochelde kromme rug naar mij toe een sigaret te roken. Hij begroet mij vriendelijk, haast vrolijk. Jacob de andere misdienaar komt ook binnen (in verband met de privacy is de naam Jacob fictief). Wij zijn vandaag samen de misdienaars.

Ik zet het mechaniek aan wat er voor zorgt dat de klokken luiden. In mijn hoofd zing ik een liedje.
“Komt allen naar dit huis en hoort het woord van Liefde”.
Een zelf verzonnen wijsje wat lekker meezingt op de cadans van het klokgelui.
Nog even snel mijn lezing doornemen, een laatste inspectie of alles goed zit aan onze toog. Anders corrigeert de pastoor dit maar al te graag even.

De mis begint en alles gaat zoals het hoort te gaan. Zoals gewoonlijk val ik bijna in slaap tijdens de preek.
Na de mis loopt de sacristie vol met allerlei mensen die zichzelf heel belangrijk vinden in de parochie. Het is pastoor voor en na. Het is haast een ballet zoals de mensen om hem heen dansen. Jacob en ik zijn druk aan het opruimen en willen graag naar huis. Als de laatste dansers zijn verdwenen kunnen we ons werk afmaken. En als we klaar zijn staat de pastoor achteloos een sigaret te roken en leunt tegen het oude houten altaar aan wat in de sacristie staat. Als ik mijn jas aantrek vraag hij mij nog even te blijven en biedt mij een sigaret aan. Veertien jaar ben ik en laat mij verleiden door een sigaret.

“De toog die jij vandaag aan had is je te klein” zegt hij, “pas eens even een langere voor me”.
Ik druk de sigaret snel weer uit, want als mijn vader er achter komt dat ik rook krijg ik zo ongenadig op mijn kloten. Ik trek een langere toog aan en laat het hem zien.
“Dat zit niet goed zo” zegt hij en loopt op mij af met een lach.
Hij begint aan mijn toog te trekken om het toonbaarder te maken.
“Ja!” zegt hij zo staat het prachtig, draai je eens om en ik sta met mijn gezicht naar de kledingkast.
“Ja, dat is veel beter. De volgende keer moet je deze maar aantrekken.”

Ik trek de toog over mijn hoofd en plotseling staat hij achter mij. Hij slaat zijn armen om mij heen en houdt mij stevig vast. Ik schrik mij dood en voel zijn rechterhand over mijn tepels glijden terwijl zijn andere hand van mijn billen naar mijn kruis glijdt. De geur van zijn nicotine adem vermengt met koffie hijgt hij als een astma patiënt over mij heen. Ik verstijf volledig en laat hem zijn gang gaan. Mijn hart bonst mijn lichaam uit en ik weet mij geen raad. Hij probeert met zijn tong mijn nek te likken maar ik draai mijn hoofd weg waardoor hij loslaat. Als hij me loslaat kijkt hij mij star en indringend aan. Zo van waag het niet om hier met een ander over te praten.

Zwijgend pak ik mijn jas en loop het trappetje af naar de deur. De frisse najaarswind biedt wat verkoeling. Zo hard als ik kan, fiets ik door het losse grind langs de pastorie en rij naar huis. De motregen spoelt mij schoon. Althans zo voel ik het. Ik voel de vlekken in mijn nek. De tranen vermengen zich met de motregen en als ik thuis in de keuken ben veeg ik met de handdoek mijn gezicht droog.

“Hoe was het?” vroeg mijn moeder en “hoe ging je lezing?”
“Ja, goed” zeg ik.
Mijn hart bonst nog steeds en mijn moeder ziet het.
“Heb je hard gefietst?” vraagt ze.
Ik zeg “Ja, ik had zin in koffie.”
Ik probeer zo ontspannen mogelijk over te komen en babbel vrolijk mee met nietszeggende gesprekken. Als de koffie op is spoed ik mij naar mijn kamer. Ik ga huiswerk maken zeg ik.

Op mijn kamer val ik in de stilte op mijn bed en rol met mijn hoofd in het kussen.
Wat is er allemaal gebeurt? Ben ik soms homo?
Nee, dat kan niet want ik vind meisjes veel te leuk en weet er ook wel raad mee.
Waarom doet hij dit bij mij? Ik loop naar het raam en staar over de vijver. De treurwilg slaat haar takken in de wind op het water. Ik schrik op als de deur open gaat en mijn moeder in de opening staat….

“Ben je al klaar met je huiswerk? Laat mij eens kijken.”
“Nee, ik ben nog niet klaar” ik ga achter het koude stalen bureau zitten. Ik verdrink in mijn huiswerk en doe mijn best om te vergeten.
“Stop het zover mogelijk weg” is het enige wat ik kan bedenken.
“Het is gewoon niet gebeurd” neem ik mij voor….

In de maanden na dit voorval voel ik mij iedere keer erg opgelaten zodra de pastoor ook maar in de buurt bij mij komt. Hij is dan overdreven aardig en stom als ik ben laat ik mij verleiden en rook achteloos iedere keer een Camel sigaret. Nu besef ik mij pas wat dit inhield voor mij. En ik kon erop wachten dat het voorval zich zou herhalen. Ik kon er niet tegen verzetten. Ik was zo vreselijk bang voor als ik het ook maar aan iemand zou vertellen. Hij probeerde bij elke gelegenheid mij af te zonderen zodat hij zich aan mij kon vergrijpen. Ik voelde zijn opwinding tegen mijn rug. Het duurde gelukkig nooit lang, hooguit een minuut. En ieder keer voel ik de walging, schaamte en angst.

Maar ik kan er nergens mee naar toe. Want wie gelooft mij nou. Een mannetje van veertien.
Ik worstel met mijn gevoel van walging dat ik dit toelaat en ben radeloos omdat het gewoon doorgaat en ik het gelaten onderga.
Het is zomer 1982. Ik ben 16 jaar en voel me een hele bink. Ik richt mijn aandacht volledig op de meisjes zodat ik de vernedering van de pastoor niet voel. Ik zing inmiddels in het koor en voel mij daar beschermd door de groep. Zij weten niet dat ik ze daar voor nodig heb om veilig te zijn.

Niet naar de kerk gaan is natuurlijk het beste maar dat is onbespreekbaar voor mijn ouders. Ik mag ook niet stoppen als misdienaar van ze. Dus dat doe ik er ook nog bij. En ja, nog steeds vergrijpt hij zich, zodra er een gelegenheid is, aan mij. De gedachte dat hij zich aftrekt op mij doet mij walgen….

Ik weet het nog heel goed want op een vrijdag avond na de koor repetitie zaten we boven in ons “honk” te drinken en bood de pastoor mij aan om zijn schuurtje te laten schilderen door mij. Zonder dat ik er iets tegen in kan brengen wordt het voor mij geregeld. Vijf gulden per uur. En ik mag volgende week beginnen. Een klus van een week en ik kan er een goed zakcentje mee verdienen.

Ik schuur en schilder en probeer zo goed mogelijk afstand van de pastoor te houden. Gelukkig is hij veel weg overdag en voel ik mij veilig. Tot die ene dag. De dag dat ik mijn onschuld definitief verloor.

Het is half één en de pastoor loopt er wat sjofel bij. Hij heeft duidelijk geen afspraken vandaag.
“Kom je eten?” roept hij naar mij.
Ik pak mijn broodjes en loop de keuken in.
“Was je wel eerst even je handen”, zegt hij nog.
“Is goed, ja” zeg ik hem.

Ik draai de kraan open en was aandachtig mijn wasbenzine handen met zeep. Plotseling staat hij zwaar hijgend achter mij en duwt mij tegen het aanrecht aan. Ik kan geen kant op en met één snelle beweging trekt hij mijn groen Adidas broekje en eigen broek naar beneden. Ik voel zijn ontblote stijve piemel tegen mijn billen en tegelijkertijd duwt hij een vinger in mij. Dit wil ik niet schreeuwt een stem in mij en ik duw hem naar achteren, draai mij om en geef hem een stomp op zijn borst. De pastoor valt met zijn rug tegen de eiken keukenstoel aan. Zo snel als ik kan rits ik mijn pakje brood van tafel en ren naar buiten, waar ik mij verstop. Ik hoor hem mijn naam roepen maar in de wildernis van zijn eigen tuin kan hij mij niet vinden. Ik sluit mijn ogen en voel de woede branden.

“Wat moet ik doen?” vraag ik mij iedere keer op keer af.
Ik kan niet naar huis want het is nog niet klaar hier. En mijn ouders zullen zeker vragen waarom ik zo vroeg thuis ben. Ik prop een boterham in mijn mond en probeer het door te slikken. Het lukt niet. Zo snel als ik slik komt het weer terug. Ik heb ongeveer een kwartier in stilte zitten huilen.

“Ik blijf hier niet langer”, denk ik bij mezelf.
Ik pak mijn fiets en rij naar het bos waar ik als kind zo graag was. Ik ga onder de rode beuk zitten en tel de eenden die in de vijver zwemmen. Maar bij het derde eendje ben ik de tel kwijt en begin ik weer opnieuw. Hier voel ik mij veilig en zit mijn tijd uit.

Als ik naar huis fiets moet ik langs de pastorie. Ik durf niet te kijken, want ik ben zo vreselijk bang dat dit uitkomt en dan krijg ik zo ongenadig op mijn kloten en zal ik voor eeuwig in dit dorp getekend blijven.
Dit was het laatste incident. Vanaf dat moment liet hij mij met rust. Maar ik vertoefde veel en vaak in zijn omgeving. En als er een moment was dan keek hij mij op een manier aan dat ik in elkaar kromp van ellende. Ik wendde mijn hoofd af als hij mij met zijn donkere blik aankeek.

Ik weet zeker dat er meer mensen vanaf wisten. Misschien dan wel niet van wat mij is overkomen, maar wel van zijn seksuele afwijking. Ik hoorde de jongens daar vaak genoeg over praten. Blijf bij hem uit de buurt.
En ik dacht altijd “Ja, jullie hebben makkelijk praten!”
Ik zwijg zolang ik zwijgen moet.
Bang voor de gevolgen, de ontkenning, het stempel van de leugenaar wat men mij zeker zou geven als ik er iets over zeg.

Ik stop het weg, zo ver mogelijk. Maar zodra de ogen van autoriteit mij aankijken voel ik de schande, de angst, de walging en roept mijn hart oproer! Sta op tegen het onrecht en strijd tot ik erbij neerval!
En wat bracht het mij tot op de dag van vandaag, geen ene ruk! Ik kijk vanaf de zijlijn hoe de maatschappij verder gaat, zonder mij. Elke nacht slaap ik licht. Want ja stel je eens voor dat hij de slaapkamer inkomt. Mijn Leave Leaf hield ik altijd maar voor dat ik weinig slaap nodig heb en er tegen kan. Niet wetende dat ik bijna elke nacht die droom heb van die man met die kromme bochelrug die mij vasthoud op het bed en mij bevlekt. Ze schrikt soms zo erg van mijn reacties dat ze er wel eens bang van wordt.

En nu ruim 30 jaar later deed ook ik begin dit jaar mijn verhaal bij de commissie. Ik durfde het eindelijk. Veilig uit mijn oude omgeving in een relatieve anonimiteit. Maar ik hoorde niks meer en berustte maar in de gedachte dat er zoveel zijn dat ik tussen wal en schip was geraakt.
Tot ik de Andere trof. Hij is geraakt door mijn ervaring, inspireerde mijn verhaal hem om zijn verhaal ook bekend te maken. En toen raakte alles in een stroomversnelling. Het bisdom kwam in actie en wees hem uit.

Het onderzoek start en ik voel mij voor het eerst gesteund en gehoord. In gedachten zie ik hem vertrekken met een koffer vol bevlekte kazuifels. De mist in van de winter.

Zie je wel ik ben niet de enige, er zijn er meer. Die de Schande van de Banden al jaren met zich mee slepen en het allemaal op hun eigen specifieke wijze hebben geparkeerd. Zoals ik het parkeerde, wat mijn Leave Leaf zegt. Ik heb het nooit kunnen plaatsen en verwerken. En ik weet bijna wel zeker dat er meer jongens zijn die het ergens geparkeerd hebben. Allemaal omdat zij daar hun persoonlijke redenen voor hebben. Waarbij het woord “SCHAAMTE” de hele lading dekt, denk ik.

Ik hoop zo dat mijn verhaal een aanleiding mag zijn om je te bevrijden van de Schande van de Banden en nodig je uit om ook je verhaal te doen. Zodat deze man, de als pastoor vermomde pedofiel, voorgoed gestopt wordt en verantwoording gaat afleggen voor zijn walgelijk wangedrag.

En dat jij net als ik vrij mag worden!

Deetman: …en de paus zegt "Fuck You All!" tegen Nederland.

door Ton Leerschool

Ik ben de dag slecht begonnen: in woede over een nieuwe belediging uit Rome.
Het rapport Deetman ligt nog na te gloeien op tafel. Het mea culpa van de bisschoppen galmt nog na door de lege kloostergangen, het Vaticaan zwijgt, totdat…

Het Katholiek Nieuwsblad publiceert op 28 december het uitgelekte nieuws dat de paus in januari aartsbisschop Eijk tot kardinaal gaat promoveren!!! Een duidelijker “Fuck you all!” had het Vaticaan niet de wereld in kunnen roepen.
Het rapport van Deetman druipt van de incompetentie van de Nederlandse kerkleiding en de paus promoveert de top-bisschop in Nederland tot kardinaal.
Voor het originele artikel, zie hier: Katholiek Nieuwsblad

Eijk, die in de vele mediaoptredens na publicatie van het Deetman rapport, zijn visitekaartje afgegeven heeft van gevoelloze, op het autistische af, kerkautoriteit. Die zelfde Eijk die voor de slachtoffers zo beledigend en kwetsend optrad dat het zelfs de mensen opviel die wat verder van het hele misbruikschandaal afstaan, wordt door de “heilige” vader in Rome onderscheiden tot de op een na hoogste positie in het Vaticaan.

Als het een 1 april grap was, zoals iemand mij suggereerde, dan zou het een goeie geweest zijn…
Maar het is geen grap; het is een signaal van het Vaticaan dat zij lak hebben aan fatsoen en gerechtigheid, het rapportje van Deetman als onbelangrijk afdoen en dat aan de Nederlandse samenleving willen laten weten ook:
“Wij doen wat we willen en het kan ons geen bal schelen wat jullie daarvan denken. Fuck you all!”

Een heel klein beetje dieper gaat er van deze benoeming een iets subtieler signaal uit.
Ik heb het in het verleden al herhaaldelijk geopperd: de katholieke kerk heeft de westerse wereld afgeschreven! Daarom probéren ze de schade, die zij in het verleden (mede) veroorzaakt hebben, helemaal niet goed te maken.

De z.g. “beschaafde wereld” is afgeschreven gebied. Het Vaticaan richt zich op Afrika, Zuid-Amerika en Zuidoost Azie, waar de met behulp van locale dictators achterblijvende emancipatie een volledige indoctrinatie en onderdrukking uit naam van Jezus Christus nog niet in de weg zit…

Bij zijn bezoek aan Duitsland werd me dat al duidelijk: Ratzinger gaf toe te begrijpen dat veel mensen in Duitsland zich van de kerk afkeerde n.a.v. het door katholiek geestelijken daar gepleegde misbruik [punt].
Geen poging het goed te praten… geen inmiddels totaal ongeloofwaardige excuses…
De constatering van een feit en geen poging meer iets te redden. Afgeschreven!

Wie, in de Nederlandse overheid, pakt deze directe oorlogsverklaring van een z.g. bevriende mogendheid op?
Wie, van de laatste katholieke gelovigen, wil nog bij deze club horen die niets, maar dan ook absoluut niets, meer met de christelijke leringen van Jezus Christus te maken heeft?

Daarom:
Richt je niet tot de kerk in je hoop op heling.
* Het is een logische en menselijke reactie terug te gaan naar de “plaats delict” en je, voor je heling en genoegdoening, te richten op degene die de schade (mede) veroorzaakt heeft. Mochten dezen in staat zijn te horen, in te voelen, te begrijpen wat het misbruik voor enorme gevolgen heeft voor de slachtoffers, dan zou dat ook de hoogst haalbare resultaten opleveren.
Echter: zij verstaan je niet, hebben tijdens hun studie afgeleerd ECHT te luisteren, zijn door hen zelf tot half-goden verheven en zijn niet tot de benodige nederigheid in staat.
Je riskeert een herhaling van het misbruik: de machtsstructuren, die toentertijd tot het misbruik geleid hebben, zijn nog steeds van kracht!
* Valt er misschien nog te praten met die ene bisschop of overste hier in Nederland. Zo gauw de aanklachten te dicht bij het Vaticaan komen trekken ze daar de stekker eruit…ook uit de gestarte nationale initiatieven. Als daarbij Nederlandse kerkleiders “afgefikt” moeten worden is dat geen enkele belemmering. Zie de historie van de Ierse bisschoppen die menselijke reacties begonnen te vertonen.

Help ons de Nederlandse overheid te overtuigen!
* Er moet een van de kerk onafhankelijk meldpunt komen. Wie naar het Meldpunt RKK wil gaan moet dat zelf weten, maar er moet ook een alternatief komen voor diegenen voor wie de katholieke kerk allang geen optie meer is.
* Er moet verder onderzoek komen naar alle andere vormen van misbruik welke door de commissie Deetman niet onderzocht zijn. Het beeld van het kwaad moet volledig in het daglicht!
* Er moet geinvesteerd worden in, van de kerk onafhankelijke, hulpverlening. Wie zich tot de door de kerk ingerichte hulpverlening wend riskeert weer misbruikt te worden voor de roomse PR-machine (“Kijk maar wat we allemaal voor de slachtoffers doen…”)
* Er moet een enorme schadeclaim van de Nederlandse staat aan de katholieke kerk gemaakt worden ter compensatie van de enorme maatschappelijke schade die is aangericht door katholiek geestelijken en hun leiding. Enorm misbruik – enorme schade – enorme claim! De beschikbare fondsen moeten aangewend worden om de slachtoffers te helpen; voor pensioenen voor hen die geen kans hebben gehad een behoorlijk pensioen op te bouwen, compensatie voor hoge medische kosten als gevolg van lichamelijke klachten, adequate hulpverlening voor hen die dat nodig hebben en willen.

Voor een betere wereld zonder roomse inmenging!
Ton Leerschool
Stichting Mannenhulpverlening
na seksueel misbruik

Deetman: Verplicht vervolg

door Ton Leerschool

KERST IN MISBRUIK NEDERLAND
Terwijl de kaarsjes branden gaan vallen de katholieke experts over elkaar heen om te verklaren waarom de kerken steeds leger zijn: “…niet het misbruik, maar de ontkerkelijking” lijkt het te winnen in de katho-polls.

Bisschop Wiertz van Roermond maakt zich vooral zorgen om die ontkerkelijking: “is het dan allemaal voor niets geweest?” vraagt hij zich af in het AD. Bisschop Hurkmans van Den Bosch is van mening dat het misbruik altijd zal blijven bestaan in de kerk. Met z’n allen besluiten de bisschoppen dat zij zich tijdens de kerst “willen bezinnen” en niet terugkijken naar het misbruik. Bisschop Hende is van mening dat de slachtoffers mogelijk niet in staat zijn te vergeven…
Conclusie: Katholieke kerk Nederland kijkt naar binnen en steekt geen hand uit naar buiten!

Nou, misschien één klein lichtpuntje dan: oud-bisschop Bluyssen besluit zijn 50-jarig jubileum ongevierd voorbij te laten gaan. Uit respect voor de slachtoffers. Da’s mooi, toch? Dat steekt de duizenden slachtoffers een hart onder de riem.
En oja, bijna vergeten, theo-psycha Anke Bisschops (leuke toepasselijke naam, ik kan een glimlach niet onderdrukken) stelt een standbeeld voor; voor de slachtoffers…dan kunnen ze daarmee…uhhh….

En de paus? Die promoveert de Petruskerk in Boxtel tot 23e basiliek van Nederland!
Kijk, in Rome is tenminste nog daadkracht aanwezig. Wel tekenend voor de in zichzelf gekeerdheid: in tijd van een crisis verheffen we een gebouw boven de anderen; dat geeft de mensen hoop, tenminste: in Boxtel…misschien.
Ik vond het al zo schreeuwend stil vanuit Rome sinds het rapport van Deetman; dacht dat ze helemaal niet met Nederland bezig waren. Maar gelukkig, dat waren ze wel, ze zochten een geschikte kerk om in de ridderorde te verheffen!
Goed bezig, die Romeinen. ‘t Blijven toch rare jongens…

Ja, je hebt gelijk, ik wordt er cynisch van, omdat het cynisch is: cynisch en sinister.
De kerk bukt weer en laat de storm overblazen. Houd de discussie over seksueel misbruik in die vreselijke seculiere maatschappij aan de gang en onderneemt? Niets!

Voor veel mensen zijn dit de vreselijkste “mooiste dagen van het jaar” geweest.
Opgewarmd misbruik maakte het jarenlange isolement weer pijnlijk voelbaar. De schaduw van niet verwerkt trauma verdrong de lichtjes in de kerstboom; anders zo geanimeerde tafelgesprekken vallen stil; (nog) uitbundiger alcoholmisbruik bederft de sfeer van het samen-zijn. De roepen om hulp worden luider en duidelijker, op onze website, mijn telefoon en in mijn mailbox.

En de kerk? Die keert zich weer af van de kwetsbaren en de gekwetsten en bezint zich…op wat eigenlijk?
Die wijst om zich heen en naar de toekomst en laat weer…nog steeds…niet van zich horen.
Heeft geen tijd voor toenadering: dicht bij de mensen zijn.
Geen nederigheid, geen medeleven, geen inlevingsvermogen.
De katholieke kerk – het grootste NIETS. Daar moet je toch bij willen horen…

Dan maar onze hoop op de politiek richten, ik ben er al mee bezig, want het is nog lang geen “gewonnen race” de overheid over te halen tot actie tegen de katholieke kerk. Hoe onbekwaam deze zich ook nu weer heeft laten zien iets voor de slachtoffers te ondernemen. Wij riskeren “onze zaak” in coalitieverbanden en partijpolitiek te verliezen.

Dus slijp ik mijn messen en spits onze argumenten: voor onderzoek naar “ander misbruik”, een onafhankelijk meldpunt, een investering in de hulpverlening, een enorme schadeclaim van de overheid aan de kerk voor geleden maatschappelijke schade (ik wil zelf op geen enkele manier geld van de kerk, want dat wordt dan direct gebruikt voor de roomse PR-machine), een “verantwoordelijke voor misbruikzaken” en voor ik klaar ben schieten er mij er nog wel een paar te binnen.
Ik hoor graag van jullie wat jullie belangrijk vinden…

Wordt vervolgd, ik voel me daartoe verplicht, en wens iedereen veel sterkte en inzicht toe.
Ton Leerschool
Stichting Mannenhulpverlening na seksueel misbruik

Deetman: Terugblik en vooruitzicht

door Ton Leerschool
Beste mensen,

Nu ik de onthullingen van het eindrapport van de commissie Deetman een paar dagen heb kunnen laten bezinken/verteren, kan ik de volledige impact daarvan ook beter overzien….denk ik… en wil mijn inzichten met jullie delen, wat die waard zijn moet iedereen voor zichzelf bepalen.

Woede
In eerste instantie werd ik heel erg kwaad tijdens de persconferentie van dhr Deetman.
Het “zalvende” taalgebruik, de voortdurende relativering van de rol of specifieke verantwoordelijkheid van de katholieke kerk, het gebrek aan directe harde beschuldiging, het werd mij af en toe echt teveel.

Ik realiseerde mij dat ik zat te wachten op een keiharde veroordeling van de katholieke kerk, want te lang hebben wij allemaal de zelfde dingen al gezegd, alleen werd er niet naar ons geluisterd…en naar deze door de wol geverfde politicus wel.
Teveel kostbare tijd is verloren om tot de zelfde conclusie te komen die wij al jaren geleden getrokken hebben: de kerkorganisatie in Nederland was op de hoogte en heeft er niks aangedaan en daardoor zij onnodig meer mensen slachtoffers geworden, onnodig meer levens, families, gemeenschappen, etc. beschadigd.
Daar hadden voor mij hardere, duidelijkere, woorden gepast, maar die mag je niet verwachten van dhr. Deetman want dat is zijn stijl niet. Van mij mocht er bloed stromen uit de TV, maar Deetman’s pijlen snijden via diplomatie en weloverwogen woorden diegene voor wie ze bedoeld zijn…

Wetenschappelijk onderzoek
De commissie Deetman heeft wetenschappelijk onderzoek gedaan. Daarbij hoort een objectiviteit en een zekere afstand om waar te kunnen nemen wat er daadwerkelijk waar te nemen valt. Het dilemma voor de commissie was dat zij “besmet” raakte door de getuigenissen en de ontmoetingen met de slachtoffers. Bij dit onderwerp past geen “koude” analyse…en de emotie dringt hier en daar door; was dat niet merkbaar in de persconferentie, dan toch zeker in het lijvige boekwerk dat het resultaat van anderhalf jaar onderzoek belichaamt.

Hier ligt ook de kracht van het rapport.
Het is geen emotioneel relaas, maar een opsomming van feiten en bevindingen. Geen speld tussen te krijgen.
Dat ik geen fan van de commissie Deetman was en ze van begin af aan bevochten heb mag algemeen bekend zijn. Tenslotte zat ik niet te wachten op een kerkintern onderzoek, maar gaf (en geef nog steeds) de absolute voorkeur aan een door de maatschappij (lees: overheid) gedragen onderzoekcommissie.

Maar…
Er ligt nu een rapport op tafel: onvolledig, incorrect en met reuze historische gaten en vol met vraagtekens.
Maar zelfs met al die gebreken zegt het rapport tegen mij:

jij had gelijk! Jij hebt het altijd geweten, niemand geloofde je, maar je had gelijk!
Zij wisten ervan en niemand wilde dat horen of geloven.

En dát stukje in de puzzle die “erkenning” heet viel op zijn plek.

Niemand kan om dit rapport heen, zonder erover te struikelen…het ligt verschrikkelijk in de weg…
Het is een historisch document geworden, dat de Nederlandse geschiedenis in gaat.
En hoewel, nogmaals: ver van de waarheid, dit rapport is voldoende om heel veel mensen heel erg boos te maken op de katholieke kerk in Nederland. Van de mensen in de straat tot de politici, in binnen- en buitenland. Iedereen is het erover eens: dit rapport geeft een blik in de katholieke keuken hoe omgegaan is met de katholieke kinderen door katholieke geestelijken en hoe de z.g. “moederkerk” het eigen goed voorrang heeft gegeven boven het heil van de aan hen toevertrouwde gelovigen en hun kinderen. Daar kan de Nederlandse kerkorganisatie niet omheen, dit rapport en hun reacties daarop in woorden en, hopelijk ook ooit, daden zijn meetbaar geworden. Nergens meer om heen te vluchten, nergens meer om je te verstoppen…
En dan komen ze er nog genadig vanaf dat het rapport zolang na dato en afhankelijk van de beschikbaarheid van informatie in hun eigen duistere archieven opgemaakt is. Het beeld had er anders nog heel veel verschrikkelijker uit gezien.

Ontbrekende stukken

ANDER MISBRUIK
Commissie Deetman heeft zich (gedwongen?) beperkt tot seksueel misbruik…
Een heel groot, en misschien nog veel explosiever, stuk misbruik is niet onderzocht en nauwkeurig in kaart gebracht.
Explosiever omdat de mensen, die iets verder van het onderwerp verwijderd zijn, seksueel misbruik misschien nog wel “begrijpen”: dit gaat over lust en driften en die zijn nou eenmaal niet altijd volledig te controleren…(?!?)

Het doelbewust mishandelen, langdurig isoleren/opsluiten, geestelijk verminken en onderdrukken, e.d. en het in de doofpot stoppen van dergelijke zaken, laat een nog veel lelijkere, door-en-door verderfelijke en perverse kant van de katholieke kerk zien: de minachting voor de mens…

Die slachtoffers zijn nog steeds niet of nauwelijks gehoord en wachten tot nu toe nog steeds vergeefs om erkenning.

DE OLIEVLEK
Het rapport geeft nauwelijks inzicht in de vele facetten van de verreikende gevolgen voor slachtoffers, partners, familieleden, de samenleving, de wereld… Dit is een belangrijk ontbrekend onderdeel.
Misbruik verdeeld… en de gevolgen van die verdeling, die splijting, zijn nergens in het rapport te vinden.
De lidtekens van dit massaal misbruik zullen nog generaties lang onze samenleving tekenen!

Bijna iedereen heeft wel een mening over dit schandaal, opgewarmd door de media, maar heeft eigenlijk geen idee waar zij een mening over hebben. Heeft geen idee over wat het misbruik betekent afgezien van dat het “verschrikkelijk”, “tragisch”, “levensvernietigend”, of wat voor woorden ik nog meer de laatste tijd in de media hoorde of las.
En zou dit echt begrepen worden, dan zou de woede en de verontwaardiging nog vele malen groter zijn; het zou het einde van de katholieke kerk betekenen!

VERDER ONDERZOEK – DE KATHOLIEKE KERK
Dhr Deetman had gelijk: er is nog veel meer onderzoek nodig.
Maar laten we nu, zoals door diezelfde voorgesteld, het probleem niet ver-algemenen en een bijna onmetelijk antropologisch, historisch onderzoek naar inzicht in “wat er in godsnaam met onze wereld aan de hand is” starten. Laten we ons concentreren op wat er in de katholieke kerk aan de hand is en de laatste 2000 jaar aan de hand geweest is.
Mogelijk begrijpen we dan ook beter hoe het mogelijk was dat heel veel mensen in de kerk geweten hebben van het misbruik en niets ondernomen hebben…konden…of mochten.

Nergens in het rapport wordt de lijn doorgetrokken naar gebeurtenissen in Amerika, Canada, Brazilië, Columbia, Ierland, Engeland, Schotland, België, Duitsland, Oostenrijk, Zwitserland, Italië, Spanje, Frankrijk, Polen, Litouwen, en ik kan nog een tijdje doorgaan…

Het Vaticaan blijft, doelbewust of “per ongeluk”, buiten schot…de Nederlandse kerkorganisatie trekt het boetekleed aan en laat zich murw slaan door het rapport en de media. Daardoor word er niet verder gekeken…

Weer zijn het de slachtoffers die weten hoe het systeem van de kerk uitstekend gefunktioneert heeft. En weer zal dat door een wetenschappelijk rapport bevestigd moeten worden. En weer zal er heel veel kostbare tijd verloren gaan.

Vanuit Rome kwam de opdracht alles onder de pet te houden en dat is gebeurt. De kerkelijke regels staan iemand toe te liegen als de goede naam van de kerk in het geding komt; daarom kunnen de bisschoppen liegen zonder met hun ogen te knipperen…
Zij doen wat de “heilige vader” van hun vraagt; zij dienen het hoogste goed en hen wacht de eeuwige beloning daarvoor.

De relatie tussen Rome en de gebeurtenissen te onderzoeken mag niet verwacht worden van een door de kerk aangestelde commissie. De resultaten mochten er voor de Nederlandse kerk slecht uitzien, maar een relatie met Rome mocht niet gelegd worden. Daarvoor is meer onderzoek nodig en wel door de wereldse macht: de Nederlandse overheid.

Nu is het aan de overheid
Het rapport van de commissie Deetman mag geen eindpunt zijn maar moet het begin zijn van verdere actie.
Daar zal ik mij de komende tijd dus sterk voor maken, zolang de katholieke kerk Nederland uit zichzelf geen daadkrachtige initiatieven onderneemt voor en met de slachtoffers, dat de Nederlandse overheid zijn verantwoordelijkheid neemt:
– verder onderzoek start met het rapport Deetman als uitgangspunt
– onderzoek naar fysiek en psychisch geweld in kerkelijke instellingen
– inrichting van een echt onafhankelijk (en niet een z.g. onafhankelijk) meldpunt
– investering in de specifieke hulpverlening voor slachtoffers van seksueel en ander misbruik

Ik wens jullie allemaal kracht en hoop voor 2012 toe!
Ton Leerschool
webmaster
Stichting Mannenhulpverlening na seksueel misbruik